Італьянская мова

З пляцоўкі Вікіпедыя.

Італьянская (Italiano)
Ужываецца ў:	Італіі і 29 іншых краінах
Рэгіён:	Заходняя Еўропа
Колькасць носьбітаў:	70 млн.
Класіфікацыя:	Індаеўрапейская  Раманскія   Заходнераманскія      Італьянская
Афіцыйны статус
Афіцыйная мова ў:	Італіі, Швейцарыі, Сан-Марына, Ватыкане, Еўрапейскім Саюзе, рэгіёнах Славеніі і Харватыі
Рэгулюецца:	Accademia della Crusca
Код мовы
ISO 639-1	it
ISO 639-2(B)	ita
ISO 639-2(T)	ita
SIL	ITN

Італьянская мова належыць да раманскай групы індаеўрапейскай сям'і.

Італьянская мова - гэта мова Італіі, некаторых рэгіёнаў Швейцарыі, Славеніі і Харватыі, а таксама рэспублікі Сан-Марына. Яна з'яўляецца дзяржаўнай у Італіі, Сан-Марына, адной з дзяржаўных моў Ватыкана і Швейцарыі. Агулькая колькасць носьбітаў італьянскай мовы складае каля 70 мільёнаў чалавек.

Італьянская мова паходзіць ад лаціны - мовы старажытнага Рыму. Пасля распаду Рымскай імперыі на тэрыторыі Італіі былі распаўсюджаныя некалькі мясцовых варынятаў "народнай лаціны". Аснову сучаснай італьянскай мовы складае тасканскі (фларэнтыйскі) дыялект, на якім пісалі сусветна вядомыя італьянскія класікі Дантэ, Петрарка, Бакача. Асобныя дыялекты (венецыянскі, неапалітанскі і інш.) існуюць у італьянскай мове дагэтуль.

Італьянскую мову часта называюць адной з самых прыгожых і мілагучных моў свету, ці нават самай прыгожай, што выклікана вялікім удзелам галосных гукаў. Таксама яна вядомая як мова класічнай музыкі. Большая частка музыкальнай тэрміналогіі мае італьянскае паходжанне. З італьянскай мовы паходзяць таксама шэраг кулінарных, архітэктурных тэрмінаў ды інш.

	Афіцыйныя мовы Еўрапейскага саюза
англійская | балгарская | венгерская | Іспанская | грэчаская | дацкая | ірландская | італьянская | латышская | літоўская | мальтыйская | галандская | нямецкая | партугальская | польская | румынская | славацкая | славенская | фінская | французская | чэшская | шведская | эстонская