Давыд Гарадзенскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Выява на манеце Нацыянальнага банка Беларусі
Помнік Д. Гарадзенскаму каля Каложскай царквы

Давыд Гарадзенскі (? — 1326) — вялікалітоўскі палкаводзец, староста гарадзенскі, зяць вял.кн. Гедзіміна.

У нямецкіх хроніках называецца кашталянам або старостам Гарадзенскага замка, у Пскоўскім летапісе — князем. На думку В. Тацішчава, быў сынам пскоўскага князя Даўмонта і гэта меркаванне пашыранае, але пацверджанняў не мае. Упершыню Давыд Гарадзенскі ўзгадваецца ў хроніцы П. Дусбурга пад 1314 годам, калі паспяхова ўзначальваў абарону Новагародка супраць крыжакоў. У 1319 узначальваў паход вялікалітоўскага войска супраць Ордэна ў Прусію, у 1323 двойчы прыходзіў на дапамогу Пскову супраць Лівонскага ордэна, а таксама зрабіў паход у Добжынскую зямлю ў Польшчы. У 1324 у час крыжацкага паходу быў разбураны яго маёнтак Давыдзішкі ў Літве. У тым жа годзе вадзіў войска ў Мазовію, у 1326 — на дапамогу польскаму каралю Уладзіславу I Лакатку супраць маркграфства Брандэнбургскага. У гэтым паходзе быў забіты ў спіну мазавецкім рыцарам Анджэям Госцем, які, магчыма, быў падкуплены крыжакамі[1]. Паводле меркаванняў некаторых даследчыкаў, мог быць пахаваны ў Гродне каля Барысаглебскай царквы. Каля Каложскай царквы ад удзячных нашчадкаў Д. Гарадзенскаму ўсталяваны помнік.

Зноскі

  1. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 5. — Мінск, 1997. С. 565