Уладзімір Мікалаевіч Беняшэвіч

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Уладзімір Мікалаевіч Беняшэвіч
Владимир Бенешевич.jpg
Дата нараджэння:

9 жніўня 1874(1874-08-09)

Месца нараджэння:

г. Друя, Дзісненскі павет, Віленская губерня

Дата смерці:

27 студзеня 1938(1938-01-27) (63 гады)

Месца смерці:

Ленінград

Краіна:

Сцяг Расійскай імперыі Расійская імперыя →
Сцяг СССР СССР

Навуковая сфера:

юрыст (спецыяліст у вобласці царкоўнага права), гісторык, візанцініст, палеограф

Месца працы:

Пецярбургскі ўніверсітэт, Публічная бібліятэка ў Ленінградзе, бібліятэка Дзяржаўнай акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры (ДАГМК),

Навуковая ступень:

ардынарны прафесар Пецярбургскага ўніверсітэта 1905, магістр царкоўнага права 1905, ганаровы доктар права Афінскага нацыянальнага ўніверсітэта 1912, Доктар царкоўнага права 1914

Навуковае званне:

Член-карэспандэнт Страсбургскай (1914), Баварскай (1927) і Прускай (1929) акадэмій навук, член-карэспандэнт Акадэміі навук 1924

Альма-матэр:

юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта (1897, Гейдэльбергскі ўніверсітэт, Лейпцыгскі ўніверсітэт, Берлінскі ўніверсітэт імя Гумбальта

Вядомыя вучні:

С.В. Юшкоў

Вядомы як:

Напачатку XX стагоддзя ім былі выяўлены часткі трох лістоў Сінайскага кодэкса.

Уладзімір Мікалаевіч БЕНЯШЭВІЧ (9(21).8.1874, мяст. Друя Дзісенскага пав. Віленскай губ., цяпер Браслаўскі раён Віцебскай вобл. — 27.1.1938, НКВД), гісторык (візанцініст, гісторык царкоўнага права, палеограф), публіцыст.

У 1897 скончыў юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта; у 18971900 слухаў лекцыі ў Лейпцыгскім, Берлінскім, Гейдэльбергскім універсітэтах. З 1905 прыват-дацэнт, з 1909 прафесар Пецярбургскага ўн-та. Рэдактар перыёдыкаў «Памятники древнерусского канонического права» (ч. 1, 1908; ч. 2, вып. 1, 1920), «Обзор трудов по славяноведению, 1908—1913» (19091918). Апошняе выданне можна лічыць бібліяграфіяй па гісторыі, этнаграфіі, мовазнаўстве, літаратуры Беларусі. У гады савецкай улады прафесар Ленінградскага ўніверсітэта і галоўны бібліятэкар аддзела рукапісаў Публічнай бібліятэкі. У 1925 абраны членам-карэспандэнтам АН СССР; з'яўляўся членам-карэспандэнтам Берлінскай, Мюнхенскай, Страсбургскай акадэмій навук, ганаровы член Афінскага таварыства візанціназнаўства. Першы раз асуджаны па абвінавачанні ў шпіянажы і контррэвалюцыйнай дзейнасці 14.6.1929 на 3 гады турмы. Другі раз — 8.8.1931 на 5 гадоў лагераў. Дзякуючы хадайніцтву А. Эйнштэйна, Ф. Нансена і У. Бонч-Бруевіча вызвалены ў 1933. 27.11.1937 зноў арыштаваны і расстраляны разам з двума сынамі і братам. Рэабілітаваны ў 1958.


Літ.:
  • Гранстрем Е.Э. В.Н.Бенешевич (к 100-летию со дня рождения) // Византийский временник. 1973. Т. 35
  • ЭГБ, т. 2.

Крыніца[правіць | правіць зыходнік]

  • Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794—1991. Энц. даведнік. У 10 т. — Т. 1. — Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9