Кают-кампанія

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Кают-кампанія ў другім адсеку падводнай лодкі С-56 (карабель-музей ва Уладзівастоку). Каюта камандзіра справа за фанернай перагародкай.

Кают-кампанія — агульнае памяшканне для абеду, сумеснага адпачынку або афіцэрскі сход на караблі.

Тэрмін паходзіць ад спалучэння слоў: з галандскай мовы — «kajuit» — «домік» і французскай — «compagnie» — «грамадства». Кают-кампаніі маюцца практычна на ўсіх судах і караблях, калі толькі дазваляюць іх памеры. На буйных ваенных караблях можа мецца некалькі кают-кампаній.

Кают-кампанія на караблях расійскага флоту[правіць | правіць зыходнік]

Кают-кампанія на караблях Расійскага імператарскага флоту была месцам адпачынку і агульнага стала афіцэраў, але і памяшканнем, дзе праходзілі агульныя сходы, своеасаблівым «парламентам».

Галоўным тут быў старшы афіцэр. Ен выступаў у якасці старшыні на сходах і уладжваў канфлікты паміж афіцэрамі. Пры галасаванні ў старшага афіцэра былі два галасы, так што яго меркаванне было вырашальным у выпадку, калі галасы дзяліліся пароўну. Камандзір карабля не быў членам кают-кампаніі, прыйсці ў яе ен мог толькі па запрашэнні, выключэннем былі выпадкі, калі было неабходна паведаміць афіцэрам важную навіна ці правесці ваенны савет. Звычайна камандзіра запрашалі на нядзельны абед.

У кают-кампаніі дзейнічалі свае няпісаныя правілы. У прыватнасці, усе члены кают-кампаніі звярталіся адзін да аднаго па імені па бацьку, без воінскіх званняў, можна было курыць без дазволу камандзіра карабля, забаранялася абмяркоўваць расійскія палітычныя праблемы, нельга было дакранацца да рэлігіі і асабістых адносін. За напрамкам дыскусій сачыў старшы афіцэр. У той жа час афіцэры мелі права і магчымасць крытыкаваць камандзіра (у рамках статута).

Колькасць памяшканняў і становішча залежалі ад рангу карабля[1].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Николай Манвелов. Жизнь и смерть на корабле Российского Императорского флота. — М.: Издательство «Яуза», Эксмо, 2008. — 416 с. ISBN 978-5-699-266-86-9.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]