Гарыла

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Гарыла
Male silverback Gorilla.JPG
Заходняя гарыла (Gorilla gorilla)
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Gorilla Geoffroy, 1852

Арэал
выява
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   572837
NCBI   9592
EOL   42003

Гары́ла (Gorilla) — род малпаў, які ўключае ў сабе самых вялікіх прадстаўнікоў атрада прыматаў. Упершыню апісаны на прыкладзе заходняй гарылы 1847 годзе амерыканскім місіянерам Т.Саважам en:Thomas S. Savage. Паводле апошніх даследаванняў (Primate Taxonomy, Colin Groves, 2001. — ISBN 1-56098-872-X) род гарыл ўключае два віды з двума падвідамі кожны[1]:

  • Заходняя гарыла (Gorilla gorilla)
    • Заходняя раўнінная гарыла (Gorilla gorilla gorilla)
    • Заходняя рачная гарыла (Gorilla gorilla diehli)
  • Усходняя гарыла (Gorilla beringei)
    • Усходняя горная гарыла (Gorilla beringei beringei)
    • Усходняя раўнінная гарыла (Gorilla beringei graueri)

Пашырана ў заходняй і цэнтральнай Афрыкі. Жыве ў густых трапічных або горных лясах невялікімі статкамі (па 5-30 асобін), важакамі з'яўляюцца магутныя самцы. Усходняя горная гарыла ахоўваецца ў 7 нацыянальных парках, занесена ў Чырвоную кнігу МСАП.

Самка гарылы з дзіцянём

Самая буйная малпа. Рост дарослых самцоў да 2 метраў, шырыня плячэй каля 1 м, размах рук да 2,6 м, абхват грудзей да 1,5 м, маса да 300 кг, самкі ўдвая меншыя. Склад масіўны, вельмі развіта мускулатура, валодаюць вялікай сілай. Валасы і скура чорныя, з узростам у самцоў на спіне з'яўляецца серабрыстая паласа. Галава вялікая; аб'ём мозга да 750 см³, па будове блізкі да мозга чалавека. Расліннаедныя. Будуюць гнёзды на зямлі або на дрэвах. Нараджаюць 1 дзіця раз у 3-5 гадоў. Пераносяць няволю і размнажаюцца.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 5: Гальцы — Дагон / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 1997. — 576 с.: іл. ISBN 985-11-0090-0 (т. 5), ISBN 985-11-0035-8

Зноскі

  1. Полная иллюстрированная энциклопедия. «Млекопитающие». Кн. 1, с.415