Мікалай Вольскі (літаратар)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Мікалай Вольскі
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння 1762
Дата смерці 1803
Месца смерці
Месца працы
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці літаратар, гісторык, перакладчык
Мова твораў польская

Мікалай Вольскі (1762 — 1803, Беласток) — літаратар, гісторык[1], камергер Станіслава Аўгуста Панятоўскага.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Працаваў бібліятэкарам у бібліятэцы І. Храптовіча, наведваў літаратурныя сустрэчы пры двары Станіслава Аўгуста ў Гродне (1795—1797). З 1800 прымаў удзел у працы «Таварыства сяброў навукі(польск.) бел.» ў Варшаве[1]. З’яўляўся сябрам камісіі па ўкладанню цывільных і крымінальных правоў[2].

У канцы жыцця быў шамбелянам Станіслава Аўгуста Панятоўскага, які яго вельмі любіў і паважаў. Пасля смерці апошняга караля выехаў з Пецярбурга ў Беласток, дзе жыў у палацы Браніцкіх у пані Кракаўскай[2].

Сябра ложы «Шчаслівага Вызвалення» ў Нясвіжы, масон 2-й ст. у 1818, 4-й ст. і майстар абрадаў у 1820; сябра ніжэйшага капітула «Святыні Спакою» ў Нясвіжы, масон 4-й ст. у 1820; ганаровы сябра ложы Святога Уладзіслава Ягайлы ў Слуцку з 1818, масон 4-й ст. у 1820[2].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Аўтар вершаў, перакладаў і прац па гісторыі. У працы «Прамова…, якая змяшчае заўвагі пра першасную гісторыю свету» (Вільня, 1784; на польскай мове) адлюстраваны асветніцкія погляды на прыроду чалавека і натуральнае права(руск.) бел., ёсць элементы матэрыялістычнага разумення ролі эканамічных адносін у гісторыі, аднак у цэлым пазіцыя аўтара была ідэалістычнай. Быў прыхільнікам моцнай каралеўскай улады, выступаў супраць рэвалюцыйных, «якабінскіх» ідэй (напрыклад, супраць Г. Калантая і іншых)[1].

Творчасць Вольскага прасякнута ўмерана асветніцкай ідэалогіяй[1].

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Мова, якая надае ўвагу старажытнаму Егіпту, Асірыі, Медыі і Персіі. — Вільна, 1784;
  • Пусты дзень, альбо Жаніцьба Фігаро, пераклад з Бомаршэ. — Варшава, 1786;
  • Дзве ночы, альбо Розмыслы пра зорную справу, паэма надрукавана ў часопісе «Варшаўскі дзённік» (1804, усё на польскай мове);

У рукапісным выглядзе захаваўся дзённік, у якім па просьбе караля Вольскі апісаў ягоныя апошнія гады жыцця[2].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Вольский Николай // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 125. — 737 с.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Швед, 2007

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]