Марын Сорэску

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Марын Сорэску
Marin Sorescu
MarinSorescu.jpg
Марын Сорэску
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння:

19 лютага 1936(1936-02-19)

Месца нараджэння:

Вёска Булзешты

Дата смерці:

8 снежня 1995(1995-12-08) (59 гадоў)

Месца смерці:

Бухарэст

Грамадзянства:

Сцяг Румыніі Румынія

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

Паэт, журналіст

Жанр:

Паэзія

Мова твораў:

румынская мова[1]

Узнагароды:

Ма́рын Сорэ́ску (Marin Sorescu) (19 лютага 1936, Булзешты ―Бухарэст) ― румынскі паэт і драматург. Адзін з яркіх прадстаўнікоў румынскай паэтычнай хвалі нароўні з Мікітай Стэнэску і Анай Бландіанай, класік румынскай літаратуры.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў румынскім сяле Булзешти (Bulzeşti) у 170 км ад Бухарэста, скончыў Бухарэсцкі універсітэт. У 1978-1990 гг. працаваў літаратурным рэдактарам у часопісе «Прамысловасць». Удзельнічаў у дысідэнцкім руху.

Пасля румынскай рэвалюцыі 1989 займаў пасаду міністра культуры (1993-1995) Румыніі, акадэмік румынскай Акадэміі навук[2].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Марын Сореску дэбютаваў у 1964 у ўзросце 28 гадоў зборнікам пародый «Адзін сярод паэтаў». За сваё жыццё выпусціў 23 кнігі, стаўшы адным з самых вядомых паэтаў Румыніі.

Першы ж зборнік вершаў «Moartea ceasului, 1967» («Смерць гадзіны») прынёс Марыну Сорэску вядомасць. Затым рушылі ўслед: зборнік філасофска-сатырычных вершаў «Юнацтва Дон Кіхота» (1968), «Аблокі» (1974) і іншыя. Паэзія Марына Сорэску шматстылевая, разнапланавая, у асноўным філасофская.

У драматургіі Марын Сорэску - прадаўжальнік традыцый свайго земляка Эжэна Іанэска, яго філасофскія п'есы - драмы «Іона» , «Сярэдзіна ракі» , «Панамар каралевы» , «Смага солі» ― гэта тэатр абсурду. Ён аўтар камедый «Холад» і «Стрыечны брат Шэкспіра», поўных сарказму і горкага смеху. Напісаў некалькі гістарычных п'ес. Выпусціў кнігу эсэ «Асцярожна з раялем па лесвіцы»[3].

Неаднаразова атрымліваў розныя айчынныя і замежныя прэміі, з якіх можна вылучыць прэміі Румынскай акадэміі навук і міжнародныя паэтычныя прэміі «Napoli ospite», (Італія, 1970) і «Le Muse» (Фларэнцыя, 1978), Прэмію Гердэра[4].

Вершы перакладаліся амаль на ўсе еўрапейскія мовы, у цэлым выйшла больш за 60 кніг за мяжой.

Імем Марына Сореску названы Нацыянальны румынская тэатр і Бухарэсцкай ліцэй мастацтваў.

Творчасць Марына Сореску з'яўляецца значным укладам у гісторыю не толькі румынскай, але і еўрапейскай літаратуры.

Вершы на рускай мове[правіць | правіць зыходнік]

  • Из современной румынской поэзии: Никита Стэнеску, Марин Сореску, Ана Бландиана, Ион Александру.― М.: Прогресс, 1974.
  • Строфы века — 2. Антология мировой поэзии в русских переводах XX века. ― М., «Полифакт», 1998.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • «Hinoveanu Ilarie». Marin Sorescu: Laserul vagului sau arta care doare. ― B., Editura Alma, 2004.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb11925166p
  2. Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent, Academia Română
  3. Popescu Marian. Chei pentru labirint Eseu despre teatrului Marin Sorescu şi. ― D. R. Popescu. Bucureşti Cartea românească, 1986. Craiova Alma 2004—2006
  4. Cum a fost dat afara Marin Sorescu de la revista Ramuri

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]