Лідзія Андрэеўна Мініч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Паэт Лідзія Мініч( Андрэева)


Лідзія Андрэеўна Мініч (Андрэева; нар. 22 студзеня 1940, вёска Рэкта, Клімавіцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларуская паэтэса, перакладчыца, член Саюза беларускіх пісьменнікаў, кандыдат сельскагаспадарчых навук, дацэнт.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзілася ў мнагадзетнай сялянскай сям’і (было 7 дзяцей) Галкоўскага Андрэя Лявонавіча (1898 г.н.) і Галкоўскай Ганны Максімаўны (1902 г.н.). У час Вялікай Айчыннай вайны прыйшлося сям’і некаторы час жыць у лесе, дзе дзіця спазнала голад і холад. У 1958 годзе з сярэбраным медалём скончыла Клімавіцкую сярэднюю школу № 3. Пасля школы вырашыла звязаць сваё жыццё з сельскай гаспадаркай і ў 1964 годзе скончыла заатэхнічны факультэт Беларускай селькагаспадарчай акадэміі (БДСГА). Працавала ў Горацкім раённым упраўленні сельскай гаспадаркі, а з 1966 года вучылася ў аспірантуры на кафедры «Развядзення сельскагаспадарчых жывёл». Пасля працавала асістэнтам на той жа кафедры, малодшым навуковым супрацоўнікам на доследчай станцыі БГСХА. У 1975 годзе з мужам Аляксандрам былі накіраваны ў Алжыр. У 1989 годзе абараніла дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата сельскагаспадарчых навук, з 1990 года — дацэнт. Працавала старшым выкладчыкам, дацэнтам у акадэміі, выбіралася дэпутатам Горацкага гарадскога савета, членам прэзідыума прафкама акадэміі. Аўтар шматлікіх навуковых артыкулаў і метадычных работ па праблемах сельскай гаспадаркі. У 1994, 1998 гг. была пераможцам Рэспубліканскага конкурсу прафесійнага майстэрства выкладчыкаў вышэйшых і сярэдніх сельскагаспадарчых навучальных устаноў.

Літаратурная творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Дэбют адбыўся ў 1999 годзе, пад псеўданімам Лідзія Андрэева, на старонках раённай газеты «Ленінскі шлях». У 2005 годзе выйшаў першы зборнік вершаў «Спешу сказать…» на рускай і беларускай мовах. У 2007 годзе выйшаў другі зборнік вершаў таксама на рускай і беларускай мовах: «Жыватворная крыніца». Паэтэса пісала вершы і дзеля дзяцей. І ў 2009 годзе выдала кніжку-алфавіт для дзяцей «Мая сям’я ад А да Я». У другой кнізе для дзяцей «У сваім краі як у раі» (2015) яна на простых будзённых прыкладах знаёміць дзяцей з багаццем роднай мовы, вучыць ганарыцца і даражыць усім сваім: сваёй мовай, сваёй Радзімай, сваім радаводам. У 2010 годзе выйшла кніга вершаў «Споведзь», у якой прадстаўлены розныя формы верша, абрадавага накірунку і г.д. Кніга «На хвалях вечнасці» (2012) прадстаўляе міфы і легенды старажытнай Элады ў вершах.

Пераклады вершаў Г. Ахматавай, А. Блока, М. Някрасава, А. Майкава, К. Сіманава, С. Шчыпачова і іншых паэтаў, аўтараў папулярных рускіх рамансаў XIX стагоддзя разам з яе вершамі ўвайшлі у кнігу «І боль, і мары, і любоў» (2013). Анатоль Зэкаў - лаўрэат літаратурных прэмій імя Васіля Віткі і “Залаты Купідон”, аналізуючы гэту кнігу адзначаў: “Паэзія Лідзіі Андрэевай чыстая, як настоенае на зелках баравое паветра, і празрыстае, к ранішнія росы. У ей не заблытаешся, як у нейкім мудрагелістым лаберынце, бо вершаваныя радкі не кружляюць па абсягах думак і пачуццяў, а пад мернае рытмічнае перагукванне слоў выводзяць нас на шырокі прасцяг разваг над нашым існаваннем у гэтым складаным і супярэчлівым свеце. Паэтка не бае канкрэтных рэцэптаў, хіба што падштурхўвае чытача да ўсведамлення свайго высокага прызначэння на зямлі…” [1].

Не цураецца Л. Андрэева і прозы. Яе нарысы з’явіліся ў кнізе «Цвіла каліна: вершы і проза» (2015), выдадзенай да 70-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. Яна аўтар паэмы «Тут росы бялей…» (2018), дзе апавядае пра гісторыю Горацкага краю. Яе вершы друкаваліся на старонках альманахаў «Брама», «Славянская ліра — 2017», «Славянская ліра — 2018», «Под небом Рязанским», часопісе «Вожык», рэспубліканскіх газет « Літаратура і Мастацтва», «Культура», «Белорусская ніва», абласной газеты «Зямля і людзі», у раённым друку і інш. Паэзія Андрэевай вызначаецца лірызмам, спавядальнасцю, у ёй дамінуе тэма кахання, прага высокага духоўнага ідэалу, роздум пра наш час, абавязак перад беларускім народам, клопат аб лёсе беларускай мовы. Паэтэса перакладае з рускай, а таксама кітайскай, іўрыт(з рускага перакладу) і другіх моў. На яе вершы напісана больш трыццаці песень.

Прызнане[правіць | правіць зыходнік]

  • Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў

Дасягнені[правіць | правіць зыходнік]

  • Фіналіст міжнароднага літаратурнага форума “Славянская ліра – 2017” па перакладах;
  • Пераможца ў міжнародным конкурсе форума «Славянская ліра−2018» (3 месца) па перакладах;
  • Лаўрэат у трох намінацыях 15-га міжнароднага конкурса - фестываля «Пад небам Разанскім» (2018).
  • У намінацыі “Аўтарскі праект” атрымала “Дыплом спецыяльны” па выніках раеннага конкурса мастацкай самадзейнасці працоўных калектываў Горацкага раёна(2008).

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Спешу сказать… (на рускай і беларускай мовах) — Могилёв: МГУ им.А.А.Кулешова,2005. – 83 с.ISBN 985-480-149-7
  • Жыватворная крыніца.(на рускай і беларускай мовах) — Горкі: 2007. - 99 с.
  • Мая сям’я ад А да Я.— Мінск: “Белпринт “ , 2009. – 64 с.ISBN 978-985-459-163-6
  • Споведзь. — Мінск: “Белпринт»,2010. – 108 с.ISBN 978-985-459-166-7
  • На хвалях вечнасці: міфы і легенды ў вершах. — Мінск: “Белпринт”, 2012.– 120 с.ISBN 978-985-459-225-1
  • І боль, і мары. І любоў. — Мінск: “Белпринт“,2013. – 156 с. ISBN 978-985-459-299-2
  • У сваім краі, як у раі. — Мінск : “Белпринт”, 2015. – 68 с.ISBN 978-985-459-350-0
  • Цвіла каліна : вершы і проза — Мінск: “Белпринт”, 2015. – 84 с. ISBN 978-985-459-360-9
  • Ніці: вершы. — Мінск: “Белпринт “,, 2017.-120 с. ISBN 978-985-459-411-8
  • Тут росы бялей… — Мінск: Белпрынт, 2018. – 104 с. ISBN 978-985-459-466-8

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Дзеружкова,Людміла “Твой, Радзіма, пасаг берагу…”//Зямля і людзі( Магілёў), 2017, 5 апреля

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Зэкаў, Анатоль.Прадмова. У кн: Л. Андрэева, І боль, і мары. І любоў. — Мінск: “Белпринт“,2013.–С.3-4.