Вія Артманэ

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Вія Артманэ
Vija Artmane
Імя пры нараджэнні:

Аліда Фрыцаўна Артманэ

Дата нараджэння:

21 жніўня 1929(1929-08-21)

Месца нараджэння:

Кайвэ, Тукумскі павет, Латвія

Дата смерці:

11 кастрычніка 2008(2008-10-11) (79 гадоў)

Месца смерці:

Стрэнчы, Валцкі раён, Латвія

Грамадзянства:

Flag of Latvia.svg Латвія
Flag of the Soviet Union.svg СССР

Прафесія:

актрыса

Кар'ера:

1950—2003

Узнагароды:
Ордэн Леніна  — 1979 Ордэн Дружбы — 2004
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Трох Зорак
Народны артыст СССР— 1969
IMDb:

ID 0037615

Вія Артманэ[1] (лат.: Vija Artmane, 21 жніўня 1929 - 11 кастрычніка 2008) — знакамітая савецкая і латвійская актрыса тэатра і кіно, народная артыстка СССР (1969).

Ролі ў тэатры[правіць | правіць зыходнік]

Латвійскі мастацкі акадэмічны тэатр імя Я. Райніса[правіць | правіць зыходнік]

  • 1950 — «Шклянка вады» Э. Скрыба — Абігайль
  • 1951 — «Пігмаліён» Бернарда Шоў — Эліза
  • 1953 — «Рамэа і Джульета» Шэкспіра — Джульета
  • 1955 — «Вей, ветрык!» Яніса Райніса — Байба
  • 1958 — «Сага пра Еста Берлінга» Сельмы Лагерлёф — Дона
  • 1959 — «Гамлет, прынц дацкі» Уільяма Шэкспіра — Афелія
  • 1960 — «Вайна і мір» па рамане-эпапеі Л. М. Талстога — Элен
  • 1962 — «Спадар Пунта і яго слуга Маці» Бертальда Брэхта — Ева
  • 1963 — «Дон Жуан» Лесі Украінкі — Донна Ганна
  • 1965 — «Агонь і ноч» Яніса Райніса — Лаймдота
  • 1966 — «Здымаецца кіно» Эдварда Радзінскага — Ірына Кір'янава
  • 1967 — «Матацыкл» драматычная пастаноўка Петэрыса Петэрсана па творах Іманта Зыедоніса — Білецёрка
  • 1969 — «Ідыёт» па Ф. М. Дастаеўскаму — Настасся Піліпаўна
  • 1970 — «Індраны» Рудольфа Блаўманіса — Іева
  • 1973 — «Ноч ігуаны» Тэнэсі Уільямса — Мэксін Фолк
  • 1974 — «Барбары» М. Горкага — Надзея Манахава
  • 1975 — «Святая Сюзанна або Школа майстроў» Эн Ветэмаа — Ганна-Мая
  • 1975 — «Олі Бінкап» Эрвіна Штрытматэра — Фрыда Сімсан
  • 1976 — «Чайка» А. П. Чэхава — Аркадзіна
  • 1980 — «Лізавета, каралева англійская» Фердынанда Брукнера — Каралева Лізавета
  • 1983 — «Блудны сын» Рудольфа Блаўманіса — Роплайнэтэ
  • 1986 — «Нашы дзеці» Паўля Путніньша — Яніна Галея
  • 1989 — «Грахі Трыны» Рудольфа Блаўманіса — Трына
  • 1994 — «Рамэа і Джульета» Шэкспіра — Няня
  • 1996 — «Небяспечныя сувязі» Крыстафера Хэмптана паводле аднайменнага рамана Шадэрло дэ Лакло — Спадарыня дэ Размонд
  • 1996 — «Тэрэза Ракен» па рамане Эміля Заля — Спадарыня Ракен

Зноскі

  1. Латышскае e перадаецца як э на пачатку слова і пасля большасці зычных, як е пасля ķ, ļ, ņ, ģ. Гл. СПОСАБЫ І ПРАВІЛЫ ПЕРАДАЧЫ ГЕАГРАФІЧНЫХ НАЗВАЎ І ТЭРМІНАЎ ЛАТВІЙСКАЙ РЭСПУБЛІКІ НА БЕЛАРУСКУЮ МОВУ