Антоніа Канова

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Антоніа Канова
Antonio Canova
Аўтапартрэт (1792)
Аўтапартрэт (1792)
Дата нараджэння:

1 лістапада 1757({{padleft:1757|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:1|2|0}})

Месца нараджэння:

Пасаньё

Дата смерці:

13 кастрычніка 1822({{padleft:1822|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:13|2|0}}) (64 гады)

Месца смерці:

Венецыя

Грамадзянства:

Flag of Italy.svg Італія

Жанр:

скульптура

Стыль:

класіцызм

Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы
Надмагілле Кановы

Антоніа Канова (італ. Antonio Canova; 1 лістапада 1757, Пасаньё - 13 кастрычніка 1822, Венецыя) — італьянскі скульптар, найбольш значны прадстаўнік класіцызму ў еўрапейскай скульптуры, узор для пераймання акадэмістаў XIX стагоддзя (накшталт Торвальдса). Самыя буйныя зборы яго тыораў знаходзяцца ў парыжскім Луўры і ў пецярбургскім Эрмітажы.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Пры жыцці Канова меў рэпутацыю самага значнага са скульптараў найноўшага часу. У развіцці класіцыстычнай скульптуры ён адыграў такую ж ключавую ролю, што і Давід — у развіцці класіцыстычнага жывапісу. Сучаснікі не шкадавалі моцных эпітэтаў для апісання свайго пакланення перад талентам Кановы, які, як тады здавалася, вытрымліваў параўнанне з лепшымі разьбярамі антычнасці. Яго надмагіллі эфектныя, партрэты — ідэалізаваны. Тым не менш ні «ўрачысты спакой кампазіцыі», ні «выразнасць і вытанчанасць прапорцый» не ўсцераглі Канову ад абвінавачванняў у «халоднай адцягненасці вобразаў, сентыментальнай саладжавасці і салоннай прыгажосці, змярцвеласці гладкай, адпаліраванай паверхні мармуру», якія высоўвалі супраць яго шматлікія пазнейшыя гісторыкі мастацтва і, у прыватнасці, аўтары Вялікай савецкай энцыклапедыі.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Giulio Carlo Argan, Antonio Canova, Roma, Bulzoni, 1969.
  • Giuseppe Pavanello, L'opera completa del Canova, introduzione di Mario Praz, Milano, Rizzoli, 1976.
  • Canova: disegni scelti e annotati da Gian Lorenzo Mellini, Firenze, La Nuova Italia, 1984.
  • Ottorino Stefani, I rilievi del Canova: una nuova concezione del tempo e dello spazio, Milano, Electa, 1990.
  • Sergej O. Androsov (a cura di) Canova all'Ermitage. Le sculture del museo di San Pietroburgo catalogo della mostra, Venezia, Marsilio, 1991.
  • Andrea Zanella, Canova e Roma, Roma, Palombi, 1991
  • Antonio Canova, Catalogo della mostra, (Venezia–Possagno, 1992), a cura di Giuseppe Pavanello e Giandomenico Romanelli, Venezia, Marsilio, 1992.