Перайсці да зместу

Антоні Юдзіцкі

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Антоні Юдзіцкі
Юдзіцкі[d]
Юдзіцкі[d]
харунжы рэчыцкі[d]
з 1690
падкаморы рэчыцкі[d]
з 1699
маршалак земскі рэчыцкі[d]
1701 — 1729
Пераемнік Міхал Юдзіцкі
пасол на Сойм Рэчы Паспалітай[d]
Нараджэнне каля 1670[1]
Смерць 1729[1]
Род Юдзіцкія[1]
Бацька Міхал Станіслаў Юдзіцкі[1]
Маці Соф’я Копаць[d][1]
Жонка Maryanna Uhlik[d]
Дзеці Соф’я Юдзіцкая[d], Міхал Юдзіцкі[1], Ян Пётр Юдзіцкі[1] і Крысціна Юдзіцкая[d][1]
Грамадзянства
Званне паручнік войскаў літоўскіх[d][1]

Антоні Казімір[2] Юдзіцкі (каля 1670 — 1729) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага. Паручнік войск ВКЛ з 1688 года, харунжы рэчыцкі з 1690 года, падкаморы рэчыцкі з 1699 года, маршалак земскі рэчыцкі з 1701 года.

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Паходзіў са шляхецкага роду Юдзіцкіх герба ўласнага «Радван зменены». Сын Міхала Станіслава Юдзіцкага[3].

У 1713 годзе заснаваў мястэчка Казімірава, якое назваў у сваё імя[4]. Тады ж заснаваў уніяцкі мужчынскі манастыр ордэна базыльян, на ўтрыманне якога перадаў вёску Касагі [5] з 26 дварамі. Паводле падання, манастыр быў збудаваны як удзячнасць цудадзейнай іконе Багародзіцы[6], якая нібыта дапамагла Юдзіцкаму падчас ваенных кампаній.

Манастыр стаў важным цэнтрам уніяцкага жыцця і адукацыі ў рэгіёне. Тут часам дзейнічалі школа і багадзельня. Да 1794 года манастыр валодаў маёнткам, пазней утрымліваўся за кошт ахвяраванняў.

Казімір Антоній Юдзіцкі таксама згаданы[7] як фундатар, які меў значны ўплыў на рэлігійнае і грамадскае жыццё Рэчыцкага павета ВКЛ. Яго дзейнасць спрыяла распаўсюджванню уніяцтва ў рэгіёне, падтрымцы адукацыі і дабрачыннасці.

7 разоў выбіраўся паслом на соймы[3].

Уладальнік маёнткаў Юдзічы, Асмолавічы, Ямнае, Кулікоўка і Бохань у Рэчыцкім павеце[3].

Памёр у 1729 годзе[3].

Крыніцы

[правіць | правіць зыходнік]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Мицик Ю. Юдицькі – провідний шляхетський рід Речицького краю XVII – середини XIX ст. // Шостыя Міжнародныя Доўнараўскія чытанні. Рэчыца, 14―15 лістапада 2007 г. Ч. 2 / пад рэд. В. М. Лебедзева — Гомель: ГДУ імя Ф. Скарыны, 2008. — С. 50–61. — 249 с. — ISBN 978-985-439-707-0
  2. ↑ Падкаморый рэчыцкі Казімір Юдзіцкі заснаваў у 1713 годзе вёску Казімірава(нявызн.).
  3. 1 2 3 4 Юдзіцкія // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 6. Кн. 2: Усвея — Яшын; Дадатак / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн. : БелЭн, 2003. — 616 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0276-8.
  4. ↑ Гісторыя Свята-Успенскага жаночага манастыра ў вёсцы Казімірава(нявызн.).
  5. ↑ Вёска Касагі на мапе(нявызн.). radzima.net.
  6. ↑ Казіміраўская цудатворная ікона Божай Маці(нявызн.).
  7. ↑ Жлобінскі край: ад мінулага да сучаснасці. Гісторыка-краязнаўчы даведнік. — 2025. — С. 116. — 462 с.

Літаратура

[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Антоні_Юдзіцкі&oldid=5087896"