Дзесятковая сістэма злічэння

З пляцоўкі Вікіпедыя.

Перайсці да: рух, знайсці

Дзесятко́вая сістэ́ма злічэ́нняпазіцыйная сістэма злічэння, якая мае аснову 10 і ўжывае для запісу лікаў арабскія лічбы. Дзесятковая сістэма на сёння найбольш пашыраная ва ўсім свеце.

Змест

[правіць] Паходжанне

Як і сучасныя арабскія лічбы, дзесятковая сістэма мае вытокі ў Індыі. Пазіцыйная сістэма ўзнікла там не пазней VII ст., хаця першыя сведчанні ўжывання пазіцыйнага прынцыпа адносяцца да значна ранейшых часоў. Арабскі матэматык Аль-Харэзмі (IX ст.) ўвёў гэтую сістэму ў ісламскіх краінах [1].

У Еўропе першым, хто звярнуў увагу на арабскую сістэму злічэння, быў італьянскі матэматык Фінабачы (пачатак XIII ст.) Паступова гэтая сістэма выцесніла рымскую сістэму, якая дамінавала ў сярэднявечнай Еўропе.

[правіць] Лічбы

У дзесятковай сістэме ўжываюцца наступныя лічбы:

0 нуль
1 адзін
2 два
3 тры
4 чатыры
5 пяць
6 шэсць
7 сем
8 восем
9 дзевяць

[правіць] Разрады

Вага разрада ў дзесятковай сістэме вызначаецца як ступень дзесяці, тым большая, чым старэйшы разрад.

нумар назва вага
1 адзінкі 1
2 дзесяткі 10
3 сотні 100
4 тысячы 1 000
5 дзесяткі тысяч 10 000
6 сотні тысяч 100 000
n   10n-1

[правіць] Запіс лікаў

Як і ў іншых пазіцыйных сістэмах, лік у дзесятковай сістэме запісваецца пачынаючы са старэйшых разрадаў. Так, тысячы ідуць перад сотнямі, сотні перад дзесяткамі, а дзесяткі перад адзінкамі. У такім жа парадку яны і чытаюцца. Напрыклад, лік 4729 чытаецца «чатыры тысячы семсот дваццаць дзевяць».

4729 = 4*1000 + 7*100 + 2*10 + 9*1

Пры запісе вялікіх лікаў (большых за тысячу) разрады групуюцца па класах, па тры разрады ў кожным класе. На пісьме, каб было больш зручна чытаць, класы часта раздзяляюць прабеламі, напрыклад

34 922 571

Пры чытанні лікаў кожны клас (пачынаючы са старэйшага) чытаецца як асобны лік, а потым называецца сам клас:

трыццаць чатыры мільёны дзевяцьсот дваццаць дзве тысячы пяцьсот семдзесят адзін

Нуль пры чытанні лікаў не называецца, напрыклад

27 040 000 202 – дваццаць сем мільярдаў сорак мільёнаў дзвесце два

[правіць] Спасылкі

  1. История математики под ред. А.П. Юшкевіча, М.: Наука, 1970, сс. 183, 209