Пінскі раён

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Пінскі раён
Сцяг Герб
Сцяг Герб
Краіна
Уваходзіць у Брэсцкая вобласць
Адміністрацыйны цэнтр Пінск
Кіраўнік Ігар Максімавіч Брылевіч[d]
Афіцыйныя мовы Родная мова: беларуская 70,66 %, руская 26,05 %
Размаўляюць дома: беларуская 39,56 %, руская 56,99 %[1]
Насельніцтва (2009)
51 997 чал,[1] (7-е месца)
Шчыльнасць 15,97 чал./км² (16-е месца)
Нацыянальны склад беларусы — 92,24 %,
рускія — 2,64 %,
украінцы — 2,6 %,
палякі — 1,62 %,
іншыя — 0,9 %[1]
Плошча 3 252,77[2] км²
(2-е месца)
Вышыня
над узроўнем мора
136 м[3]
Пінскі раён на карце
Афіцыйны сайт
Commons-logo.svg Пінскі раён на Вікісховішчы

Пінскі раён — раён у складзе Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пінск.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Тэрыторыя Пінскага раёна складае 3261 км² (2-е месца сярод раёнаў). Асноўныя рэкі — Прыпяць з Бобрыкам і Вісліцай, Ясельда з Мерачанкай, Піна, Стыр. Праз раён праходзяць Агінскі і Дняпроўска-Бугскі каналы. Асноўныя азёры — Гарадзішчынскае, Кончыцкае і Семіховіцкае, а таксама Пагостаўскае вадасховішча.

Большай частка раёна знаходзіцца ў межах Прыпяцкага Палесся, заходняя — у межах раўніны Загароддзе. Паверхня большай часткай плоская, забалочаная. 75 % тэрыторыі знаходзяцца ніжэй 150 м над узроўнем мора, 15 на высаце 150—160 м. Самая высокая кропка — 174 метры (2 км на поўдзень ад в. Мерчыцы). Найбольш нізкая кропка — 130 м. Па тэктанічным складзе раён адносіцца да Палескай седлавіны.

Карысныя выкапні[правіць | правіць зыходнік]

З карысных выкапняў сустракаюцца торф, мел, будаўнічы пясок, гліна. Вядома 68 радовішчаў торфу з агульным запасам у 2.7 мільярды кубаметраў альбо 308 млн тон (найбольшыя: Гарадзішчынскае балота, Хварашчанскае балота, Дубнік, Жук, Дамашніцы, Ліпавае балота, Панталеева балота); 4 радовішчы гліны і суглінкаў з запасам у 4,7 мільёны кубаметраў(найбольшыя: Плянтаўскае, Пасенічскае, Вялесніцкае); 3 радовішчы пяскоў з запасамі 1,1 млн кубаметраў (найбольшае: Мерчыцкае балота).

На тэрыторыі Пінскага раёна сустракаюцца залежы сапрапелей і балотнай руды.

Кліматычныя ўмовы[правіць | правіць зыходнік]

Раён належыць да Пінскага агракліматычнага раёна. Сярэдняя тэмпература ў снежні −5,2 °C, ліпеня 18,6 °C. Ападкаў выпадае 573 мм у год. Вегетацыйны перыяд складае 201 суткі.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Першая згадка горада сустракаецца ў «Аповесці мінулых гадоў» пад 1097 годам. Наступная згадка датуецца 1160 годам. У летапісах называюцца імёны князёў Пінскіх — Яраслаў (1183), Яраполк (1190). Пінск у той час знаходзіўся ў Тураўскім княстве, меў гандлёвыя сувязі з Валынню, Сярэднім Падняпроўем і Паўночным Прычарнамор’ем.

У сярэдзіне ХII ст. Пінск — значны гандлёвы горад Тураўскага княства, пазней — цэнтр самастойнага княства да ХІV ст.

У жніўні 1858 годзе каля сяла Жмені (Пінскі раён) упаў жалеза-каменны метэарыт Жмень вагой 0,246 кг.

У верасні-кастрычніку 1934 года па тэрыторыі сучаснага Пінскага раёна прайшла экспедыцыя арганізаваная членам Амерыканскага геаграфічнага таварыства Луізай Арнер Бойд[4].

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Колькасць насельніцтва складае 60,2 тыс. чалавек. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пінск (130 тыс. чалавек). Раён адміністрацыйна падзелены на 1 пасялковы і 24 сельсавета, у склад якіх уваходзіць 181 населены пункт.

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

Агульная зямель сельскагаспадарчага карыстання — 130,1 тыс. гектар, з іх асушаных — 81,7 тыс. гектар. На 1.12.2002 у раёне 23 калгасы, 5 камунальных унітарных сельскагаспадарчых прадпрыемствы, у тым ліку прадпрыемства «Паўднёвае» па вытворчасці свініны, рыбгас «Палессе».

Прамысловы комплекс раёна складаецца з 10 прамысловых прадпрыемстваў. Самыя буйныя з іх — ААТ «Пінскі кансервавы завод», «Пінскі завод кандытарскіх вырабаў», «Парэцкі крухмальны завод», «Пінскі лясгас».

Транспарт[правіць | правіць зыходнік]

Праз раён праходзіць чыгунка Брэст—Пінск—Калінкавічы; аўтамабільныя дарогі граніца Расійскай Федэрацыі (Селішча) — ГомельКобрын М10, ІвацэвічыПінскСтолін Р6, ЛунінецПінск Р8, ГанцавічыЛагішын Р105, СтытычаваНевель — граніца Украіны (Невель) Р147.

Адукацыя[правіць | правіць зыходнік]

У раёне 30 сярэдніх, 23 базавыя і 4 пачатковыя школы, 35 дашкольных устаноў.

Экалогія[правіць | правіць зыходнік]

Адзін з чатырох раёнаў Брэсцкай вобласці, якія найбольш пацярпелі ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС у 1986 г.[5]

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Страчаная спадчына[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі