Эрнст Юліус Эпік

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Эрнст Юліус Эпік
ErnstJuliusOpik.jpg
Дата нараджэння 22 кастрычніка 1893(1893-10-22)[1][2]
Месца нараджэння Кунда, Ляэнэ-Вірумаа
Дата смерці 10 верасня 1985(1985-09-10)[1][2] (91 год)
Месца смерці Бангар, Паўночная Ірландыя
Грамадзянства
Род дзейнасці астраном, астрафізік, кампазітар
Навуковая сфера Астраномія
Месца працы Тартуская абсерваторыя (1930—1934), Арманская абсерваторыя (1948—1981)
Альма-матар Маскоўскі ўніверсітэт
Член у
Узнагароды і прэміі Медаль Кэтрын Брус

Эрнст Юліус Эпік (эст.: Ernst Julius Öpik; 23 кастрычніка 1893, Кунда — 10 верасня 1985, Бангар) — эстонскі астраном.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў Маскоўскім універсітэце. У 1916 годзе ведаў абсерваторыяй у Ташкенце.

З 1921 года — у Эстоніі, працаваў у абсерваторыі Тартускага ўніверсітэта (з перапынкам у 19301934 гадах на працу ў Гарвардзе).

У 1944 годзе перад наступам савецкай арміі бег у Гамбург, дзе ў 19451947 гадах выкладаў у створаным тут Балтыйскім універсітэце. Адтуль перабраўся ў Вялікабрытанію і правёў астатнія 40 гадоў жыцця ў Паўночнай Ірландыі. У 19481981 гадах працаваў у Арманскай абсерваторыі.

У 19501981 гадах таксама быў галоўным рэдактарам «Ірландскага астранамічнага часопіса» (англ.: Irish Astronomical Journal).

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Сваю першую кнігу, «Сонца паводле найноўшых даследаванняў», Эпік апублікаваў па-руску яшчэ ў 1919 годзе ў Маскве. У 1922 годзе ён зрабіў прагноз адносна шчыльнасці кратараў на паверхні Марса, пацверджаны назіраннямі са штучных спадарожнікаў Марса праз паўстагоддзі. У 1922 годзе ён ацаніў адлегласць да туманнасці Андрамеды[3] і зрабіў гэта раней і дакладней за Хабла. Аднак асноўны ўнёсак Эпік унёс у даследаванне малых аб'ектаў Сонечнай сістэмы — у прыватнасці, астэроідаў і камет. У 1932 годзе ён высунуў гіпотэзу пра паходжанне камет Сонечнай сістэмы з воблака малых аб'ектаў, які абарачаецца вакол Сонца па аддаленай арбіце, — у 1950-я гады гэту гіпотэзу развіў Ян Хендрык Оарт, і гэта з'ява атрымала назву воблага Оарта.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 Ernst Öpik // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Astrophys. J., 55, 406—410 (1922)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]