Яўген Багарнэ

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Прынц Эжэн (Яўген) Багарнэ
Eugène Rose de Beauharnais
EugeneBeau.jpg
сцяг
Віцэ-кароль Італіі
17 сакавіка 1805 — 11 красавіка 1814
Папярэднік: Пасада заснавана
Пераемнік: Пасада скасавана
 
Веравызнанне: каталіцкая царква
Нараджэнне: 3 верасня 1781({{padleft:1781|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:3|2|0}})
Парыж (Каралеўства Францыя)
Смерць: 21 лютага 1824({{padleft:1824|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:21|2|0}}) (42 гады)
Мюнхен (Каралеўства Баварыя)
Пахаванне: Царква Святога Міхаіла, Мюнхен
Бацька: Аляксандр дэ Багарнэ
(прыёмны) Напалеон I
Маці: Жазэфіна Багарнэ
Жонка: Аўгуста Амалія Баварская
Дзеці: Жазэфіна (1807—1876)

Яўгенія (1808—1847)
Агюст (1810—1835)
Амелія (1812—1873)
Тэадэлінда (1814—1857)
Караліна (1816)
Максіміліян (1817—1852)

 
Узнагароды:

Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Ганаровага легіёна

Палац Яўгенія Багарнэ ў Монцы, Італія

Прынц Эжэн Роз (Яўген) дэ Багарнэ (фр.: Eugène Rose de Beauharnais; 3 верасня 1781 — 21 лютага 1824) — віцэ-кароль Італіі, дывізіённы генерал. Пасерб Напалеона.

Кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

Адзіны сын першай жонкі Напалеона Жазэфіны Багарнэ. Яго бацька, віконт Аляксандр дэ Багарнэ, быў генералам рэвалюцыйнай арміі. У гады Тэрору яго незаслужана абвінавацілі ў здрадзе і пакаралі смерцю.

Пасля шлюбу маці з Напалеонам 1 лютага 1805 года Яўген атрымаў тытул прынца Французскай імперыі, 2 лютага 1805 года — Ордэн Ганаровага легіёна, а 7 чэрвеня 1805 года — тытул віцэ-караля Італіі. У 1812 годзе камандаваў 4-м (італьянскім) пяхотным корпусам Вялікай Арміі.

Яўген стаў фактычным кіраўніком Італіі (тытул караля насіў сам Напалеон), калі яму было ўсяго 24 гады. Але ён здолеў кіраваць краінай досыць цвёрда: увёў у дзеянне Грамадзянскі кодэкс, рэарганізаваў армію, пабудаваў каналы, умацаванні і школы і здолеў заслужыць любоў і павагу свайго народа.

У 1805 годзе Яўген атрымаў вялікі крыж ордэна Жалезнай кароны і вялікі крыж ордэна Святога Губерта Баварскага. 23 снежня 1805 года ён быў прызначаны галоўнакамандуючым корпусам, якія блакавалі Венецыю, 3 студзеня 1806 года — галоўнакамандуючым Італьянскай арміяй, а 12 студзеня 1806 года — генерал-губернатарам Венецыі.

Цырымонія каранацыі Італьянскага віцэ-караля, падрыхтаваная графам Луі-Філіпам Сегюром, праходзіла ў Міланскім саборы 26 мая 1805 года. Для каранацыйных адзенняў былі абраны зялёны і белы колеры. На партрэтах мастакі А. Апіяні і Ф. Жэрар захавалі гэтыя раскошныя адзенні. Спалучэнне элегантнага крою і віртуознага выканання дазваляе выказаць здагадку, што касцюм быў выкананы ў майстэрні прыдворнага вышывальшчыка Піко, які выконваў замовы па вырабу каранацыйных касцюмаў Напалеона I, выкарыстоўваючы мадэлі, прапанаваныя мастаком Жан-Батыстам Ізабэ і зацверджаныя самім Імператарам. На плашчы вышыты зоркі ордэнаў Ганаровага легіёна і Жалезнай кароны. (Малы каранацыйны касцюм экспануецца ў Дзяржаўным Эрмітажы. У Расію патрапіў як сямейная рэліквія разам з калекцыяй зброі, якую прывёз малодшы сын Яўгенія Багарнэ — Максіміліян, герцаг Лейхтэнбергскі, муж дачкі імператара Мікалая I Марыі Мікалаеўны).

Пасля першага адрачэння Напалеона Яўген Багарнэ сур'ёзна разглядаўся Аляксандрам I у якасці кандыдата на французскі прастол. За адмову ад сваіх італьянскіх уладанняў атрымаў 5000000 франкаў, якія перадаў свайму цесцю — каралю Баварыі Максіміліяну-Іосіфу, за што яго «памілавалі» і падаравалі тытулы ландграфа Лейхтэнбергскага і князя Айхштэцскага (па іншых даных — купіў іх у 1817 годзе).

Даўшы слова не падтрымліваць больш Напалеона, не прымаў удзелу (у адрозненне ад сястры Гартэнзіі) у яго рэстаўрацыі падчас «Ста дзён», а ў чэрвені 1815 года ганараваны Людовікам XVIII тытулам пэра Францыі.

Да самай смерці жыл у сваіх баварскіх землях і актыўнага ўдзелу ў еўрапейскіх справах не прымаў.

Масонства і Багарнэ[правіць | правіць зыходнік]

20 чэрвеня 1805 года была заснавана першая Вялікае ложа Італіі — Вялікі ўсход Італіі[1], першым Вялікім майстрам (камандорам) якой стаў Яўген Багарнэ. Ён заставаўся на пасадзе Вялікага майстра да 1814 года[2][3].

Статус і тытулы[правіць | правіць зыходнік]

  • 18041805 гады: Яго Імператарская высокасць, прынц Францыі.
  • 1805—1807 гады: Яго Імператарская высокасць, прынц Францыі і віцэ-кароль Італіі.
  • 1807—1810 гады: Яго Імператарская высокасць, прынц Францыі, віцэ-кароль Італіі і прынц Венецыі.
  • 1810—1814 гады: Яго Імператарская высокасць, прынц Францыі, віцэ-кароль Італіі, прынц Венецыі і вялікі герцаг Франкфурцкі.
  • 18171824 гады: Яго Каралеўская высокасць, герцаг Лейхтэнбергскі і прынц Эйхштэцскі.

Сям'я і дзеці[правіць | правіць зыходнік]

14 студзеня 1806 года, у Мюнхене (Баварыя), Яўген ажаніўся з Аўгустай (17881851), прынцэсай Баварскай, дачкой Максіміліяна I, караля Баварыі і Аўгусты, ландграфіні Гесэн-Дармштацкай. Ад яе меў 7 дзяцей:

  1. Жазэфіна Максіміліяна Яўгена Напалеонэ (18071876), з 1823 замужам за Оскарам I Бернадотам, каралём Швецыі і Нарвегіі
  2. Яўгенія Гартэнзія Аўгуста (18081847)
  3. Аўгуст Шарль Эжэн Напалеон (18101835), герцаг Лейхтэнбергскі, герцаг дэ Санта-Круз; жонка з 1834 — Марыя II, каралева Партугаліі
  4. Амелія Аўгуста Яўгенія Напалеонэ (18121873), муж з 1829 — Педру I, імператар Бразіліі
  5. Тэадэлінда Луіза Яўгенія Аўгуста Напалеонэ (18141857)
  6. Караліна Клацільда (1816)
  7. Максіміліян Лейхтэнбергскі (18171852), герцаг Лейхтэнбергскі, князь Раманаўскі; жонка з 1839 — вялікая князёўна Марыя Мікалаеўна, дачка імператара Мікалая I Паўлавіча.

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]