Сталагміт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Сталагміт «Вядзьмарчын палец»

Сталагмі́ты[1] (ад грэч.: σταλαγμίτης — кропля) — нацечныя мінеральныя ўтварэнні (большая частка: вапняковыя, радзей гіпсавыя, саляныя), што растуць у выглядзе конусаў, слупоў са дна пячор і іншых падземных карставых поласцей насустрач сталактытам і нярэдка зліваюцца з імі, утвараючы сталагнат. Самым высокім у свеце лічыцца сталагміт, знойдзены ў пячоры Лас Вільяс (Куба). Яго вышыня — 63 м. У Еўропе — 35.6 м (пячора Бузго ў Славакіі).

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]