Іванаэ Баномі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іванаэ Баномі
італ.: Ivanoe Bonomi
Ivanoe Bonomi.jpg

Prime Minister of the Kingdom of Italy[d]
17 чэрвеня 1944 — 21 чэрвеня 1945
Папярэднік П'етра Бадолья
Пераемнік Ferruccio Parri[d]
Prime Minister of the Kingdom of Italy[d]
4 ліпеня 1921 — 26 лютага 1922
Папярэднік Giovanni Giolitti[d]
Пераемнік Луіджы Факта
minister of Interior of the Kingdom of Italy[d]
4 ліпеня 1921 — 26 лютага 1922
Папярэднік Giovanni Giolitti[d]
Пераемнік Луіджы Факта
minister of Interior of the Kingdom of Italy[d]
18 чэрвеня 1944 — 21 чэрвеня 1945
Папярэднік Salvatore Aldisio[d]
Пераемнік Ferruccio Parri[d]
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
4 ліпеня 1921 — 8 ліпеня 1921
Папярэднік Carlo Sforza[d]
Пераемнік Pietro Tomasi della Torretta[d]
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
17 чэрвеня 1944 — 11 снежня 1944
Папярэднік П'етра Бадолья
Пераемнік Альчыдэ дэ Гасперы
minister of Public Works of the Kingdom of Italy[d]
18 чэрвеня 1916 — 29 кастрычніка 1917
Папярэднік Augusto Ciuffelli[d]
Пераемнік Luigi Dari[d]
minister of Public Works of the Kingdom of Italy[d]
1 студзеня 1919 — 23 чэрвеня 1919
Папярэднік Luigi Dari[d]
Пераемнік Edoardo Pantano[d]
minister of Treasury of the Kingdom of Italy[d]
2 красавіка 1921 — 4 ліпеня 1921
Папярэднік Filippo Meda[d]
Пераемнік Giuseppe De Nava[d]
minister of War of the Kingdom of Italy[d]
14 сакавіка 1920 — 21 мая 1920
Папярэднік Alberico Albricci[d]
Пераемнік Giulio Rodinò[d]
minister of War of the Kingdom of Italy[d]
15 чэрвеня 1920 — 2 красавіка 1921
Папярэднік Giulio Rodinò[d]
Пераемнік Giulio Rodinò[d]
minister of Maritime and Railway Transports of the Kingdom of Italy[d]
22 красавіка 1917 — 15 чэрвеня 1917
Папярэднік Enrico Arlotta[d]
Пераемнік Riccardo Bianchi[d]
minister of Italian Africa of the Kingdom of Italy[d]
18 чэрвеня 1944 — 21 чэрвеня 1945
Папярэднік П'етра Бадолья
Пераемнік Ferruccio Parri[d]
member of the Constituent Assembly of Italy[d]
25 чэрвеня 1946 — 31 студзеня 1948
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
24 сакавіка 1909 — 29 верасня 1913
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
27 лістапада 1913 — 29 верасня 1919
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
1 снежня 1919 — 7 красавіка 1921
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
11 чэрвеня 1921 — 25 студзеня 1924
Q62990902?
25 верасня 1945 — 24 чэрвеня 1946

Нараджэнне 18 кастрычніка 1873(1873-10-18)[1][2][…]
Смерць 20 красавіка 1951(1951-04-20)[5][1][…] (77 гадоў)
Імя пры нараджэнні італ.: Ivanoe Bonomi
Партыя
Член у
Дзейнасць палітык, дыпламат, журналіст, адвакат
Бітвы
Узнагароды
Knight Grand Cross of the Order of Saints Maurice and Lazarus Knight grand cross of the order of the crown of Italy Order of the Most Holy Annunciation
Commons-logo.svg Іванаэ Баномі на Вікісховішчы

Іва́наэ Бано́мі (італ.: Ivanoe Bonomi [iˈvaːnoe boˈnɔːmi]; 18 кастрычніка 1873, Мантуя, Каралеўства Італія — 20 красавіка 1951, Рым, Італія) — італьянскі палітычны дзеяч-сацыяліст.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

З 1909 года член палаты дэпутатаў ад Мантуі, адзін з лідараў правага крыла Італьянскай сацыялістычнай партыі. У 1912 годзе выключаны з ІСП разам з Леаніда Бісалаці. Баномі і Бісалаці заснавалі Рэфармісцкую сацыялістычную партыю, якая падтрымала ўдзел Італіі ў Першай сусветнай вайне на боку Антанты. У 19161917 гадах Баномі — міністр грамадскіх прац, у 1920 годзе — ваенны міністр (быў адным з тых, хто падпісаў Рапальскі дагавор з Югаславіяй), пазней — міністр фінансаў. З 4 ліпеня 1921 года — прэм'ер-міністр Італіі (першы сацыяліст на гэтай пасадзе). Узначальваў кааліцыю лібералаў і рэфармістаў, якая распалася ў 1922 годзе, і 26 лютага сышоў у адстаўку. У кастрычніку да ўлады прыходзіць Мусаліні, і Баномі пакідае палітыку.

З 1940 года ён удзельнічае ў Супраціўленні, з 1943, пасля звяржэння фашызму — адзін з лідараў гэтага руху, узначальвае італьянскі антыфашысцкі Камітэт нацыянальнага вызвалення. У гэты перыяд Баномі ўдзельнічае ў стварэнні Дэмакратычнай партыі працы. 18 чэрвеня 1944 ізноў стаў прэм’ер-міністрам замест маршала П'етра Бадолья, а таксама міністрам замежных спраў, кіруючы краінай на заключным этапе вайны супраць фашызму. У лістападзе падаў у адстаўку, але прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі Уінстан Чэрчыль пераканаў яго застацца прэм’ерам і міністрам унутраных спраў. 19 чэрвеня 1945 пасля заканчэння вайны склаў з сябе прэм’ерскія паўнамоцтвы, працягваючы актыўна працаваць у камітэце Канстытуцыйнай асамблеі па мірных дагаворах, да 1946 года прадстаўляў Італію на паседжаннях глаў МЗС. У 1946 годзе выбраны дэпутатам Устаноўчага Сходу Італіі.

Пасля роспуску ў 1948 годзе Дэмакратычнай партыі працы, пераходзіць у новую Італьянскую дэмакратычную сацыялістычную партыю, дзе становіцца ганаровым старшынёй. 8 мая 1948 года выбраны старшынёй Сената Італіі (першым пасля яго стварэння), і заставаўся на гэтай пасадзе да канца жыцця.

Узнагароды і званні[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 Ivanoe Bonomi // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Ivanoe Bonomi // Munzinger-Archiv — 1913. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 Бономи Иваноэ // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  5. Бономи Иваноэ // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 27 верасня 2015.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • AA.VV., Storia d’Italia, DeAgostini, 1991.
  • Luigi Cortesi, Ivanoe Bonomi e la socialdemocrazia italiana: profilo biografico, Salerno, Libreria Internazionale, 1971.
  • Silvio Lanaro, Bonomi Ivanoe, in: Franco Andreucci — Tommaso Detti (a cura di), Il movimento operaio italiano. Dizionario biografico, Roma, Editori Riuniti, 1975—1979.
  • Alessandro Prefaut, Il Riformismo di Ivanoe Bonomi, in: Tempo Presente (Roma), n. 133—134 del gennaio-febbraio 1992.
  • Luigi Cavazzoli (a cura di), Ivanoe Bonomi riformatore, Manduria, Piero Lacaita Editore, 2005 (Atti del convegno tenuto a Mantova nel 2004).
  • Luigi Cavazzoli — Luigi Gualtieri (a cura di), Strumenti per lo studio di Ivanoe Bonomi, Manduria-Bari-Roma, Piero Lacaita Editore, 2005.
  • Gabriella Fanello Marcucci, Ivanoe Bonomi dal fascismo alla Repubblica. Documenti del Comitato Centrale di Liberazione Nazionale (dicembre 1942-giugno 1944), Manduria-Bari-Roma, Piero Lacaita Editore, 2005.
  • Guido Quazza, Bonomi Ivanoe, in: AA.VV., Grande Dizionario Enciclopedico UTET, vol. II, Torino, UTET, 1955.
  • Luigi Cavazzoli — Luigi Gualtieri (a cura di), Ivanoe Bonomi. Scritti giornalistici (1894—1907), Manduria-Bari-Roma, Piero Lacaita Editore, 2007.
  • Luigi Cavazzoli — Luigi Gualtieri (a cura di), Ivanoe Bonomi. Scritti giornalistici (1908—1951), Manduria-Bari-Roma, Piero Lacaita Editore, 2008.
  • Luigi Cavazzoli — Stefano B. Galli (a cura di), Ivanoe Bonomi. Scritti storici (1924—1953), Manduria-Bari-Roma, Piero Lacaita Editore, 2010.
  • Carlo G. Lacaita (a cura di), Bonomi e Omodeo. Il governo delle acque tra scienza e politica, Manduria-Bari-Roma, , Piero Lacaita Editore, 2010.
  • Alessandro Prefaut, «Ivanoe Bonomi e la ‘tradizione’ riformista nella sinistra italiana» in: «L’Almanacco. Rassegna di studi storici e di ricerche sulla società contemporanea», (Reggio Emilia) n. 55 — 56 del Dicembre 2010.


Папярэднік:
Джавані Джаліці
Старшыня Савета Міністраў Італіі
19211922
Пераемнік:
Луіджы Факта
Папярэднік:
П'етра Бадолья
Старшыня Савета Міністраў Італіі
19441945
Пераемнік:
Феруча Пары

Шаблон:Камітэт нацыянальнага вызвалення Італіі