Флавія Максіма Фауста

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Флавія Максіма Фауста
Follis-Fausta-constantinople RIC 012.jpg
 
Нараджэнне: 289
Рым, Рымская імперыя
Смерць: 326[1]
Рым, Рымская імперыя
Дынастыя: Дынастыя Канстанціна
Бацька: Максіміян
Маці: Еўтрапія[d]
Муж: Канстанцін I Вялікі
Дзеці: Канстанціна[d], Канстанцый II, Канстанцін II, Канстант і Алена[d]

Фла́вія Ма́ксіма Фау́ста (лац.: Flavia Maxima Fausta; Рым, 289 ці 290 — Рым, 326) — жонка Канстанціна I Вялікага ў 307326 гадах, дачка рымскага імператара Максіміяна, маці Канстанціна II, Канстанцыя II і Канстанта.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Каб умацаваць саюз з Максіміянам, Канстанцін I ажаніўся з Фаустай і прызнаў яе брата Максенцыя ў якасці аўгуста.

Фауста мела дачыненне да звяржэння свайго бацькі. У 310 годзе Максіміян вырашыў уцягнуць дачку ў змову супраць яе мужа, але яна расказала пра змову Канстанціну, і забойства не ўдалося. У тым жа годзе Максіміян скончыў жыццё самагубствам.

Канстанцін вельмі паважаў Фаусту, і ў 323 годзе ёй быў дадзены тытул аўгусты, да гэтага яна насіла тытул «Найвысакародная дама» (лац.: Nobilissima Femina). Але ў 326 годзе Фауста была забіта Канстанцінам. Паводле некаторых крыніц, яна абвінаваціла сына Канстанціна Крыспа ў гвалце, і Канстанцін пакараў таго смерцю. Але калі высвятлілася яго невінаватасць, Канстанцін пакараў смерцю Фаусту, «сапхнуўшы яе ў гарачую ваду ў бане»[2]. Паводле паведамлення Філасторгія яна была абвінавачана ў пралюбадзействе з нейкім Курсорам[3]. Некаторыя даследчыкі лічаць, што Фауста жадала пазбавіцца ад Крыспа, з прычыны таго, што ён быў супернікам у барацьбе за ўладу для яе сыноў. Пазней Канстанцін аддаў Фаусту праклёну памяці (damnatio memoriae). Характэрна, што яе сыны, калі сталі імператарамі, пакінулі гэты праклён у сіле.

Зноскі

  1. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #143870947 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 14 кастрычніка 2015.
  2. Аўрэлій Віктар. Выманні. XLI.12.
  3. Філасторгій. II. 4.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]