Мікалай Іванавіч Вавілаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Мікалай Іванавіч Вавілаў
Nikolai Vavilov NYWTS.jpg
Дата нараджэння:

13 (25) лістапада 1887(1887-11-25)

Месца нараджэння:

Масква, Расійская імперыя

Дата смерці:

26 студзеня 1943(1943-01-26) (55 гадоў)

Месца смерці:

Саратаў, РСФСР, СССР

Краіна:

Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Flag of Russian SFSR (1937-1954).svg РСФСР
Flag of the Soviet Union (1923-1955).svg СССР

Навуковая сфера:

біялогія

Месца працы:

УАСГНІЛ, Усесаюзнае геаграфічнае таварыства, Усесаюзны інстытут раслінаводства, Інстытут генетыкі АН СССР

Навуковая ступень:

доктар біялагічных навук (1934[1])

Навуковае званне:

прафесар акадэмік АН СССР акадэмік АН УССР

постсавецкія краіны --> акадэмік УАСГНІЛ

Альма-матэр:

Маскоўскае камерцыйнае вучылішча, Маскоўскі сельскагаспадарчы інстытут

Вядомы як:

стваральнік вучэнняў пра сусветныя цэнтры паходжання культурных раслін і пра імунітэт раслін, закона гамалагічных радоў у спадчыннай зменлівасці арганізмаў, сеткі навуковых устаноў па біялогіі і сумежным навукам

Узнагароды і прэміі


Ленінская прэмія Залаты медаль ВДНГ — 1940
Сістэматык жывой прыроды
Band 1x200px.png
Nikolaj Ivanovich Vavilov на Віківідах
Старонка на Віківідах

Мікалай Іванавіч Вавілаў (13 (25) лістапада 1887, Масква, Расійская імперыя — 26 студзеня 1943, Саратаў, СССР) — расійскі і савецкі вучоны-генетык, батанік, селекцыянер, географ, акадэмік АН СССР, АН УССР, УАСГНДЛ. Прэзідэнт (1929—1935), віцэ-прэзідэнт (1935—1940) УАСГНДЛ, прэзідэнт Усесаюзнага геаграфічнага таварыства (1931—1940), заснавальнік (1920) і нязменны да моманту арышту дырэктар Усесаюзнага інстытута раслінаводства (1930—1940), дырэктар Інстытута генетыкі АН СССР (1930—1940), член экспедыцыйнай камісіі АН СССР, член калегіі Наркамзема СССР, член прэзідыума Усесаюзнай асацыяцыі ўсходазнаўства. У 1926—1935 гадах член Цэнтральнага выканаўчага камітэта СССР, у 1927—1929 — член Усерасійскага Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта. Старэйшы брат С. І. Вавілава.

Арганізатар і ўдзельнік батаніка-агранамічных экспедыцый, якія ахапілі большасць кантынентаў (акрамя Аўстраліі і Антарктыды), у ходзе якіх выявіў старажытныя крыніцы формаўтварэння культурных раслін. Стварыў вучэнне аб сусветных цэнтрах паходжання культурных раслін. Абгрунтаваў вучэнне аб імунітэце раслін, адкрыў закон гамалагічных шэрагаў у спадчыннай зменлівасці арганізмаў. Унёс істотны ўклад у распрацоўку вучэння аб біялагічным відзе. Пад кіраўніцтвам Вавілава была створана найбуйнейшая ў свеце калекцыя насення культурных раслін. Ён заклаў асновы сістэмы дзяржаўных выпрабаванняў сартоў палявых культур. Сфармуляваў прынцыпы дзейнасці галоўнага навуковага цэнтра краіны па аграрных навуках, стварыў сетку навуковых устаноў у гэтай галіне.

Загінуў у гады сталінскіх рэпрэсій. На падставе сфабрыкаваных абвінавачванняў быў арыштаваны ў 1940 годзе, у 1941 годзе — асуджаны і прысуджаны да расстрэлу, які пасля быў заменены 20-гадовым тэрмінам зняволення. У 1943 годзе памёр у турме. У 1955 годзе пасмяротна рэабілітаваны.

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]