Рыгор Абрамавіч Багарад

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Рыгор Абрамавіч Багарад
Grigory Bogorad's tomb4.JPG
Магіла Рыгора Абрамавіча Багарада з яго выявай
Дата нараджэння 20 ліпеня 1914(1914-07-20)
Месца нараджэння Віцебск, Віцебская губерня, Расійская імперыя
Дата смерці 9 лістапада 1996(1996-11-09) (82 гады)
Месца смерці Мігдаль-ха-Эмек, Ізраіль
Прыналежнасць Flag of the Soviet Union.svg СССР
Род войскаў Інжынерныя войскі
Гады службы 19371945
Званне Старшыня
Часць 96-я гвардзейская стралковая Ілавайская ордэна Леніна Чырвонасцяжная ордэна Суворава дывізія, 7-я гвардзейская армія (у Яска-Кішынёўскай аперацыі)
Камандаваў 32-і гвардзейскі сапёрны батальён
Бітвы/войны Вялікая Айчынная вайна
Узнагароды і прэміі
Ордэн Славы
Ордэн Славы
Ордэн Славы
Медаль «За адвагу»
Медаль «За адвагу»
Медаль «За абарону Сталінграда»
Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» 30 years of victory rib.png
Юбілейны медаль «Сорак гадоў перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
У адстаўцы рабочы мэблявай фабрыкі, намеснік дырэктара па пастаўкам прадуктовай крамы

Рыгор Абрамавіч Багарад (20 ліпеня 1914, Віцебск9 лістапада 1996, Мігдаль-ха-Эмек, Ізраіль) — поўны Кавалер ордэна Славы[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў Віцебску. Пераехаў у Бірабіджан у 1932 годзе[2], працаваў на лесапілцы.

З 1937 года ў шэрагах Чырвонай Арміі, служыў сапёрам. Прызваны ў пачатку Вялікай Айчыннай вайны на Паўночна-Заходні фронт. У далейшым удзельнічаў у абароне Сталінграда. У студзені 1944 года ў складзе 2-га Украінскага фронту у рамках Кіраваградскай аперацыі(руск.) бел. захапіў у палон нямецкіх афіцэра і салдата за што быў узнагароджаны ордэнам Славы 3 ступені. У жніўні 1944 года ў Яска-Кішынёўскай аперацыі за размініраванне праходаў да горада Тыргу-Фрумос(руск.) бел. яму быў уручаны ордэн славы 2 ступені. Ордэн Славы 1 ступені ён атрымаў за правядзенне дэсанту пры фарсіраванні ракі Цісы у межах Дзебрэценская аперацыя(руск.) бел.[3]. Потым прадвігаўся з фронтам ў Венгрыю і Аўстрыю, скончыўшы вайну у Чэхаславакіі[4]. Камандзір аддзялення 92 гвардзейскага батальёна.

У 1945 годзе дэмабілізаваны. Вярнуўшыся ў Бірабіджан, дзе працаваў на мэблявай фабрыцы, у далейшым — намеснікам дырэктара па пастаўкам прадуктовай крамы. Пасля выхаду на пенсію з 1976 года жыў у горадзе Хмяльніцкі. Пераехаў у Ізраіль, жыў у горадзе Мігдаль-ха-Эмек. Памёр у 1996 годзе.

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Жонка — Сара (памерла ў 1993 годзе). Дзве дачкі.

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

  • Ганаровы грамадзянін горада Бірабіджан па рашэнню гарадской думы ад 8 мая 2011 года[5].
  • У сакавіку 2013 года яго імем названая вуліца Бірабіджана.
  • Імя Рыгора Абрамавіча выбіта на асобнай стэле на Алеі Герояў у Бірабіджане (адкрыццё адбылося 7 мая 2015 года).[6]

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

  • Ордэн Славы (Узнагарода пад нумарам № 2628 ад 27.02.1944);
  • Ордэн Славы (Узнагарода пад нумарам № 9016 ад 18.09.1944);
  • Ордэн Славы (Узнагарода пад нумарам № 17 ад 24.03.1945);
  • 2 медалі «За адвагу»;
  • Медаль «За абарону Сталінграда»

Зноскі

  1. Григорий Абрамович Богорад
  2. В честь прославленных земляков // Биробиджанер Штерн
  3. Нарыс ваенкора С. Тэльманава аб ім, як аб поўным кавалеры ордэна Славы, упершыню з'явіўся ў газеце Другога Украінскага фронту
  4. Юрий Файнзильберг Бой вели не ради славы // Биробиджанская звезда
  5. Виктор Горелов, «Слава Григория Богорада», «агентство Еврейских Новостей», 8.5.2011
  6. Открытие Аллеи Героев в Биробиджане. 7 мая 2015 г.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Рыгор Абрамавіч Багарад на сайце «Героі краіны»