Бізерта

Горад
Бізерта
بنزرت
37°16′ пн. ш. 9°52′ у. д.
Краіна	Туніс
Вілает	Бізерта
Гісторыя і геаграфія
Вышыня цэнтра	4 м
Часавы пояс	Цэнтральнаеўрапейскі час
Насельніцтва
Насельніцтва	114 000 чалавек (2004)
Лічбавыя ідэнтыфікатары
Паштовы індэкс	7000
Аўтамабільны код	BI
commune-bizerte.gov.tn (ар.)
Паказаць/схаваць карты
Бізерта
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Бізе́рта (фінік.:, лац.: Hippo Diarrhytus, араб. بنزرت‎) — горад у Тунісе, марскі порт на Міжземным моры. Размешчаны каля мыса Бланко. Самы паўночны горад Туніса, а таксама і ўсёй Афрыкі. Насельніцтва складае 114 тысяч жыхароў (2004).

Гісторыя

Фінікійская калонія Гіпон Акра (фінік.: 𐤄𐤉𐤁𐤅 𐤀𐤊𐤓𐤀) была заснавана напачатку I стагоддзя да н.э. Порт горада адыгрываў важную, дзякуючы свайму ўнікальнаму геаграфічнаму становішчу.

У XVI стст. Бізерта стала базай піратаў Міжземнамор'я.

План порта Бізерта 1906 г.

Да канца XIX стагоддзя горад быў занядбаны, шаша і чыгунка адсутнічалі, марскі порт — засыпаны. З 1891 па 1895 праз пясчаны перашыек быў пракапаны канал, які непасрэдна злучыў Міжземнае мора з возерам Бізерты. На ўтвораным насыпе быў пабудаваны сучасны горад. У 1895 порт быў адкрыты для міжнароднага гандлю. Тады ж ён перайшоў у валоданне Ваенна-марскога флоту Францыі.

У 1961 годзе паміж Францыяй і Тунісам адбыўся ўзброены канфлікт з-за ваенна-марской базы ў Бізерце, вядомы як Бізерцінскі крызіс.

Насельніцтва

Год Колькасць 1956 46 700 2004 114 371 Год Колькасць 2007 117 126 2009 119 243 Год Колькасць 2011 121 483 2013 126 491 Год Колькасць 2014 142 966

Гарады-пабрацімы

•  Saint-Cyr-sur-Mer^[d], Францыя
•  Анаба, Алжыр
•  Дзюнкерская гарадская супольнасць^[d], Францыя (2007)
•  Каламата^[d], Грэцыя (22 чэрвеня 1997)
•  Надор, Марока
•  Ніш, Сербія
•  Палерма, Італія (6 сакавіка 2000)
•  Порт-Саід, Егіпет (13 студзеня 1977)
•  Ростак, Германія
•  Самсун, Турцыя (6 чэрвеня 2013)
•  Санкт-Пецярбург, Расія (29 мая 2014)
•  Танжэр, Марока (6 жніўня 1976)
•  Херсон, Украіна

Літаратура

• Бицерта // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб., 1890—1907.