Анатоль Іванавіч Рацько
Анатоль Іванавіч Рацько | |
---|---|
Дата нараджэння | 10 верасня 1950 |
Месца нараджэння | |
Дата смерці | 20 лістапада 2011 (61 год) |
Грамадзянства | |
Род дзейнасці | навуковец |
Месца працы | |
Навуковая ступень | доктар хімічных навук (1993) |
Навуковае званне | |
Альма-матар |
Анатоль Іванавіч Рацько (10 верасня 1950, в. Доўгае, Салігорскі раён, Мінская вобласць — 20 лістапада 2011) — беларускі хімік. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2000), доктар хімічных навук (1993).
Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]
Скончыў Белдзяржуніверсітэт (1972).
У 1975—1993 гадах — малодшы, старшы, вядучы навуковы супрацоўнік, з 1993 года — загадчык лабараторыі Інстытута агульнай і неарганічнай хіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі[1].
Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]
Прэмія НАН Беларусі і Сібірскага аддзялення РАН імя акадэміка В. А. Капцюга (2005).
Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]
Навуковыя працы ў галіне калоіднай хіміі, вывучэння сарбентаў і сарбцыйных працэсаў. Распрацаваў калоідна-хімічныя асновы сінтэзу саасаджаных адсарбентаў, якія валодаюць развітой кіпрай структурай і высокай тэрмічнай стабільнасцю. Прапанаваў метады фарміравання кіпрай структуры цвёрдых целаў у прысутнасці арганічных і неарганічных мадыфікатараў. Развіў ўяўленні аб механізме структураўтварэння паўсінтэтычных адсарбентаў са слаіста-столбчатой структурай і ажыццявіў накіраванае мадыфікаванне слаістай алюмасілікаты полігідраксакомплексамі металаў і іх сумесямі, даследаваў уплыў прыроды і колькасці гідраксакомплексаў, тэмпературы гартавання на адсарбцыйна-структурныя, фізіка-хімічныя і каталітычныя ўласцівасці сінтэзаваных матэрыялаў. Выяўленыя заканамернасці фарміравання кіпрай структуры цвёрдых целаў у прысутнасці мадыфікатараў арганічнай і неарганічнай прыроды дазволілі выкарыстоўваць на практыцы склады для вырабу паўправадніковых і термакаталітычных газаадчувальных сэнсараў ў прыборах індыкацыі і вымярэння канцэнтрацыі розных газаў, адсарбенты для ачысткі вадкіх харчовых прадуктаў і вады ад радыёнуклідаў, цяжкіх металаў і інш.
Аўтар больш за 220 навуковых прац, у тым ліку манаграфіі, 53 вынаходстваў.
Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]
- Синтез и свойства адсорбентов и катализаторов на основе слоисто-столбчатых монтмориллонитов // Синтез, структура и свойства неорганических веществ и коллоидных систем. Мн. 2000.
- Sorption and Gas Sensitive Properties of In2O3 Based Ceramics Doped with Ga2O3 // Journal of European Ceramic Society. 1998. Vol.18.
- Влияние термической дегидратации байерита на процесс формирования пористого композита Аl/Al2O3 // Доклады НАН Беларуси. 2003. Т.47, № 4.
- Пористые композиты на основе оксид-алюминиевых керметов (синтез и свойства). Новосибирск: Изд-во СО РАН, 2004 (в соавт.).
Адсорбенты: получение, структура, свойства. Мн.: Беларуская навука, 2009 (совм. с В. С. Комаровым).