Джавані Гронкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Джавані Гронкі
Giovanni Gronchi
Giovanni Gronchi.jpg
сцяг
3-і прэзідэнт Італіі
11 мая 1955 — 11 мая 1962
Папярэднік Луіджы Эйнаўдзі
Пераемнік Антоніа Сеньі
сцяг
Старшыня Палаты дэпутатаў
8 мая 1948 — 29 красавіка 1955
Папярэднік Умберта Тэрачыні
Пераемнік Джавані Леонэ
сцяг
Пажыццёвы сенатар
29 красавіка 1955 — 17 кастрычніка 1978
 
Партыя Хрысціянска-дэмакратычная партыя Італіі
Адукацыя
Навуковая ступень laurea[d][1]
Прафесія выкладчык
Дзейнасць палітык
Веравызнанне каталік
Нараджэнне 10 верасня 1887(1887-09-10)[2][3][…]
Смерць 17 кастрычніка 1978(1978-10-17)[2][3][…] (91 год)
Жонка Карла Бісаціні[d]
 
Ваенная служба
Род войскаў Royal Italian Army[d]
Бітвы
 
Аўтограф Giovanni Gronchi signature.svg
 
Узнагароды

Джавані Гронкі (італ.: Giovanni Gronchi, 10 верасня 1887 — 17 кастрычніка 1978) — італьянскі палітык, прэзідэнт Італіі з 1955 па 1962 год. Яго прэзідэнцкі тэрмін адзначыўся няўдалым укараненнем у італьянскі ўрад левых партыйных плыняў.

Прэзідэнцтва[правіць | правіць зыходнік]

Яго дзейнасць на пасадзе прэзідэнта адзначылася імкненнем паступова адкрыць ўрад для левых партыі, калі сацыялісты і камуністы маглі ўвайсці ў яго склад. Таксама праводзілася актыўная палітыка супраць ўступлення Італіі ў НАТА. Аднак гэтыя праекты сустрэла жорсткая апазіцыя з боку ліберальных партыяў.

У спробе пазбегнуць тупіку, у 1959 годзе Гронкі прасунуў у прэм'ер-міністры даверанага члена сваёй ўласнай каталіцкай левай фракцыі Фернанда Тамброні, які сутыкнуўся з вялікім супрацівам і ўтрымаўся ў парламенце толькі дзякуючы галасам неафашыстаў. У выніку ўсё левая палітыка Гронкі прывяла да сур'ёзных наступстваў. У 1960 годзе ў многіх гарадах Італіі прайшлі масавыя беспарадкі, асабліва сур'ёзныя з іх былі ў Генуі, Лікаце і Рэджа-Эміліі, дзе паліцыя адкрыла агонь па дэманстрантах, забіўшы пяцёх чалавек.

Зноскі

  1. https://storia.camera.it/deputato/giovanni-gronchi-18870910 Праверана 8 мая 2019.
  2. 2,0 2,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. 3,0 3,1 Giovanni Gronchi // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 Giovanni Gronchi // Munzinger-Archiv — 1913. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  5. Гронки Джованни // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • (it) Igino Giordani, Alcide De Gasperi il ricostruttore, Rome: Edizioni Cinque Lune, 1955.
  • (it) Giulio Andreotti, De Gasperi e il suo tempo, Milan: Mondadori, 1956.
  • Paul Ginsborg, A History of Contemporary Italy, Penguin Books, 1990 (lengthy account of post-war events in Italy from a rather heavily biased left-wing point of view; Gronchi's election and its peculiar political circumstances are not covered; the Tambroni affair is narrated, but Gronchi's role in it is glossed over).
  • (it) Indro Montanelli and Mario Cervi, L'Italia del Novecento, Rizzoli, 1998 (in Italian; a somewhat journalistic account of twentieth-century Italy, from a liberal point of view).
  • (it) S. Bertelli (ed.) Scritti e discorsi su Giovanni Gronchi a vent'anni dalla morte (1998), Giardini, 2000 (in Italian; mostly eulogies by old friends).
  • (it) Nico Perrone, Il segno della DC, Bari: Dedalo Libri, 2002, ISBN 88-220-6253-1.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]