Пальміцінавая кіслата
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/Palmitins%C3%A4ure-3D-b%C3%A4lle.png/220px-Palmitins%C3%A4ure-3D-b%C3%A4lle.png)
Пальміцінавая (гексадэканавая) кіслата, CH3(CH2)14COOH — вышэйшая аднаасноўная карбонавая кіслата неразгалінаванай структуры. Найбольш распаўсюджаная ў прыродзе сярод вышэйшых карбонавых кіслот.
Бясколернае крышталічнае рэчыва. Амаль не раствараецца ў вадзе (0,0007 г у 100 г вады пры тэмпературы 20 °С[1]). Раствараецца ў метаноле, этаноле, бензоле, этылацэтаце. Тэмпература плаўлення 62,9 °С, тэмпература ўспышкі 192 °С[1].
У выглядзе складаных эфіраў гліцэрыны пальміцінавая кіслата ўваходзіць у склад амаль усіх прыродных тлушчаў (у пальмавым алеі 39—47 %)[1] і многіх ліпідаў, у выглядзе складаных эфіраў вышэйшых спіртоў — у склад некаторых воскаў (у спермацэце кашалота 90 % цэтылавага эфіра пальміцінавай кіслаты)[1]. Солі і эфіры пальміцінавай кіслаты — пальмітаты.
Пальміцінавую кіслату атрымліваюць гідролізам тлушчаў і каталітычным акісленнем вышэйшых алканаў.
Выкарыстанне
[правіць | правіць зыходнік]Пальміцінавую кіслату выкарыстоўваюць у вытворчасці мыла, у сумесі са стэарынавай кіслатой у вытворчасці стэарыну. Некаторыя эфіры пальміцінавай кіслаты выкарыстоўваюцца ў вытворчасці фарбаў.
Зноскі
- ↑ а б в г Артыкул на сайце ХиМиК.ру (руск.)
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Хімічны слоўнік навучэнца: Дапам. для вучняў / Б. Н. Качаргін, В. М. Макаррэўскі, Л. Я. Гарнастаева, В. С. Аранская. — Мн.: Народная асвета, 2003. — С. 176. — 287 с. — 1 000 экз. — ISBN 985-12-0621-8.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]- Артыкул на сайце ХиМиК.ру (руск.)
- Пальмитиновая кислота (руск.) — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі
- Карбоновые кислоты (руск.) — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі
На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Пальміцінавая кіслата
Для гэтага артыкула не запоўнены шаблон-картка {{Рэчыва}}. |