Эрдзівіл

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Эрдзівіл (літ.: Erdvilas, польск.: Erdywił, руск.: Эрдивил) -- князь жамойцкі. Быў адным з 21 князёў літоўскіх, якія падпісалі дамову з Галіцка-Валынскім княствам ў 1219 годзе. Ён і Вікінт называюцца ў дамове жамойцкімі князямі. Усходняя частка Жамойці, якой кіраваў Эрдзівіл, падтрымлівала літоўскага князя Міндоўга, тым часам як заходняя частка, якой кіраваў Вікінт, была варожай да Міндоўга. Дамова 1219 года -- адзіная згадка пра Эрдзівіла ў крыніцах. Некаторыя гісторыкі лічаць, што пляменнік МіндоўгаТранята, быў сынам Эрдзівіла, аднак большасць лічыць Траняту сынам Вікінта.

Хроніка Быхаўца[правіць | правіць зыходнік]

Хроніка Быхаўца дае легендарную версію жыцця Эрдзівіла, паводле яе, Эрдзівіл быў сынам жамойцкага князя Мантывіла, які паслаў яго на заваёву Чорнай Русі. Эрдзівіл заснаваў сваю сталіцу ў Наваградку, таксама заснаваў Гродна, і дапамог аднавіць іншыя гарады, спаленыя татарамі. Адмовіўшыся плаціць даніну апошнім, ён сабраў вялікае войска і разбіў іх на беразе Днепра. Паводле Хронікі Быхаўца, Вікінт быў братам Эрдзівіла і кіраваў у Жамойці. Калі Вікінт памёр, не пакінуўшы нашчадкаў, Эрдзівіл атрымаў у спадчыну Жамойць.

Аднак гэтыя звесткі не маюць гістарычнай асновы і з'яўляюцца часткай падання пра Палемона. Паводле падання Эрдзівіл належыць да пятага пакалення шляхецкага роду, які паходзіць з Рымскай імперыі і даў пачатак Вялікаму княству Літоўскаму, як дзяржаве.