Эрнст Юліус Эпік

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Эрнст Юліус Эпік
ErnstJuliusOpik.jpg
Дата нараджэння

23 кастрычніка 1893(1893-10-23)

Месца нараджэння

Кунда, Ляэнэ-Вірумаа

Дата смерці

10 верасня 1985(1985-09-10) (91 год)

Месца смерці

Бангар, Паўночная Ірландыя

Грамадзянства

Flag of Estonia.svg Эстонія

Род дзейнасці

астраном, астрафізік

Навуковая сфера

Астраномія

Месца працы

Тартуская абсерваторыя (1930—1934), Арманская абсерваторыя (1948—1981)

Альма-матар

Маскоўскі ўніверсітэт

Узнагароды і прэміі

Медаль Кэтрын Брус

Эрнст Юліус Эпік (эст.: Ernst Julius Öpik; 23 кастрычніка 1893, Кунда — 10 верасня 1985, Бангар) — эстонскі астраном.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў Маскоўскім універсітэце. У 1916 годзе ведаў абсерваторыяй у Ташкенце.

З 1921 года — у Эстоніі, працаваў у абсерваторыі Тартускага ўніверсітэта (з перапынкам у 19301934 гадах на працу ў Гарвардзе).

У 1944 годзе перад наступам савецкай арміі бег у Гамбург, дзе ў 19451947 гадах выкладаў у створаным тут Балтыйскім універсітэце. Адтуль перабраўся ў Вялікабрытанію і правёў астатнія 40 гадоў жыцця ў Паўночнай Ірландыі. У 19481981 гадах працаваў у Арманскай абсерваторыі.

У 19501981 гадах таксама быў галоўным рэдактарам «Ірландскага астранамічнага часопіса» (англ.: Irish Astronomical Journal).

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Сваю першую кнігу, «Сонца паводле найноўшых даследаванняў», Эпік апублікаваў па-руску яшчэ ў 1919 годзе ў Маскве. У 1922 годзе ён зрабіў прагноз адносна шчыльнасці кратараў на паверхні Марса, пацверджаны назіраннямі са штучных спадарожнікаў Марса праз паўстагоддзі. У 1922 годзе ён ацаніў адлегласць да туманнасці Андрамеды[1] і зрабіў гэта раней і дакладней за Хабла. Аднак асноўны ўнёсак Эпік унёс у даследаванне малых аб'ектаў Сонечнай сістэмы — у прыватнасці, астэроідаў і камет. У 1932 годзе ён высунуў гіпотэзу пра паходжанне камет Сонечнай сістэмы з воблака малых аб'ектаў, які абарачаецца вакол Сонца па аддаленай арбіце, — у 1950-я гады гэту гіпотэзу развіў Ян Хендрык Оарт, і гэта з'ява атрымала назву воблага Оарта.

Зноскі

  1. Astrophys. J., 55, 406—410 (1922)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]