Райнгард Гайдрых

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Рэйнхард Гейдрых)
Jump to navigation Jump to search
Райнгард Трыстан Ойген Гайдрых
Reinhard Tristan Eugen Heydrich
Райнгард Трыстан Ойген Гайдрых
Шэф РСХА
сцяг
в. а. рэйхспратэктара Багеміі і Маравіі
27 верасня 1941 — 4 чэрвеня 1942
Папярэднік Канстанцін фон Нойрат
Пераемнік Курт Далюгэ (в. а.)
сцяг
1-ы начальнік Галоўнага ўпраўлення імперскай бяспекі
27 верасня 1939 — 4 чэрвеня 1942
Папярэднік пасада заснавана
Пераемнік Генрых Гімлер
сцяг
2-і начальнік Гестапа
22 красавіка 1934 — 27 верасня 1939
Папярэднік Рудальф Дыльс
Пераемнік Генрых Мюлер
6-ы прэзідэнт Інтэрпала
24 жніўня 1940 — 4 чэрвеня 1942
Папярэднік Ота Штайнхойсль
Пераемнік Артур Небэ
 
Партыя НСДАП
Адукацыя ваенна-марское вучылішча ў Кілі
Дзейнасць палітык, салдат, ваенны, фехтавальшчык, лётчык
Член у
Веравызнанне каталік
Нараджэнне 7 сакавіка 1904(1904-03-07)
Гале, Саксонія, Прусія,
Германская імперыя
Смерць 4 чэрвеня 1942(1942-06-04) (38 гадоў)
Пахаванне
Імя пры нараджэнні Рэйнхарт Трыстан Ойген Гайдрых
Бацька Бруна Гайдрых
Маці Элізабет Гайдрых (народжаная Кранц)
Жонка Ліна фон Остэн (14.06.1911 — 14.08.1985)
Дзеці сыны Клаус (17.06.1933 — 24.10.1943) і Гайдэр (28.12.1934), дочкі Зільке (Сіле)(09.04.1939) і Марта (23.07.1942)
 
Ваенная служба
Гады службы 19261931
Прыналежнасць Германія Веймарская рэспубліка
Род войскаў Сцяг Рэйхсмарынэ рэйхсмарынэ
Званне SS-Obergruppenführer Collar Rank.svg Обергрупенфюрар СС,
General der Polizei shoulderboard.gif генерал паліцыі
Бітвы
 
Аўтограф Reinhard Heydrich signatures.svg
 
Узнагароды
Германскі ордэн
(пасмяротна)
Ордэн крыві
(пасмяротна)
За раненне ў золаце
(пасмяротна)
Жалезны крыж 1-га класа
Жалезны крыж 2-га класа
Медаль «У памяць 13 сакавіка 1938»
Медаль «У памяць 1 кастрычніка 1938» са спражкай «Пражскі замак»
Медаль «У памяць 22 сакавіка 1939»
Медаль За будаўніцтва Атлантычнага вала
Залаты партыйны знак НСДАП
За выслугу гадоў у НСДАП (10 гадоў)
Данцыгскі крыж 1-га класа
Данцыгскі крыж 2-га класа
Ордэн германскага арла
  • Спражка франтавога пілота для дзённага лётчыка-знішчальніка ў срэбры
  • Спражка франтавога пілота для дзённага лётчыка-знішчальніка ў бронзе
  • Значок пілота і назіральніка
  • Ганаровы знак за сацыяльную працу I класа
  • Нямецкі ганаровы Алімпійскі значок I класа
  • Спартыўны значок СА ў золаце
  • Дзяржаўны спартыўны значок у срэбры
  • Нямецкі кавалерыйскі значок у срэбры
  • Нашыўка Імперскага фізкультурнага саюза за спартыўныя дасягненні
  • Узнагарода паліцыі за выслугу гадоў у срэбры
  • Ганаровая шпага РФСС
  • Шаўрон старога змагара
  • Кольца СС «Мёртвая галава»

Ра́йнгард Тры́стан О́йген Га́йдрых (ням.: Reinhard Tristan Eugen Heydrich; 7 сакавіка 1904, Гале, Саксонія, Германская імперыя — 4 чэрвеня 1942, Прага, Пратэктарат Багеміі і Маравіі, Трэці рэйх) — дзяржаўны і палітычны дзеяч нацысцкай Германіі, начальнік Галоўнага ўпраўлення імперскай бяспекі (19391942), намеснік (выконваючы абавязкі) імперскага пратэктара Багеміі і Маравіі (19411942). Обергрупенфюрар СС і генерал паліцыі (з 1941).

Адзін з ініцыятараў «канчатковага вырашэння яўрэйскага пытання»[4][5][6], каардынатар дзейнасці па барацьбе з унутранымі ворагамі Трэцяга рэйха. Гайдрых быў забіты ў Празе дэсантаванымі з самалёта дыверсантамі брытанскага Упраўлення спецыяльных аперацый, этнічнымі чэхам і славакам.

Зноскі

  1. Dienstaltersliste der Schutzstaffel der NSDAP, Stand vom 1. Dezember 1936 — 1936.
  2. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118550640 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 30 снежня 2014.
  3. Czech National Authority Database Праверана 23 лістапада 2019.
  4. Гейдрих, Рейнхард (руск.) . Энциклопедия катастрофы. «Яд-Вашем». Международная школа преподавания и изучения катастрофы (19 верасня 2000). Архівавана з першакрыніцы 18 жніўня 2011. Праверана 6 жніўня 2009.
  5. «Окончательное решение еврейского вопроса». Обзор (руск.) . United States Holocaust Memorial Museum. Архівавана з першакрыніцы 18 жніўня 2011. Праверана 6 жніўня 2009.
  6. Рейнгард Гейдрих. hrono.ru. Архівавана з першакрыніцы 18 жніўня 2011. Праверана 6 жніўня 2009.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]