Сант’яга Калатрава

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Сант'яга Калатрава)
Jump to navigation Jump to search
Сант’яга Калатрава
Santiago Calatrava (cropped).jpg
Дата нараджэння 29 ліпеня 1951(1951-07-29)[1][2][…] (70 гадоў) ці 28 ліпеня 1951(1951-07-28)[4][5] (70 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Альма-матар
Член у
Уплыў Rafael Tamarit Pitarch[d]
Узнагароды
афіцэр ордэна Мастацтваў і літаратуры Grand Officer of the Order of Merit of Portugal

прэмія прынцэсы Астурыйскай за дасягненні ў мастацтве[d] (1999)

міжканфесійная ўзнагарода Джэймса Паркса Мортана[d]

Saint George's Cross

Medalla de Honor al Fomento de la Invención[d] (1993)

European Prize for Architecture[d] (2015)

National Architecture Award of Spain[d] (2007)

Gran Cross of the Order of James I the Conqueror[d] (2008)

Honorary doctor of the University of Liège[d]

ганаровы доктар Калумбійскага ўніверсітэта[d]

honorary doctorate of Technion[d]

honorary doctor of the Aristotle University of Thessaloniki[d]

Honorary citizen of Liège[d] (2010)

honorary doctorate of Lund University[d]

Q36509068? (2006)

ганаровы доктар Тэль-Авіўскага ўніверсітэта[d]

Eugene McDermott Award in the Arts at MIT[d] (2005)

calatrava.com
Commons-logo.svg Сант’яга Калатрава на Вікісховішчы
Мастацкі музей у Мілуокі, ЗША.
Небаскроб Turning Torso («Скручанае тулава») у Мальмё. 54 паверхі. Будаваўся з 2001 па 2005 гады. Від з боку праліва Эрэсун
Мост Субісуры ў Більбаа.

Сант’яга КАЛАТРАВА ВАЛЬС (28 ліпеня 1951, г. Бенімамет у 5 км ад Валенсіі) — іспанскі архітэктар.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

З 8-гадовага ўзросту наведваў мастацкую школу. Скончыў архітэктурны факультэт Політэхнічнага ўніверсітэта Валенсіі (1973), дыпломная праца была прысвечана забудове горада. З 1975—1980 г. вучыўся ў Федэральным тэхналагічным інстытуце ў Цюрыху, у 1981 г. абараніў дысертацыю, адначасова працуючы выкладчыкам. У 1981 г. адкрыў у Цюрыху сваю першую студыю, тады ж Калатрава абраў гэты Цюрых месцам свайго сталага жыхарства. Выконваў невялікія заказы на архітэктурныя праекты і ўдзельнічаў у розных конкурсах.

Заказы[правіць | правіць зыходнік]

У 1983 г. Калатрава атрымаў першы вялікі заказ: праектаванне чыгуначнага вакзала ў прыгарадзе Цюрыха. У 1986 г. спраектаваў мост «9 кастрычніка» ў Валенсіі, што паклала пачатак цэлай серыі праектаў мастоў па ўсім свеце. У 1989 г. адкрыў студыю ў Парыжы, працуючы над праектаваннем чыгуначнага вакзала Ліёнскага аэрапорта. У 1991 г. адкрыў яшчэ адзін офіс, у родным горадзе — Валенсіі. Рэалізаваў вялікую колькасць праектаў, міжнароднае прызнанне Калатравы выйшла за межы Еўропы і дасягнула Амерыкі. Адным з першых амерыканскіх праектаў стала рэканструкцыя Музея мастацтваў у Мілуокі.

Чэрпае натхненне ў прыродзе, яго працы жывыя, цэласныя і рухомыя, за гэта яго параўноўваюць з вялікім Антоніа Гаўдзі. Яркім прыкладам сінтэзу жалеза, бетону, арганічных формаў і чалавечага генія служыць жылы будынак у Мальмё (Швецыя) пад назвай «Павернутае тулава». У 2005 г. на архітэктурнай выставе ў Канах гэта тварэнне Калатравы атрымала прыз за лепшы жылы будынак у свеце. Яго правобразам стала скульптура самога архітэктара, якая ўяўляе сабой фігуру чалавека, які рыхтуецца да кідання дыска. Тэма чалавечага цела прысутнічае ў шматлікіх працах Калатравы. Праект чыгуначнага вакзала ў Люцэрне суправаджаецца эскізам ляжалачага выгнутага жаночага цела, а эскізам вежы для алімпійскага агню ў Барселоне быў малюнак чалавека, што стаіць на каленах і трымае ў сагнутых руках чашку.

Яшчэ адным выдатным тварэннем Калатравы з’яўляецца Алімпійскі комплекс у Афінах, пабудаваны для Алімпіяды 2004 года ў Грэцыі. Дзівіць сваёй веліччу і арыгінальнасцю яго нядаўна адкрыты Планетарый у Валенсіі. У апошні час Калатрава шмат працуе ў ЗША і асабліва ў Нью-Йорку.

Прэміі[правіць | правіць зыходнік]

  • 1987, Лаўрэат Прэміі імя Аўгустэ Перэт Міжнароднага саюзу архітэктараў.
  • Атрымаў вялікую колькасць прэмій і ўзнагарод, сярод якіх вылучаюцца:
    • Прэмія Прынца Астурыйскага ў вобласці мастацтва (1999)
    • Прэмія асацыяцыі забудоўшчыкаў Манхэтэна (май 2006)
    • Іспанская нацыянальная прэмія ў вобласці архітэктуры (2007).

Асабістае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Асабістае жыццё Калатравы публіцы невядомае. Нягледзячы на сусветную славу, Калатраву ніколі не ўбачыш на экране тэлевізара, не проста адшукаць у Сеціве яго фатаграфіі. Іспанцы не пазнаюць яго пры сустрэчы, напрыклад, у метро. У Калатравы няма вадзіцельскіх правоў, таму ён часта карыстаецца грамадскім транспартам. Размаўляе, апроч іспанскай, на 5 мовах (англійскай, французскай, нямецкай, італьянскай, шведскай), яго жонка — шведка, сам Калатрава з’яўляецца прыкладам «грамадзяніна свету».

Зноскі

  1. Santiago Calatrava // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. Santiago Calatrava // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Santiago Calatrava // StructuraeRatingen: 1998. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. The Fine Art Archive — 2003. Праверана 1 красавіка 2021.
  5. Calatrava, Santiago // SIKART — 2006. Праверана 18 чэрвеня 2021.
  6. Museum of Modern Art online collection Праверана 4 снежня 2019.
  7. http://academie-architecture.fr/academiciens/ Праверана 27 красавіка 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Jodidio, Ph. Santiago Calatrava. Complete Works 1979—2009 / Jodidio, Philip. — «Taschen», 2009. 528 p., Hardcover. ISBN 978-3-8365-1023-3
  • Levin, M. Santiago Calatrava — the Artworks: A Laboratory of Ideas, Forms and Structures / Levin, Michael — 2003, 271 p. 310 illus., 210 in color., Hardcover. ISBN 978-3-7643-6548-6

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]