Іван Васільевіч Бабушкін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Іван Васільевіч Бабушкін
Babushkin Iv.jpg
Дата нараджэння 3 (15) студзеня 1873
Месца нараджэння
Дата смерці 5 (18) студзеня 1906 (33 гады)
Месца смерці
Грамадзянства
Партыя
Род дзейнасці палітык, журналіст
Commons-logo.svg Іван Васільевіч Бабушкін на Вікісховішчы

Іва́н Васі́льевіч Ба́бушкін (3 снежня (15 снежня) 1873, сяло Ледзенскае Тацёмскага павета Валагодскай губерні, Расійская імперыя — 5 студзеня (18 студзеня) 1906, станцыя Мысава ў Бураціі, Расійская імперыя) — прафесійны рэвалюцыянер, бальшавік-іскравец. Вядомы пад партыйным псеўданімамі Мікалай Мікалаевіч (руск.: Николай Николаевич), Багдан (руск.: Богдан), Навіцкая (руск.: Новицкая) і іншымі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Іван Васільевіч Бабушкін нарадзіўся 3 снежня (15 снежня) 1873 года ў сям’і селяніна ў сяле Ледзенскае. У цяперашні час гэта сяло мае імя Бабушкіна, раённы цэнтр Бабушкінскага раёна Валагодскай вобласці. З малых гадоў Іван працаваў: спачату быў «хлопчыкам» у лаўцы, потым (з 1887 да 1891 года) — вучнем слесара ў тарпеднай майстэрне Кранштата. Улетку 1891 года паступіў слесарам у паравозна-механічную майстэрню на Сямянікаўскі завод у Пецярбургу, дзе і працаваў да 1896 года.

Шлях Бабушкіна да рэвалюцыі пачаўся ў 1894 годзе, калі ён пачаў займацца ў кіруемым Ленінам працоўным марксісцкім гурце. Наступным годам Бабушкін ужо актыўна працуе ў Пецярбургскім Саюзе барацьбы за вызваленне працоўнага класа. Ён стаў заснавальнікам навых рабочых гуртоў і бібліятэк, праводзіў працу не толькі з працоўнымі свайго прыдпрыемсва, але і на Аляксандраўскім і Шкляным заводах. У студзене 1896 года арыштаваны, у лютым 1897 года — сасланы да Екацярынаслаўлю (праходзіў па справе Саюза барацьбы за вызваленне працоўнага класа). У Екацярынаслаўлі Бабушкін працягвае рэвалюцыйную дзейнасць, дапамагаючы стварыць мясцовы філіял «Саюза» (снежань 1897), Екацярынаслаўскі камітэт РСДПП (кастрычнік 1898) і ў 1900 годзе нелегальную газету «Южный рабочий». Актыўна садзейнічаў з ленінскай «Іскрай» (руск.: Искра) будучы карэспандэнтам і агентам газеты.

У 1900—1901 гадах Бабушкін дзейнічаў у якасці агента «Іскры» ў розных гарадах Расійскай імперыі (Масква, Смаленск, Полацк, Арэхава-Зуева, Іванава). Пад яго кіраўніцтвам у кастрычніку 1901 года была створана Арэхава-Багародская арганізацыя РСДПП, першая ў краіне прызнаўшая «Іскру» сваім цэнтральным органам па друку. У снежні 1901 года Бабушкін быў арыштаваны на пасяджэнні Арэхава-Багароцкая камітэту РСДПП, у 1902 здолеў збегчы з Екацярынаслаўскай турмы і перабрацца да Лондана. У кастрычніку таго ж года павярнуўся да Расіі, удзельнічаў у супрэчках з «эканамістамі» і зубатаўцамі. У 1903 годзе Бабушкіна зноў арыштоўваюць і ссылаюць да Верхаянска (Якутыя). Быў амніставаны ў 1905 годзе.

У час Рэвалюцыі 1905 года быў членам Іркуцкага і Чыцінскага камітэтаў РСДПП, працаваў у газеце бальшывікоў «Забайкальскі працоўны» (руск.: Забайкальский рабочий). Быў адным з кіраўнікоў Чыцінскага ўзброенага паўстання (з Александрам Курнатоўскім і Антонам Касцюшка-Валюжанічам).

13 студзеня 1906 года пакінуў Чыту. Разам з пяццю таварышамі суправоджаваў састаў са зброяй для рабочых у Іркуцку. Яны былі захоплены экспедыцыяй генерала Аляксандра Мелера-Закамальскага, накіраванай для панаўлення парадку, на станцыі Слюдзянка. 18 студзеня 1906 года Бабушкін і тэлеграфісты Клюшнікаў, Савін, Ермалаеў і Бялых былі расстраляны без суда і следства на станцыі Мысава (цяпер горад Бабушкін, Бурація).

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

Ягоным імем названа вуліца ў Мінску.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]