Уладзімір Міхайлавіч Літвін

Уладзімір Міхайлавіч Літвін
укр.: Володимир Михайлович Литвин
старшыня Вярхоўнай Рады Украіны[d] 28 мая 2002 — 6 ліпеня 2006
Папярэднік	Іван Сцяпанавіч Плюшч
Пераемнік	Аляксандр Аляксандравіч Мароз
старшыня Вярхоўнай Рады Украіны[d] 9 снежня 2008 — 12 снежня 2012
Папярэднік	Oleksandr Lavrynovych[d]
Пераемнік	Уладзімір Васільевіч Рыбак
народны дэпутат Украіны 14 мая 2002 — 25 мая 2006
народны дэпутат Украіны 23 лістапада 2007 — 12 снежня 2012
народны дэпутат Украіны 12 снежня 2012 — 27 лістапада 2014
народны дэпутат Украіны 27 лістапада 2014 — 29 жніўня 2019
прадстаўнік у Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы[d] 21 студзеня 2008 — 26 студзеня 2009
кіраўнік Сакратарыята Прэзідэнта Украіны[d] 22 лістапада 1999 — май 2002
Нараджэнне	28 красавіка 1956(1956-04-28) (69 гадоў) Слабада-Раманіўска, Q120549424?, Наваград-Валынская гарадская рада[d], Жытомірская вобласць, УССР, СССР
Бацька	Міхаіл Клімавіч Літвін (нар. 1930)
Маці	Вольга Андрэеўна Літвін (нар. 1929)
Жонка	Таццяна Канстанцінаўна (нар. 1960)
Дзеці	Алена (нар. 1982), Іван (нар. 1989)
Грамадзянства	СССР  Украіна
Веравызнанне	праваслаўе
Партыя	For United Ukraine[d] незалежны кандыдат[d] People's Party[d] КПСС
Член у	Нацыянальная акадэмія навук Украіны Вярхоўная Рада Украіны VIII склікання[d] Вярхоўная Рада Украіны VII склікання[d] Вярхоўная Рада Украіны VI склікання[d] Вярхоўная Рада Украіны IV склікання[d]
Адукацыя	гістарычны факультэт Кіеўскага ўніверсітэта[d] Дніпроўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Алеся Ганчара
Навуковая ступень	доктар гістарычных навук
Дзейнасць	палітыка і гісторыя
Месца працы	Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі
Аўтограф
Узнагароды	honorary doctor of Baku State University[d]
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Уладзімір Міхайлавіч Літвін (укр.: Володимир Михайлович Литвин; нар. 28 красавіка 1956) — украінскі палітык, лідар Народнай партыі. Кандыдат на пост Прэзідэнта Украіны ў 2010 годзе (у 1-м туры заняў 7-е месца, атрымаўшы 2,35 % галасоў). Народны дэпутат Украіны (з 2002 года). У 2002—2006 гадах старшыня Вярхоўнай Рады Украіны. Падаў у адстаўку пасля прыняцця Вярхоўнай радай закона пра мовы 4 ліпеня 2012 года, але яна не была прынята.