Джавані Гронкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Джавані Гронкі
Giovanni Gronchi
Giovanni Gronchi.jpg
сцяг
3-і прэзідэнт Італіі
11 мая 1955 — 11 мая 1962
Папярэднік: Луіджы Эйнаўдзі
Пераемнік: Антоніа Сеньі
сцяг
Старшыня Палаты дэпутатаў
8 мая 1948 — 29 красавіка 1955
Папярэднік: Умберта Тэрачыні
Пераемнік: Джавані Леонэ
сцяг
Пажыццёвы сенатар
29 красавіка 1955 — 17 кастрычніка 1978
 
Партыя: Хрысціянска-дэмакратычная партыя Італіі
Адукацыя: Вышэйшая Звычайная Школа Пізы
Прафесія: выкладчык
Дзейнасць: палітык
Веравызнанне: каталік
Нараджэнне: 10 верасня 1887(1887-09-10)
Пантэдэра, Каралеўства Італія
Смерць: 17 кастрычніка 1978(1978-10-17) (91 год)
Рым, Італія
Жонка: Карла Бісаціні
 
Аўтограф: Giovanni Gronchi signature.svg
 
Узнагароды:
срэбны медаль «За ваенную адвагу» Bronze Medal of Military Valour Grand Cross of the White Rose of Finland Supreme Order of Christ Grand Cross Special Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany Grand Cross special issue of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, special issue залаты медаль «За ўклад у развіццё культуры і мастацтва» Knight Grand Cross of the Order of the Bath

Джавані Гронкі (італ.: Giovanni Gronchi, 10 верасня 1887 — 17 кастрычніка 1978) — італьянскі палітык, прэзідэнт Італіі з 1955 па 1962 год. Яго прэзідэнцкі тэрмін адзначыўся няўдалым укараненнем у італьянскі ўрад левых партыйных плыняў.

Прэзідэнцтва[правіць | правіць зыходнік]

Яго дзейнасць на пасадзе прэзідэнта адзначылася імкненнем паступова адкрыць ўрад для левых партыі, калі сацыялісты і камуністы маглі ўвайсці ў яго склад. Таксама праводзілася актыўная палітыка супраць ўступлення Італіі ў НАТА. Аднак гэтыя праекты сустрэла жорсткая апазіцыя з боку ліберальных партыяў.

У спробе пазбегнуць тупіку, у 1959 годзе Гронкі прасунуў у прэм'ер-міністры даверанага члена сваёй ўласнай каталіцкай левай фракцыі Фернанда Тамброні, які сутыкнуўся з вялікім супрацівам і ўтрымаўся ў парламенце толькі дзякуючы галасам неафашыстаў. У выніку ўсё левая палітыка Гронкі прывяла да сур'ёзных наступстваў. У 1960 годзе ў многіх гарадах Італіі прайшлі масавыя беспарадкі, асабліва сур'ёзныя з іх былі ў Генуі, Лікаце і Рэджа-Эміліі, дзе паліцыя адкрыла агонь па дэманстрантах, забіўшы пяцёх чалавек.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • (it) Igino Giordani, Alcide De Gasperi il ricostruttore, Rome: Edizioni Cinque Lune, 1955.
  • (it) Giulio Andreotti, De Gasperi e il suo tempo, Milan: Mondadori, 1956.
  • Paul Ginsborg, A History of Contemporary Italy, Penguin Books, 1990 (lengthy account of post-war events in Italy from a rather heavily biased left-wing point of view; Gronchi's election and its peculiar political circumstances are not covered; the Tambroni affair is narrated, but Gronchi's role in it is glossed over).
  • (it) Indro Montanelli and Mario Cervi, L'Italia del Novecento, Rizzoli, 1998 (in Italian; a somewhat journalistic account of twentieth-century Italy, from a liberal point of view).
  • (it) S. Bertelli (ed.) Scritti e discorsi su Giovanni Gronchi a vent'anni dalla morte (1998), Giardini, 2000 (in Italian; mostly eulogies by old friends).
  • (it) Nico Perrone, Il segno della DC, Bari: Dedalo Libri, 2002, ISBN 88-220-6253-1.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]