Андрэй Уладзіміравіч Парубій

Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
	укр.: Андрій Володимирович Парубій
народны дэпутат Украіны
	25 снежня 2007 — 12 снежня 2012
народны дэпутат Украіны
	12 снежня 2012 — 17 сакавіка 2014
народны дэпутат Украіны
	27 лістапада 2014 — 29 жніўня 2019
народны дэпутат Украіны
	29 жніўня 2019 — 30 жніўня 2025
старшыня Вярхоўнай Рады Украіны[d]
	14 красавіка 2016 — 29 жніўня 2019
Папярэднік	Уладзімір Барысавіч Гройсман
Пераемнік	Дзмітрый Аляксандравіч Разумкоў
Нараджэнне	31 студзеня 1971; Шаптыцкі, Львоўская вобласць, УССР, СССР;
Смерць	30 жніўня 2025 (54 гады); Efremova Street (Lviv)[d], Львоў, Львоўская гарадская грамада, Львоўскі раён, Львоўская вобласць, Украіна;
Месца пахавання	Лычакаўскія могілкі;
Грамадзянства	СССР; Украіна;
Партыя	Бацькаўшчына (2014); Наша Украіна[d] (2012); Front for Change[d] (2012); People's Front[d] (2014); Еўрапейская салідарнасць[d] (2025); Social-National Party of Ukraine[d] (2004); Усеўкраінскае аб'яднанне «Свабода»;
Член у	Вярхоўная Рада Украіны VIII склікання[d]; Вярхоўная Рада Украіны IX склікання[d]; Вярхоўная Рада Украіны VII склікання[d]; Вярхоўная Рада Украіны VI склікання[d];
Адукацыя	Львоўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Івана Франко (1994); Львоўская палітэхніка (2001);
Бітвы	Еўрамайдан;
Узнагароды	;
	Медыяфайлы на Вікісховішчы

Андрэй Уладзіміравіч Парубій (укр.: Андрій Володимирович Парубій; 31 студзеня 1971(1971-01-31), Шаптыцкі, Львоўская вобласць^[1] — 30 жніўня 2025(2025-08-30)^[2], Львоў^[3]) — украінскі палітык.

Старшыня моладзевай арганізацыі «Спадчына». Дэпутат Львоўскай абласной рады (1990—2007). Адзін з заснавальнікаў Усеўкраінскага аб’яднання «Свабода». У 2007 годзе абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Украіны па спісе Нашай Украіны — Народнай Самаабароны. Актыўны ўдзельнік Аранжавай рэвалюцыі, камендант «Украінскага дому» ў Кіеве. Афіцыйны прадстаўнік Віктара Юшчанкі ў Цэнтральнай выбарчай камісіі Украіны на выбарах прэзідэнта Украіны 2010 года^[4]^[5].

Камендант Еўрамайдана^[6], кіраўнік Самаабароны Майдана (2013—2014)^[7]. Сакратар Рады нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны (2014). Старшыня Вярхоўнай Рады Украіны (2016—2019).

Біяграфія

Нарадзіўся 31 студзеня 1971 года ў горадзе Чэрванаград Львоўскай вобласці УССР.

У 1987 годзе — лабарант Карпацкай архітэктурна-археалагічнай экспедыцыі Інстытута грамадскіх навук АН УССР. У 1987—1988 гадах — лабарант Верхнеднястроўскай славяна-рускай археалагічнай экспедыцыі Інстытута грамадскіх навук АН УССР. У 1988—1989 гадах — лабарант Карпацкай архітэктурна-археалагічнай экспедыцыі Інстытута грамадскіх навук АН УССР. У 1991 годзе — старшы лабарант Карпацкай архітэктурна-археалагічнай экспедыцыі Інстытута грамадскіх навук АН УССР.

У 1988 годзе ўзначаліў нацыяналістычную маладзёжную арганізацыю — Грамада «Спадчына». Удзельнічаў у нацыянальна-вызваленчым руху, арганізоўваў першыя ва Украіне пікеты. У 1989 годзе арыштаваны за арганізацыю несанкцыянаванага мітынгу.

З 1990 года — дэпутат Львоўскай абласной рады, сакратар пастаяннай дэпутацкай камісіі па пытаннях моладзі і спорту.

У 1991 годзе разам з Алегам Цягнібокам быў адным з заснавальнікаў Сацыял-нацыянальнай партыі Украіны (СНПУ), пераназванай у 2004 ва Усеўкраінскае аб’яднанне «Свабода».

У 1994 годзе скончыў гістарычны факультэт Львоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Івана Франко, атрымаў дыплом спецыяліста па спецыяльнасці «гісторык, выкладчык гісторыі».

У 1994—1998 гадах — дэпутат Львоўскай гарадской рады, старшыня дэпутацкай суполкі.

З 1996 года — кіраўнік Таварыства садзейнічання Узброеным сілам і Ваенна-марскому флоту Украіны «Патрыёт Украіны».

З 1999 года — рэдактар навукова-палітычнага часопіса «Орієнтири».

У канцы 1999 года ўзначаліў маладзёжнае крыло Сацыял-нацыянальнай партыі Украіны (СНПУ) «Патрыёт Украіны».

У 2001 годзе скончыў аспірантуру Дзяржаўнага ўніверсітэта «Львоўская палітэхніка» па спецыяльнасці «Паліталогія і сацыялогія».

З 2002 года — дэпутат, намеснік старшыні Львоўскай абласной рады.

Актыўны ўдзельнік прыходу да ўлады Віктара Юшчанкі. Падчас падзей лістапада — снежня 2004 года быў камендантам Украінскага дома ў Кіеве. Узнагароджаны памятным знакам «выбітных удзельнікаў аранжавай рэвалюцыі». Дарадца палітычнай рады партыі «Наша Украіна».

З 2005 года — старшыня партыі Народны саюз «Украінцы», рэарганізаванай у грамадзянскае аб’яднанне «Украінскі дом».

З красавіка 2006 года па снежань 2007 года — дэпутат Львоўскай абласной рады ад блока «Наша Украіна».

У лютым 2010 года Парубій звярнуўся ў Еўрапейскі парламент з просьбай перагледзець сваю негатыўную рэакцыю на рашэнне колішняга прэзідэнта Украіны Віктара Юшчанкі прысвоіць Сцяпану Бандэры, правадыру Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў, званне Героя Украіны^[8].

У 2007—2012 гадах — народны дэпутат Украіны VI склікання ад блока «Наша Украіна — Народная самаабарона». Старшыня падкамітэта па пытаннях кантролю за ажыццяўленнем замежных адносін Камітэта Вярхоўнай Рады па замежных справах. Член дэпутацкай суполкі Вячаслава Кірыленкі «За Украіну!».

3 лютага 2012 напісаў заяву пра выхад з партыі «Наша Украіна». 6 чэрвеня ўступіў у партыю «Фронт пераменаў».

У 2012—2014 гадах — народны дэпутат Украіны VII склікання ад Усеўкраінскага Аб’яднання «Бацькаўшчына». Старшыня падкамітэта па пытаннях заканадаўчага забеспячэння інтэграцыі Украіны ў міжнародную навуковую і адукацыйную прастору Камітэта Вярхоўнай Рады па пытаннях навукі і адукацыі.

Еўрамайдан

З лістапада 2013 года па люты 2014 года каардынаваў штодзённае функцыянаванне Еўрамайдана, быў фактычна камендантам і кіраўніком яго намётавага мястэчка і кіраўніком атрадаў самаабароны Майдана.

Пасля падпісання Прэзідэнтам Украіны Віктарам Януковічам і лідарамі апазіцыі 21 лютага 2014 года пагаднення па ўрэгуляванні палітычнага крызісу ва Украіне, у ноч з 21 лютага на 22 лютага, атрадамі самаабароны пад кіраўніцтвам Парубія, быў узяты пад кантроль урадавы квартал у Кіеве — будынкі Вярхоўнай Рады, адміністрацыі прэзідэнта, Кабінета міністраў і МУС^[9]^[10].

Парубій добраахвотна склаў дэпутацкія паўнамоцтвы 17 сакавіка 2014 года ў сувязі прызначэннем сакратаром Савета нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны.

Сакратар СНБА Украіны

27 лютага 2014 года, пасля перамогі Еўрамайдана і адхілення Віктара Януковіча ад улады, указам выканаўцы абавязкаў Прэзідэнта Украіны Аляксандра Турчынава, Андрэй Парубій быў прызначаны сакратаром СНБА^[11]. На час яго знаходжання на пасадзе прыйшліся анексія Крыма Расіяй і вайна на ўсходзе Украіны. Як сакратар Савета нацыянальнай бяспекі і абароны, Парубій курыраваў антытэрарыстычную аперацыю на ўсходзе Украіны^[12].

7 жніўня 2014 года падаў у адстаўку з пасады, і дадаў, што «ў час вайны каменціраваць адстаўку лічу непрымальным»^[13]. У той жа дзень Прэзідэнт Пётр Парашэнка прыняў гэтую адстаўку. Пазней Парубій патлумачыў сваю адстаўку рознагалоссямі з кіраўніком дзяржавы.

Пасля адстаўкі

26 жніўня 2014 года пакінуў палітраду партыі «Бацькаўшчына».

10 верасня 2014 года на з’ездзе партыі «Народны фронт» разам з камандзірамі добраахвотніцкіх батальёнаў быў уключаны ў ваенную раду — спецыяльны орган, які будзе распрацоўваць прапановы па абараназдольнасці Украіны.

На пазачарговых выбарах у Вярхоўную Раду 2014 года абраны народным дэпутатам Украіны па партыйным спісе (№ 4 у спісе) ад Народнага фронту^[14].

4 снежня 2014 года галасамі 313 народных дэпутатаў абраны Першым намеснікам Старшыні Вярхоўнай Рады Украіны. Як і Старшыня Вярхоўнай Рады, У. Гройсман, А. Парубій падтрымаў Пастанову па адмысловым парадку самакіравання на Данбасе, а таксама і праект змяненняў у Канстытуцыю адносна «дэцэнтралізацыі ўлады», які прадугледжваў гэты асаблівы парадак^[15]^[16].

14 красавіка 2016 года абраны Старшынёй Вярхоўнай Рады Украіны, змяніўшы на гэтай пасадзе Уладзіміра Гройсмана, які ўзначаліў Кабінет міністраў Украіны.

Забіты 30 жніўня 2025 года ў Львове.

Узнагароды

Ордэн «За заслугі» III ст. (6 снежня 2006) — за вялікі асабісты ўклад у развіццё мясцовага самакіравання, шматгадовую добрасумленную працу і высокі прафесіяналізм^[17];
ордэн князя Яраслава Мудрага V ст. (23 чэрвеня 2009) — за вялікі асабісты ўклад у развіццё канстытуцыйных асноў украінскай дзяржаўнасці, шматгадовую добрасумленную працу, высокі прафесіяналізм у абароне канстытуцыйных правоў і свабод чалавека і грамадзяніна^[18];
ганаровая грамата Прэзідэнта Украіны.

Сям’я

Жонка — Ульяна Юр’еўна Парубій, працуе на кафедры фалькларыстыкі Львоўскага нацыянальнага ўніверсітэта^[19].
Дачка — Ярына (нар. 2001)^[19].

Крыніцы

Спасылкі

На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Афіцыйны сайт Архівавана 27 лютага 2014.
Парубій Андрій Володимирович (6-е скликання) (укр.). // Сайт Вярхоўнай Рады Украіны. Архівавана з першакрыніцы 27 студзеня 2013. Праверана 4 студзеня 2013.
Парубій Андрій Володимирович (7-е скликання) (укр.). // Сайт Вярхоўнай Рады Украіны. Архівавана з першакрыніцы 27 студзеня 2013. Праверана 4 студзеня 2013.
Парубій Андрій Володимирович (укр.). // Довідник «Хто є хто в Україні».— Киев: «К. І. С.». Архівавана з першакрыніцы 27 студзеня 2013. Праверана 4 студзеня 2013.
Провідна верства Артыкул А. Парубія пра сучасную «украінскую эліту»
Війна Росії проти України і світу // 6 серпня 2014. Праграмны артыкул А. Парубія пра расійскую агрэсію супраць Украіны

[_ef136127f1f8b578-1] 1 2 http://www.bbc.com/ukrainian/politics/2016/04/160414_parubiy_profile_upd_ms_sx

[_189b721e7f4f3fc7-2] 1 2 У Львові під час стрілянини вбито Андрія Парубія — РБК ТБ. Праверана 30 жніўня 2025.
<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2627117'></a>

[_d4f7d8a2b5b73494-3] 1 2 Парубія вбила людина, замаскована під курʼєра Glovo, — журналіст показав фото з місця стрілянини — 2025. Праверана 31 жніўня 2025.

[4] Андрій ПАРУБІЙ — уповноважений кандидата ў Президенти В. ЮЩЕНКА ў ЦВК(недаступная спасылка) (укр.)

[5] ЦВК зареєструвала Віктора Ющенка кандидатом у президенти України(недаступная спасылка) (укр.) УКРІНФОРМ

[bbc_25_02-6] ЗША гатовыя падаць фінансавую дапамогу Украіне // Руская служба Бі-бі-сі, 25.02.2014.

[7] «Мы чувствуем себя Украинской повстанческой армией ХХІ века» — командир Самообороны Майдана Архівавана 5 сакавіка 2014. // Четверта влада

[8] Депутат Парубій просить Європарламент переглянути своє рішення щодо Бандери (укр.)

[9] Самооборона Майдана контролирует правительственный квартал

[10] Парубій: Майдан сёння поўнасцю кантралюе Кіеў

[Секретар-11] Указ Президента України № 165/2014 Пра прызначэнне А.Парубія Пісарам РНБА Украіны

[12] Parubiy says anti-terrorist operation will continue as separatists in Luhansk, Donetsk reject Putin’s call to postpone referendum

[13] Парубій пацвердзіў, што пайшоў у адстаўку

[14] Позачергові вибори народних депутатів україни 26 жовтня 2014 року. Протокол Центральної виборчої комісії про результати виборів народних депутатів україни у загальнодержавному багатомандатному виборчому окрузі. «10» листопада 2014 року Архівавана 10 снежня 2014.

[15] Поіменне голосування про проект Постанови про визначення окремих районів, міст, селищ і сіл Донецької та Луганської областей, в яких запроваджується особливий порядок місцевого самоврядування (№ 2374) — за основу та в цілому

[16] Поіменне голосування про проект Постанови про попереднє схвалення законопроекту про внесення змін до Конституції України щодо децентралізації влади (№ 2217а/П1) — в цілому

[17] Указ Президента України № 1040/2006 від 6 грудня 2006 року «Про відзначення державними нагородами України»

[18] Указ Президента України № 475/2009 від 23 червня 2009 року «Про відзначення державними нагородами України з нагоди Дня Конституції України»

[oboz-19] 1 2 Берег дочь и жену от журналистов: что известно о семье погибшего Андрея Парубия

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

У сацыяльных сетках	Facebook · X · X
Тэматычныя сайты	Вярхоўная рада · Internet Movie Database
Слоўнікі і энцыклапедыі	dovidka.com.ua · Левы бераг · Ліга.Дасье · OpenSanctions
Генеалогія і некрапалістыка	Find a Grave · Rodovid
Нарматыўны кантроль	ISNI: 0000000051632906 · LCCN: nb2006010721 · VIAF: 2555156133228758430005, 48749404