Антон Сцяпанавіч Барэйша

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Антон Сцяпанавіч Барэйша
Boreysha Anton.jpg
Дата нараджэння 1858(1858)
Месца нараджэння х. Лубопаль, Пінскі павет,
Мінская губерня,
Расійская імперыя[1]
Дата смерці 1924(1924)
Месца смерці Сібір,
РСФСР, СССР
Грамадзянства Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік
Веравызнанне праваслаўе
Партыя Народная воля
Асноўныя ідэі народніцтва
Род дзейнасці прафесійны рэвалюцыянер

Антон Сцяпанавіч Барэйша (1858, Пінскі павет Мінская губерня Расійская імперыя — 1924, Сібір СССР) — рускі рэвалюцыянер, народнік, сябра партыі «Народная воля»[2].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Беларус, з сялян Марачанскай воласці (Пінскі павет, Мінская губерня). Скончыў Беларускае рэальнае вучылішча.

Паступіў у 1877 годзе ў Тэхналагічны інстытут у Санкт-Пецярбургу.

Выключаны з другога курсу за ўдзел у студэнцкіх беспарадках. Не быў прыняты ў Пятроўскую земляробчую акадэмію і ў 1879 у жыў у с. Бацішчава (Смаленская губерня) у «інтэлігенцкай супольнасці» прафесара А. М. Энгельгардта(руск.) бел.. Падпарадкаваны ў сувязі з гэтым паліцэйскаму нагляду.

Вярнуўся ў Санкт-Пецярбург у студзені 1880 года Пад уплывам таварыша па рэальнаму вучылішчу І. Я. Грынявіцкага, разам з якім ён жыў, увайшоў з восені 1880 года ў нарадавольчаскую працоўную групу.

У канцы снежня 1880 года працаваў у нарадавольчаскай лятучай друкарні на Траецкай вуліцы (гаспадары М. Цяцёркам(руск.) бел. і Г. Гельфман), дзе друкавалася «Рабочая газета»[2] і дзе сустракаўся з М. М. Каладкевічам(руск.) бел., А. І. Жалябавым(руск.) бел. і Р. П. Ісаевым(руск.) бел..

З пачатку студзеня па 3 сакавіка 1881 года працаваў у нарадавольскай друкарні на Падольскай вуліцы (гаспадары М. Ф. Грачэўскі(руск.) бел. і П. С. Іваноўская(руск.) бел.).

У пачатку сакавіка 1881 года з'ехаў у Маскву і ўдзельнічаў у абмеркаваннях плану прапаганды сярод працоўных з таварышамі. Жыў у Маскве па пашпарце Гарбунова.

У верасні 1881 года вярнуўся ў Санкт-Пецярбург, дзе жыў пад прозвішчам Ігнацьеў. Удзельнічаў у сходах нарадавольцаў і вёў прапаганду сярод рабочых.

Арыштаваны ў Санкт-Пецярбургу 18 снежня 1881 года пад прозвішчам селяніна Аляксея Мікалаева. Заключаны 26 снежня 1881 года ў Трубяцкі бастыён Петрапаўлаўскай крэпасці[2], 7 студзеня 1882 года пераведзены ў Дом папярэдняга зняволення; зноў утрымліваўся ў Трубяцкім бастыёне з 14 сакавіка 1882 года па 23 сакавіка 1883 года, пасля чаго зноў пераведзены ў Дом папярэдняга зняволення. Прыцягнуты да дазнання па справе тэрарыстычнай фракцыі рускай сацыяльна-рэвалюцыйнай партыі. Раскаяўся і даў падрабязныя паказанні. Па высачайшаму загаду ад 2 лютага 1883года адданы суду.

Судзіўся з 28 сакавіка па 5 красавіка 1883 года ў Асобай Прысутнасці Кіраўнічага Сената па працэсе 17-ці (Ю. М. Багдановіч(руск.) бел., М. Ф. Грачэўскі(руск.) бел., П. А. Целалаў, А. В. Прыбылёў(руск.) бел. і інш.)

Прысуджаны да пазбаўлення ўсіх правоў стану і да катаржных работ у рудніках на 15 гадоў[2], пры чым суд хадайнічаў аб замене гэтага пакарання спасылкай на пасяленне ў аддаленыя месцы Сібіры з пазбаўленнем усіх правоў стану.

Па найвышэйшай канфірмацыі прысуду 28 мая 1883 года сасланы ў менш аддаленыя месцы Сібіры з пазбаўленнем усіх правоў стану. Паселены ў г. Кірэнску (Іркуцкая губерня).

Каля 1886 года пераведзены ў вёску Варонінскую пад Кірэнскам.

У 1889 годзе пераехаў з дазволу на Ілімскі солевараны завод (Кірэнская акруга), дзе атрымаў месца працы.

У 1888 годзе ажаніўся на Сафіі Андрэеўне Івановай(руск.) бел..

Па ужыванні да яго ў 1890 года маніфеста 15 мая 1883 года, а ў 1892 годзе — найвышэйшага указа 17 красавіка 1891 года атрымаў права прыпіскі ў мяшчане, а па заканчэнні 14-гадовага тэрміну ссылкі (з 7 жніўня 1883 года) — права абраць месца жыхарства па-за сталіцай і сталічнымі губернямі з падначаленнем на 5 гадоў галоснага нагляду і з аднаўленнем некаторых правоў.

У 1892 годзе пераведзены ў Ніжнеўдзінск і ў 1893 годзе прыпісаны да ніжнеўдзінскага мяшчанскага таварыства.

У 1892 годзе атрымаў месца дарожнага майстра ў с. Кімільтэй (Ніжнеўдзінскі павет Іркуцкая губерня).

У 18951900 гадах жыў у Кірэнску, служачы на параходзе «Сынок» гандлёва-прамысловай кампаніі «Громава А. І. і сыны».

У 1900 годзе з'ехаў з Сібіры і з 1902 года жыў у Ніжнім Ноўгарадзе, служачы ў волжскім параходстве Санкт-Пецярбургскай страхавой і транспартнай кампаніі «Надзея».

Памёр у Сібіры ў 1924 годзе.

Зноскі

  1. Цяпер Пінскі раён
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Борейшо Антон Степанович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 73. — 737 с.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Борейшо Антон Степанович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 73. — 737 с.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]