Казачызна
| Вёска | |
| Казачызна | |
|---|---|
| літ.: Kazitiškis | |
 | |
| 55°26′30″ пн. ш. 26°08′40″ у. д.HGЯO | |
| Краіна |
 Літва |
| Павет | Уцянскі |
| Раён | Ігналінскі |
| Сянюнія | Казіцішкіская |
| Гісторыя і геаграфія | |
| Вышыня цэнтра | 152 м |
| Часавы пояс | UTC+2, летам UTC+3 |
| Насельніцтва | |
| Насельніцтва |
|
| Паказаць/схаваць карты | |
|
  Казачызна
 |
|
Казачызна[1], таксама Казі́цішкіс[2] (літ.: Kazitiškis) вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Адміністрацыйны цэнтр Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана каля аўтамабільнай дарогі 102, за 11 км на поўнач ад Ігналіны, на рацэ Швагіне і Гілучэйскім возеры, каля Аўкштайцкага нацыянальнага парку.
Гісторыя
[правіць | правіць зыходнік]Вялікае Княства Літоўскае
[правіць | правіць зыходнік]Упершыню Казачызна ўпамінаецца ў XVII стагоддзі як двор у Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства.
У XVIII стагоддзі Казачызна перайшла да Бутлераў, якія ў 1745 годзе заснавалі тут манастыр базыльянаў з царквой Раства Багародзіцы.
Пад уладай Расійскай імперыі
[правіць | правіць зыходнік]У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Казачызна апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Новааляксандраўскім павеце Ковенскай губерні. У XIX стагоддзі мястэчка знаходзілася ў валоданні Беліковічаў.
На 1893 год у Казачыне было 3 двары.
Найноўшы час
[правіць | правіць зыходнік]25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Казачызна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР[3]. У 1920 годзе Казачызна апынулася ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.
З пачаткам Другой сусветнай вайны ў верасні 1939 года ўлады СССР перадалі Казачызну Літве.
Насельніцтва
[правіць | правіць зыходнік] | |||||||
| 1893[4] | 1914 | 1959пер.[5] | 1970пер. | 1977[6] | 1979пер. | 1985[7] | 1989пер. |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 31 | 61 | 72 | 140 | 177 | 217 | 274 | 430 |
| 2001пер. | 2011пер. | - | - | - | - | - | - |
| 383 | 343 | - | - | - | - | - | - |
 | |||||||
Славутасці
[правіць | правіць зыходнік]- Касцёл Святога Станіслава (1908)
Страчаная спадчына
[правіць | правіць зыходнік]- Царква Раства Багародзіцы і манастыр базыльянаў (1745)
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ 74 // Вялікі гістарычны атлас Беларусі : [у 4 т.] (бел.) / Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь, Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Белкартаграфія» ; рэдкалегія: В. Л. Насевіч (галоўны рэдактар) [і інш.]. — Мінск: Белкартаграфія, 2013. — Т. 2 / [складзены і падрыхтаваны да друку ў 2012 г. ; спецыяльны змест распрацавалі: Я. К. Анішчанка і інш.]. — 347, [4] с. — 1 000 экз. — ISBN 978-985-508-245-4.
- ↑ Напісанне ў адпаведнасці з ТКП 187-2009 (03150) «Спосабы і правілы перадачы геаграфічных назваў і тэрмінаў Літоўскай Рэспублікі на беларускую мову»
- ↑ 150 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі / Уклад. Іван Саверчанка, Зміцер Санько. — Вільня: Наша Будучыня, 2002.— 238 с. ISBN 9986-9229-6-1.
- ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom IV: Kęs — Kutno (польск.). — Warszawa, 1883. S. 535.
- ↑ Kazitiškis. Mažoji lietuviškoji tarybinė enciklopedija, T. 2 (K–P). Vilnius, Vyriausioji enciklopedijų redakcija, 1968, 107 psl.
- ↑ Kazitiškis. Lietuviškoji tarybinė enciklopedija, V t. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 1979. T.V: Janenka-Kombatantai, 417 psl. (літ.)
- ↑ Kazys Misius і kt. Kazitiškis. Tarybų Lietuvos enciklopedija, T. 2 (Grūdas-Marvelės). Vilnius, Vyriausioji enciklopedijų redakcija, 1986, 276 psl. (літ.)
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]
На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Казачызна
