Ерней Копітар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Ерней Копітар
славенск.: Jernej Bartol Kopitar
Дата нараджэння

21 жніўня 1780(1780-08-21)[1][2]

Месца нараджэння

Рэпне[d], Vodice Municipality[d], Славенія

Дата смерці

11 жніўня 1844(1844-08-11)[3][1][2] (63 гады)

Месца смерці

Вена, Аўстрыйская імперыя[3]

Грамадзянства

Flag of the Habsburg Monarchy.svg Аўстрыя

Род дзейнасці

мовазнавец, бібліятэкар, пісьменнік, перакладчык

Навуковая сфера

лінгвістыка, славістыка

Узнагароды і прэміі
Ордэн за заслугі ў мастацтве і навуцы Pour le Mérite
Commons-logo.svg Ерней Копітар на Вікісховішчы

Ерней (Варфаламей) Копітар (славен. Jernej Bartol Kopitar; 21 жніўня 1780, Рэпне — 11 жніўня 1844, Вена) — славенскі лінгвіст, адзін з заснавальнікаў славістыкі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыўшы гімназію ў Любляне, Копітар стаў гувернёрам у доме Зігмунда Цойза, а ў 1808 годзе пераехаў у Вену, дзе заняўся вывучэннем юрыспрудэнцыі, а таксама славянскіх моў. Працаваў у Венскай прыдворнай бібліятэцы бібліятэкарам, а пасля дырэктарам і цэнзарам па выданнях на новагрэчаскай і славянскіх мовах.

У 1808 году Копітар апублікаваў першую граматыку славенскай мовы, Slovnica slovanskega jezika na Kranjskem, Koroškem in Štajerskem («Граматыка славянскай мовы Краіны, Карынціі і Штырыі»). Ён таксама выдаў зборнік Glagolita Clozianus (1836), у які ўвайшлі так званыя «Брыжынскія (Фрэйзінгенскія) урыўкі» (славен. Brižinski spomeniki), найстаражытны вядомы тэкст на славенскай і першы тэкст, напісаны на славянскай мове лацінкай, з перакладам і каментарыямі. Высунуў тэорыю аб паннонскім паходжанні царкоўнаславянскай мовы, пасля адхіленая навуковым супольнасцю. Займаўся лексікаграфіяй, рэфармаваннем алфавіту, складаннем падручнікаў, зборам фальклору і асветніцкай дзейнасцю. Дзякуючы яго намаганням у 1817 годзе ў люблянскім ліцэі адкрылася кафедра славенскай мовы. Копитар падтрымліваў сяброўскія адносіны з Вукам Караджычам і дапамагаў яму ў працы над стварэннем літаратурнай сербскахарвацкай мовы, нягледзячы на ​​тое, што ў бытнасць цэнзарам Венскай бібліятэкі адмовіўся прапусціць кнігу Караджыча аб паразе Першага Сербскага паўстання. Копітар таксама ўпершыню адзначыў падабенства паміж няроднаснымі мовамі Балканаў.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • БЭ ў 18 тамах. Т.8, Мн., 1999, С.413

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]