Фазавая скорасць

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Фа́завая ско́расць — фізічная велічыня, якая характарызуе перамяшчэнне пастаяннай фазы гарманічнай хвалі ў прасторы.

Вызначаецца суадносінамі

дзе f — частата ваганняў, λ — даўжыня хвалі, ω=2πf — цыклічная частата, k=2πλ — хвалевы лік.

Пры распаўсюджванні хваль у асяроддзі фазавая скорасць залежыць ад частаты ваганняў (гл. дысперсія хваль), што скажае форму сігналаў канечнай працягласці (гл. салітон).

Адзінка фазавай скорасці ў СІ — метр за секунду.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]