Палеаархей

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці

Палеаархей (ад стар.-грэч.: παλαιός — «стары» и ἀρχαῖος — «старажытны») - другая геалагічная эра архейскага эона. Ахоплівае часовай перыяд ад 3,6 да 3,2 мільярда гадоў таму[1]. Гэтая датыроўка чыста храналагічная і не заснавана на стратыграфіі.

Геалогія[правіць | правіць зыходнік]

Да канца палеаархея ў асноўным завяршылася фарміраванне цвёрдага ядра Зямлі, з прычыны гэтага напружанасць магнітнага поля Зямлі была ўжо дастаткова высокая і складала не менш за палову сучаснага ўзроўню. Гэта давала развіваецца жыцця дастатковую абарону ад сонечнага ветру і касмічных прамянёў. [2]

У палеаархее працягвалася фармаванне першага суперкантынента Ваальбара.

Біялогія[правіць | правіць зыходнік]

Змест кіслароду ў атмасферы паступова павялічвалася ў выніку дзейнасці старажытных жывых арганізмаў. Да гэтай эры ставяцца самыя раннія вядомыя формы жыцця (добра захаваліся рэшткі бактэрый ва ўзросце больш за 3.46 млрд гадоў, знойдзеныя ў Заходняй Аўстраліі).

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Иорданский Н. Н. Развитие жизни на земле. — М.: Просвещение, 1981.
  • Короновский Н.В., Хаин В.Е., Ясаманов Н.А. Историческая геология : Учебник. — М.: Академия, 2006.
  • Ушаков С.А., Ясаманов Н.А. Дрейф материков и климаты Земли. — М.: Мысль, 1984.
  • Ясаманов Н.А. Древние климаты Земли. — Л.: Гидрометеоиздат, 1985.
  • Ясаманов Н.А. Популярная палеогеография. — М.: Мысль, 1985.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]