Аляксей Аляксеевіч Ігнацьеў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксей Аляксеевіч Ігнацьеў
Count Alexey A. Ignatyev at 1903 ball.jpeg
Граф Ігнацьеў на касцюмаваным балі 1903 года
Дата нараджэння 2 (14) сакавіка 1877
Месца нараджэння
Дата смерці 20 лістапада 1954(1954-11-20) (77 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Бацька Aleksei Ignatiev[d]
Маці Countess Sophia Ignatieva[d]
Дзеці Ігнацьеў Рыгор Аляксеевіч
Альма-матар
Прыналежнасць Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Red Army flag.svg СССР
Род войскаў кавалерыя
Гады службы 1897—1947
Званне
Бітвы/войны Руска-японская вайна
Узнагароды і прэміі

СССР:

Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»

Расійскай імперыі:

Ордэн Святога Уладзіміра III ступені
Ордэн Святога Уладзіміра IV ступені
Ордэн Святой Ганны II ступені
Ордэн Святой Ганны IV ступені

Замежныя

Ордэн Святога Станіслава II ступені
Ордэн Святога Станіслава III ступені
Камандор ордэна Ганаровага легіёна
Commons-logo.svg Аляксей Аляксеевіч Ігнацьеў на Вікісховішчы

Граф Аляксей Аляксеевіч Ігнацьеў (2 [14] сакавіка 1877 — 20 лістапада 1954) — рускі і савецкі ваенны дзеяч, дыпламат, саветнік кіраўніка НКЗС, пісьменнік. Генерал-маёр Расійскай імперыі (1917 г.). Генерал-лейтэнант СССР (1943 г.).

З роду Ігнацьевых, сын генерала А. П. Ігнацьева і князёўны С. С. Мяшчэрскай. Пачаў службу ў Кавалергардскім палку, удзельнічаў у руска-японскай вайне. Пасля рэвалюцыі перайшоў на савецкую службу, апублікаваў мемуары «Пяцьдзясят гадоў у страі», якія шмат разоў перавыдаваліся.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1894 годзе — скончыў Уладзімірскі Кіеўскі кадэцкі корпус, пераведзены ў спецыяльныя класы Пажскага Яго Вялікасці корпуса.

У 1896 годзе — скончыў Пажскі Яго Вялікасці корпус і выпушчаны карнетам у Кавалергардскі Яе Вялікасці полк. Паручнік (1900).

1902 год — скончыў Мікалаеўскую акадэмію генеральнага штаба па 1-м разрадзе. Штабс-ротмістр гвардыі з перайменаваннем у капітаны ГШ.

1902—1903 год — прыкамандзіраваны да Афіцэрскай кавалерыйскай школы для вывучэння тэхнічнага боку кавалерыйскай справы.

1903—1904 год — камандзір эскадрона ў лейб-гвардыі Уланскім Яе Вялікасці палку.

Удзельнік Руска-японскай вайны. З лютага 1904 года па жнівень 1905 года — памочнік старэйшага ад'ютанта ўпраўлення генерал-кватэрмайстара Маньчжурскай арміі. З лістапада 1904 года па май 1905 года — обер-афіцэр для справаводства і даручэнняў упраўлення генерал-кватэрмайстра штаба Генерал-кватэрмайстра на Далёкім Усходзе. Са жніўня па снежань 1905 года — выканаўца пасада старэйшага ад'ютанта кіравання генерал-кватэрмайстра 1-й Маньчжурскай арміі.

Са снежня 1905 года па май 1907 года — обер-афіцэр для адмысловых даручэнняў пры штабе Гвардзейскага корпуса. З 22 красавіка 1907 года — падпалкоўнік[2]. З мая 1907 года па студзень 1908 года — штаб-афіцэр для асобых даручэнняў штаба 1-га армейскага корпуса.

З 1908 года ваенны агент у Даніі, Швецыі і Нарвегіі. Палкоўнік (06.12.1911)[3].

У 19121917 — ваенны агент ва Францыі; адначасова прадстаўнік рускай арміі пры французскай галоўнай кватэры. Падчас Першай сусветнай вайны кіраваў размяшчэннем ваенных заказ у Францыі і пастаўкай іх у Расію. Адным з яго памочнікаў у гэты перыяд быў М. М. Касцевіч.

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі перайшоў на бок Савецкай улады, заставаўся ў Францыі. У 1925 годзе перадаў савецкаму ўраду грашовыя сродкі, якія належалі Расіі (225 млн франкаў золатам) і ўкладзеныя на яго імя ў французскія банкі. За гэтыя дзеянні быў падвергнуты байкоту з боку эмігранцкіх арганізацый. Быў выключаны з таварыства выпускнікоў Пажскага корпуса і афіцэраў Кавалергардскага палка. Пад заклікам, якія прызываў да суровага суда над ім як адступнікам, падпісаўся родны брат[4], П. А. Ігнацьеў.

Працаваў у савецкім гандлёвым прадстаўніцтве ў Парыжы. У 1937 годзе вярнуўся ў СССР. Служыў у Чырвонай арміі, працаваў у ваенных навучальных установах: інспектар і старэйшы інспектар па замежных мовах Упраўлення ваенна-навучальных устаноў РСЧА, начальнік кафедры замежных моў Ваенна-медыцынскай акадэміі. У 1940 годзе прыняты ў Саюз пісьменнікаў СССР. З кастрычніка 1942 года — старэйшы рэдактар ваенна-гістарычнай літаратуры Ваеннага выдавецтва НКА СССР. Быў ініцыятарам стварэння ў 1943 г. кадэцкага корпуса ў Маскве (Сталін ухваліў прапанову і назваў вучылішча Сувораўскім). У тым жа годзе ініцыяваў вяртанне пагон у дзеючую армію.

  • Камбрыг (25.10.1937) — загад № 3701/п
  • Генерал-маёр (04.06.1940) — загад № 945
  • Генерал-лейтэнант (29.08.1943) — загад № 929

У 1947 годзе выйшаў у адстаўку. Аўтар успамінаў «Пяцьдзясят гадоў у страі».

Быў жанаты ў першым шлюбе з Аленай Уладзіміраўнай Ахотнікавай (1888—1975), дачкой шталмайстара Уладзіміра Мікалаевіча Ахотнікава і князёўны Аляксандры Пятроўны Трубяцкой, унучкай княгіні Лізаветы Эспераўны Трубяцкой, пасля смерці якой Ахотнікавы атрымалі ў спадчыну маёнтак Елізавеціна. Пасля разводу ў 1918 годзе ажаніўся з балерынай Наталляй Уладзіміраўнай Труханавай.

Памёр у Маскве. Пахаваны на Новадзявочых могілках (3 участак 63 шэраг).

Званні[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

У кінематографе[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Праект «Рускі генералітэт у гады рэвалюцыі і грамадзянскай вайны». Архівавана з першакрыніцы 10 сакавіка 2013.
  2. Список подполковникам по старшинству. Часть I, II и III. Составлен по 1-е марта 1909. — СПб.., 1909, с. 1496
  3. Список Генерального Штаба. Исправлен по 1-е июня 1914 года. — Шаблон:Пг., 1914, с. 430
  4. Л. Третьякова. Остальная верста

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.