Эміль Ленц
Выгляд
| Эміль Ленц | |
|---|---|
| ням.: Heinrich Friedrich Emil Lenz | |
| | |
| Дата нараджэння | 12 (24) лютага 1804[1][2][…] |
| Месца нараджэння | |
| Дата смерці | 29 студзеня (10 лютага) 1865[1][3][…] (60 гадоў) |
| Месца смерці | |
| Грамадзянства | |
| Бацька | Christian Heinrich Friedrich Lenz[d] |
| Маці | Q124837382? |
| Жонка | Anna Lenz[d] |
| Дзеці | Роберт Эмільевіч Ленц[d][5] і Emma Samson von Himmelstiern[d] |
| Род дзейнасці | фізік, інжынер, вынаходнік, выкладчык універсітэта |
| Навуковая сфера | фізіка і электратэхніка |
| Месца працы | |
| Навуковая ступень | доктар філасофіі[6] |
| Альма-матар | |
| Член у | |
Эміль Хрысціянавіч Ленц (24 лютага 1804, г. Дэрпт, (цяпер Тарту, Эстонія) — 10 лютага 1865) — расійскі фізік і электратэхнік. Акадэмік Пецярбургскай АН (1830).
Біяграфічныя звесткі
[правіць | правіць зыходнік]Вучыўся ў Дэрпцкім універсітэце. 3 1836 у Пецярбургскім універсітэце (з 1863 рэктар).
Навуковая дзейнасць
[правіць | правіць зыходнік]Навуковыя працы па электрычнасці і магнетызме. Устанавіў правіла вызначэння напрамку індукцыйнага току (правіла Ленца), эксперыментальна абгрунтаваў закон Джоўля — Ленца (1842). Распрацаваў метады разліку электрамагнітаў (разам з Б. Якобі), адкрыў абарачальнасць электрычных машын. У час кругасветнага падарожжа (1823—1826) выканаў шэраг геафізічных даследаванняў. Адным з першых прапанаваў метад бараметрычнага нівеліравання. Аўтар падручніка па элементарнай фізіцы.
Выбраная бібліяграфія
[правіць | правіць зыходнік]- Избр. тр. М., 1950.
Зноскі
- ↑ а б в г Ленц, Эмилий Христианович // Русский биографический словарь / под ред. Н. Д. Чечулин, М. Г. Курдюмов — СПб.: 1914. — Т. 10. — С. 192–194.
- ↑ www.accademiadellescienze.it Праверана 3 снежня 2020.
- ↑ Педагоги и психологи мира — 2012.
- ↑ а б Ленц Эмилий Христианович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
- ↑ Н. Г. Ленц, Роберт Эмилиевич // Энциклопедический словарь — СПб.: Брокгауз — Ефрон, 1896. — Т. XVIIа. — С. 539.
- ↑ а б в г д е ё ж з і Лежнева О. А. Научная деятельность Э. Х. Ленца в области физики // Труды института истории естествознания — 1952. — Т. 4. — С. 104–139.
- ↑ а б в Летопись Российской академии наук. Т. VII. 1946—1953 — М.: Архив Российской академии наук, 2022. — С. 711. — 896 с. — ISBN 978-5-6046932-6-1
- ↑ www.accademiadellescienze.it Праверана 1 снежня 2020.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Лежнева О. А., Ржонсницкий Б. Н. Эмилий Христианович Ленц. (1804—1865). — М.-Л., 1952. (руск.)
- Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 9: Кулібін — Малаіта / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1999. — Т. 9. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0155-9 (т. 9).
Катэгорыі:
- Нарадзіліся 24 лютага
- Нарадзіліся ў 1804 годзе
- Нарадзіліся ў Тарту
- Памерлі 10 лютага
- Памерлі ў 1865 годзе
- Памерлі ў Рыме
- Выкладчыкі СПбДУ
- Дактары філасофіі
- Выпускнікі Імператарскага Дэрпцкага ўніверсітэта
- Члены РАН
- Члены Прускай акадэміі навук
- Члены Гётынгенскай акадэміі навук
- Асобы
- Вучоныя паводле алфавіта
- Фізікі Расіі
- Аўтары падручнікаў