Чарлз Тэйлар (ліберыйскі палітык)
| Чарлз Тэйлар | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| англ.: Charles McArthur Ghankay Taylor | |||||||
| |||||||
|
| |||||||
|
|||||||
| Папярэднік | Ruth Perry[d] | ||||||
| Пераемнік | Moses Blah[d] | ||||||
|
|
|||||||
| Нараджэнне |
28 студзеня 1948[1][2] (77 гадоў) |
||||||
| Жонка | Jewel Taylor[d] | ||||||
| Дзеці | Charles McArther Emmanuel[d] | ||||||
| Грамадзянства | |||||||
| Веравызнанне | пратэстанцтва | ||||||
| Партыя | |||||||
| Адукацыя | |||||||
| Род войскаў | Armed Forces of Liberia[d] | ||||||
| Званне | камандзір | ||||||
| Бітвы | |||||||
| Узнагароды | |||||||
Чарлз Мак-Артур Ганкай Тэйлар (англ.: Charles McArthur Ghankay Taylor; нар. 1948) — ліберыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэзідэнт Ліберыі (1997—2003). З’яўляўся адным з самых уплывовых палявых камандзіраў Заходняй Афрыкі[3]; ключавая фігура ў развязванні першай грамадзянскай вайны ў Ліберыі, аўтар плана ваеннага перавароту 1987 года ў Буркіна-Фасо. У перыяд свайго кіравання абвінавачваўся ва ўзбраенні і падтрымцы паўстанцаў у суседняй Сьера-Леонэ, дзе таксама ішла грамадзянская вайна. У ходзе распачатай Другой грамадзянскай вайны ў Ліберыі, Тэйлар вымушаны быў пакінуць пасаду прэзідэнта краіны і адправіцца ў эміграцыю, але пасля ён быў затрыманы, адпраўлены на лаву падсудных, прысуджаны спецыяльным судом па Сьера-Леонэ да 50 гадоў пазбаўлення волі[4] і змешчаны ў турму ў Вялікабрытаніі[5].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ Charles Ghankay Taylor // Brockhaus Enzyklopädie Праверана 9 кастрычніка 2017.
- ↑ Charles Taylor // Munzinger Personen Праверана 9 кастрычніка 2017.
- ↑ Александр Габуев Гаагский трибунал открыл Африку // Коммерсантъ : газета. — 05.06.2007. — № 96. — С. 11. Архівавана з першакрыніцы 9 чэрвеня 2020.
- ↑ Charles Taylor war crimes convictions upheld (англ.). BBC (26 верасня 2013). Архівавана з першакрыніцы 26 верасня 2013. Праверана 26 верасня 2013.
- ↑ Liberia's Charles Taylor transferred to UK. BBC News. BBC (15 кастрычніка 2013). Архівавана з першакрыніцы 28 красавіка 2014. Праверана 11 красавіка 2014.
