Яўген Львовіч Шкляр
| Яўген Шкляр | |
|---|---|
| |
| Асабістыя звесткі | |
| Дата нараджэння | 20 мая 1893 ці 1894[1] |
| Месца нараджэння | |
| Дата смерці | 1941 |
| Месца смерці | |
| Грамадзянства | |
| Бацька | Леў Шкляр[d] |
| Прафесійная дзейнасць | |
| Род дзейнасці | паэт, перакладчык, журналіст, крытык |
Яўге́н Льво́віч Шкляр (1893, Друя, Расійская імперыя — 1941, Літва) — літоўскі паэт, перакладчык, журналіст, крытык.
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]Год і месца нараджэння спрэчныя. Паводле некаторых звестак, нарадзіўся ў 1894 годзе ў Друі[2]. Дэбютаваў у друку ў 1911 годзе ў Екацярынаславе. У 1915—1916 гадах вучыўся на юрыдычным факультэце Варшаўскага ўніверсітэта, эвакуіраванага ў Растоў-на-Доне. У 1916—1919 гадах удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войн. З лістапада 1920 года ў Каўнасе.
Супрацоўнік газеты «Рэха» пад рэдакцыяй А. С. Бухава, карэспандэнт рыжскай газеты «Сёння». У 1924—1925 гг. працаваў у рыжскай газеце «Народная думка» і штотыднёвым часопісе «Наш агеньчык», супрацоўнічаў у расійскіх газетах Эстоніі, у парыжскай штотыднёвай газеце «Світанак» пад рэдакцыяй У. Я. Жабацінскага і іншых перыядычных выданнях. У 1926—1927 жыў у Парыжы. З 1928 стала жыў у Каўнасе, па справах выязджаючы ў Рыгу і Талін. Загінуў у канцлагеры пад Каўнасам.
Выдавец і рэдактар газет «Наша рэха» (1929—1931), «Літоўскі кур’ер» (1932—1933), «Літоўскі веснік» (1935—1939), «Усходняя Еўропа» і іншых перыядычных выданняў, удзельнічаў у літоўскім друку.
Рэдактар часопіса «Балтыйскі альманах» (1923—1924; 1928—1937, з перапынкамі).
Складанкі вершаў
[правіць | правіць зыходнік]
- «Кипарисы» / «Цыпрысы» (Каўнас, 1922)
- «Караван» / «Караван» (Берлін, 1923)
- «Огни на вершинах» / «Агні на вяршынях» (Берлін, 1925)
- «Вечерняя степь» / «Вячэрні стэп» (Берлін, 1923)
- «Посох» / «Кій» (Рыга, 1925)
- «Летува золотое имя» / «Літва залатое імя» (Парыж, 1927)
- «Poeta in aeternum» (Рыга, 1935)
- «Lietuva vardas auksinis» (Каўнас, 1931) на літоўскай мове ў перакладах Людаса Гіры, Пятраса Лаўрынайціса, Пятраса Вайчунаса
Пераклады
[правіць | правіць зыходнік]Пераклаў «Нацыянальную песню» Вінцаса Кудзіркі, вершы Казіса Бінкіса, Пранаса Будвітыса, Пятраса Вайчунаса, Людаса Гіры, Матэўса Густайціса, Майроніса, Вітаўта Сірыёс-Гіры і шматлікіх іншых літоўскіх паэтаў, асобныя празаічныя тэксты.
Зноскі
- ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #126756902 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016. Праверана 11 чэрвеня 2025.
- ↑ Евгений Шкляр (руск.). Русские творческие ресурсы Балтии. Архівавана з першакрыніцы 8 кастрычніка 2008.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Лаўрынец, Павел. Яўген Шкляр: Жыццёвы шлях вандроўцы. — Выдавецтва Віленскага ўніверсітэта, 2008. — 384 с. — ISBN 978-9955-33-181-0.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]- Біяграфія і тэксты Архівавана 8 кастрычніка 2008.
- Нарадзіліся 20 мая
- Нарадзіліся ў 1893 годзе
- Нарадзіліся ў 1894 годзе
- Нарадзіліся ў Друі
- Памерлі ў 1941 годзе
- Памерлі ў Каўнаскім раёне
- Асобы
- Пісьменнікі паводле алфавіта
- Журналісты паводле алфавіта
- Журналісты Літвы
- Удзельнікі Першай сусветнай вайны
- Рускія эмігранты першай хвалі ў Літве
- Паэты Літвы
- Паэты Расіі
- Рускамоўныя паэты
- Перакладчыкі паэзіі на рускую мову
