Тэафіл Ленартовіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Тэафіл Ленартовіч
Партрэт
Род дзейнасці:

аўтар, паэт, пісьменнік

Дата нараджэння:

27 лютага 1822(1822-02-27)[1][2]

Месца нараджэння:

Варшава, Царства Польскае, Расійская імперыя[1]

Грамадзянства:

Flag of Poland.svg Польшча

Дата смерці:

3 лютага 1893(1893-02-03)[1][2] (70 гадоў)

Месца смерці:

Фларэнцыя, Італія[1]

Commons-logo.svg Тэафіл Ленартовіч на Вікісховішчы

Тэафіл ЛЕНАРТОВІЧ (Teofil Lenartowicz; 27 лютага 1822, Варшава3 лютага 1893) — польскі паэт, скульптар.

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Друкаваўся з 1840-х г. 3 1851 у эміграцыі. У 1879—83 выкладаў славянскія літаратуры ў Балонскім універсітэце.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Паэтычныя зборнікі «Польская зямля» (1848), «Ліра» (1855), «Новая ліра» (1859) прынеслі Т. Ленартовічу славу «мазавецкага лірніка». У вершах ён выкарыстоўваў матывы і інтанацыі фальклорных песень, перадаваў каларыт сялянскага жыцця, прыгажосць вясковых краявідаў. Рэлігійныя ўяўленні народа адлюстраваў у паэмах «Захапленне» (1851) і «Блаславенная» (1854). Тэма паўстання 1794 раскрываецца ў паэме «Рацлавіцкая бітва» (1859). Пад уражаннем паўстання 1863—64 напісаў паэму «Марцін Баралёўскі-Лялевель» (1864).

Т. Ленартовіч стварыў шэраг скульптурных партрэтаў і кампазіцый на гісторыка-патрыятычныя і рэлігійныя тэмы, некаторыя з якіх зараз упрыгожваюць італьянскія касцёлы.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Wybór poezji. Warszawa, 1991.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]