Энрыка дэ Нікола

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Энрыка дэ Нікола
італ.: Enrico De Nicola
De Nicola ritratto.jpg
сцяг
1-ы прэзідэнт Італіі
1 студзеня 1948 — 11 мая 1948
Папярэднік: пасада заснавана
Пераемнік: Луіджы Эйнаўдзі
 
Партыя:
Адукацыя:
Дзейнасць: палітык, адвакат, суддзя, журналіст
Член у:
Веравызнанне: каталіцтва
Нараджэнне: 9 лістапада 1877(1877-11-09)[1]
Смерць: 1 кастрычніка 1959(1959-10-01)[1] (81 год)
Пахаванне:
 
Аўтограф: Enrico De Nicola signature.svg
 
Узнагароды:
Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic Knight Grand Cross of the Order of Saints Maurice and Lazarus Commendatore SSML Regno BAR.svg commander of the Order of the Crown of Italy‎ Officer of the Order of the Crown of Italy knight of the Order of the Crown of Italy‎ Grand Cross 1st class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany

Энрыка дэ Нікола (італ.: Enrico De Nicola, 9 лістапада 1877, Неапаль — 1 кастрычніка 1959, Торэ-дэль-Грэка) — італьянскі юрыст, журналіст, палітык, першы прэзідэнт Італьянскай Рэспублікі ў 1948 годзе.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Энрыка дэ Нікола нарадзіўся ў Неапалі і атрымаў вядомасць як паспяховы адвакат.

У 1896 годзе скончыў Неапалітанскі універсітэт з дыпломам юрыста.

Працаваў рэпарцёрам і галоўным рэдактарам «Don Marzio» у Неапалі, абіраўся старшынёй Савета Калегіі адвакатаў Неапаля.

З 1907 году — муніцыпальны саветнік Неапаля.

Упершыню быў абраны дэпутатам Палаты дэпутатаў Італьянскага Каралеўства ў 1909 годзе. У 1913, 1919 і 1921 гадах пераабіраўся дэпутатам.

З 27 лістапада 1913 года па 19 сакавіка 1914 году — дзяржаўны унтерсекретарь Міністэрства калоній.

З 19 студзеня па 23 чэрвеня 1919 год — дзяржаўны унтерсекретарь Міністэрства фінансаў.

З 26 чэрвеня 1920 года па 7 красавіка 1921 года і з 11 чэрвеня 1921 году па 25 студзеня 1932 году — Старшыня Палаты дэпутатаў Італьянскага Каралеўства.

Пасля прыходу да ўлады фашыстаў спыніў палітычную дзейнасць. Кароль Віктар Эмануіл III прызначыў яго сенатарам ў 1929 годзе. Аднак Энрыка дэ Нікола ніколі ня браў удзел у працы Сенату. З 27 снежня 1929 года па 19 студзеня 1934 года — член Камісіі па справах Вярхоўнага Суда, а з 17 красавіка 1939 года па 28 студзеня 1940 гады — член Камісіі па ўнутраных справах і юстыцыі.

У 1943 годзе, пасьля зьвяржэньня фашысцкага рэжыму, становіцца адным з самых уплывовых пасрэднікаў у працэсе перадачы ўлады сыну караля прынцу Умберта.

Пасля абвяшчэння рэспублікі ў 1946 годзе Канстытуцыйная асамблея абрала яго часовым кіраўніком дзяржавы. У першым крузе галасавання 28 чэрвеня 1946 года дэ Нікола набраў 80 % галасоў.

З 28 чэрвеня 1946 года па 31 снежня 1947 — часовы кіраўнік дзяржавы.

25 чэрвеня 1947 года падаў у адстаўку, спасылаючыся на кепскі стан здароўя. Аднак Канстытуцыйная асамблея пераабрала яго часовым кіраўніком дзяржавы на наступны ж дзень.

З 1 студзеня 1948 г, пасля ўступлення ў сілу Канстытуцыі Італіі, займаемая дэ Мікалай пасаду стала афіцыйна называцца «Прэзідэнт Італьянскай Рэспублікі». Пасля ён адхіліў прапанову балатавацца на пасаду прэзідэнта на наступных выбарах, якія праходзілі ў маі 1948 года.

З 11 мая 1948 году — пажыццёвы сенатар (як першы прэзідэнт дзяржавы).

З 28 красавіка 1951 года па 24 чэрвеня 1952 году — старшыня Сената Італьянскай Рэспублікі.

З 15 снежня 1955 года па 26 сакавіка 1957 году — суддзя Канстытуцыйнага суда Італіі, а з 23 студзеня 1956 года па 26 сакавіка 1957 году — старшыня гэтага суду.

Памёр 1 кастрычніка 1959 года ў Торэ-дэль-Грэка.

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.