Гартэнзія Багарнэ

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Гартэнзія дэ Багарнэ
Hortense Eugénie Cécile de Beauharnais
Гартэнзія дэ Багарнэ
Партрэт Гартэнзіі дэ Багарнэ пэндзля Франсуа Жэрара
Blason d'Hortense de Beauharnais, reine de Hollande.svg
каралева Галандыі
1806 — 1810
Пераемнік: Вільгельміна Пруская
 
Нараджэнне: 10 красавіка 1783(1783-04-10)
Парыж (Францыя)
Смерць: 5 кастрычніка 1837(1837-10-05) (54 гады)
Тургау (Швейцарыя)
Род: Банапарты
Бацька: Аляксандр дэ Багарнэ
Маці: Жазэфіна дэ Багарнэ
Муж: Людовік Банапарт
Дзеці: Напалеон Людовік Карл
Напалеон Людовік
Карл Людовік Напалеон
Карл, герцаг дэ Марні (пазашлюбны)

Гартэнзія дэ Багарнэ (фр.: Hortense de Beauharnais, правільна па-франц. Артанз Эжэні Сесіль дэ Багарнэ (фр.: Hortense Eugénie Cécile de Beauharnais); 10 красавіка 1783, Парыж5 кастрычніка 1837, Тургау, Швейцарыя) — каралева Галандыі (18061810).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Дачка Жазэфіны Багарнэ і яе першага мужа віконта Аляксандра дэ Багарнэ. Пасербка імператара Напалеона I, які ажаніўся з яе маці ў 1796 годзе.

Ва ўзросце дванаццаці гадоў Гартэнзію аддалі ў пансіён мадам Кампан. Напалеон удачарыў Гартэнзію і яе старэйшага брата, Яўгена.

Каб умацаваць саюз дзвюх сем'яў, Жазэфіна выдала сваю дачку замуж за Людовіка Банапарта (17781846), малодшага брата Напалеона. Вяселле адбылося 4 студзеня 1801 года і Гартэнзія стала ятроўкай сваёй маці. У шлюбе нарадзіліся трое сыноў:

У 1804 яны набылі палац Сен-Лё, у якім яны жылі да 1815 года і дзе Гартэнзія ладзіла бліскучыя балі.

Муж Гартэнзіі, Людовік, стаў каралём Галандыі ў 1806. Муж і жонка кіравалі да 1810, калі Галандыя была анексавана Францыяй.

Яе шлюб апынуўся нешчаслівым: Гартэнзія была закахана ў Жэрара Дзюрока (некаторыя сцвярджаюць, што яны былі палюбоўнікамі), у той час як Людовік пакутаваў маніяй пераследу і венерычнай хваробай.

Прыгожая і панадлівая Гартэнзія закахалася ў Шарля дэ Флао, пазашлюбнага сына Талейрана. У іх нарадзіўся сын Шарль Агюст (18111865), будучы герцаг дэ Марні.

Пры рэстаўрацыі Бурбонаў у 1814 годзе, Гартэнзія была пад абаронай Аляксандра I, пры яго падтрымцы яна атрымала тытул герцагіні Сен-Лё ад караля Людовіка XVIII.

На працягу Ста дзён, Гартэнзія падтрымлівала свайго айчыма, што прывяло да яе выгнання з Францыі пасля канчатковай паразы Напалеона. Яна падарожнічала па Германіі і Італіі і ў 1817 годзе спынілася ў Швейцарыі, дзе ў адзіноце выхоўвала сваіх сыноў. Дзякуючы заступніцтву маці і брата, зяця караля Баварыі, яна размяшчала станам у 3 мільёны франкаў, які забяспечваў ёй пастаянны даход.

Памерла ў Швейцарыі 5 кастрычніка 1837 года ва ўзросце 54 гадоў.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Mémoires de la reine Hortense. Éditions Mercure de France.
  • La Reine Hortense, de Françoise Wagener. Éditions Lattés.
  • Joséphine l'impératrice créole. L'esclavage aux Antilles et la traite pendant la Révolution française Jean-Claude Fauveau. Editions L'Harmattan 2010.