Зоя Валянцінаўна Белахвосцік

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Зоя Белахвосцік)
Jump to navigation Jump to search
Зоя Белахвосцік
Зоя Валянцінаўна Белахвосцік
Дата нараджэння: 26 кастрычніка 1959(1959-10-26) (60 гадоў)
Грамадзянства: Сцяг СССРСцяг Беларусі
Бацька: Валянцін Сяргеевіч Белахвосцік[d]
Муж: Аляксандр Фёдаравіч Гарцуеў
Адукацыя:
Месца працы:
Прафесія: актрыса
Кар'ера: 1977—н.ч.
Узнагароды:
Народны артыст Беларусі
IMDb: ID 3362551

Зоя Валянцінаўна Белахвосцік (нар. 26 кастрычніка 1959) — беларуская актрыса тэатра і кіно. У 18 год адразу пасля тэатральна-мастацкага інстытута патрапіла ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы. Першая роля, якую іграла да 41 года — Паўлінка[1]. Народная артыстка Беларусі (2018[2]), заслужаная артыстка Аўтаномнай рэспублікі Крым.

Сыграла ў больш за 55 спектаклях. Працавала на радыё, выкладае ў Беларускай акадэміі мастацтваў[3].

Ролі[правіць | правіць зыходнік]

Праца ў тэатры[правіць | правіць зыходнік]

  • Жыцці Карыцына
  • Івона, прынцэса Бургундская
  • Ідылія
  • Крывавая Мэры
  • Паўлінка
  • Піць, спяваць, плакаць
  • С. В.
  • Смак яблыка
  • Тутэйшыя

Праца ў кіно[правіць | правіць зыходнік]

  • 2010 «Смяротная схватка»
  • 2010 «Каханне дзеля жыцця» (здымаецца) — галоўная роля
  • 2009 «Суд» — Лідзія Паўлаўна, маці Андрэя, «Сведка»
  • 2009 «Жураў» — Міронава Ларыса, удава загінуўшага Сяргея Міронава, серыя «Смяротны нумар»
  • 2008 «Зграя»
  • 2007 «Чаклун і Румба» — медсястра
  • 2007 «Маёр Ветраў» — суддзя
  • 2005 «Чалавек вайны»
  • 2002 «Каменская-2» — менеджар
  • 2002 «Мужчынскія гульні»
  • 1992 «Вальс залатых цяльцоў» — сцюардэса
  • 1988 «Радавыя» (фільм-спектакль) — Мар’я
  • 1987 «Жаніцца — не журыцца» (фільм-спектакль) — Зоська
  • 1985 «Куды ідзеш, салдат?» — эпізод

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Прима Купаловского театра Зоя Белохвостик: Коса, грудь, бедра — все накладное Комсомольская Правда в Беларуси
  2. Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 462 «Аб узнагароджанні». Афіцыйны інтэрнэт-партал Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (26 лістапада 2018).
  3. Зоя Белахвосцік. Тэарэмы натхнення Людміла Грамыка. Людзі тэатру і кіно

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]