Выяўленчае мастацтва

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мона Ліза — адна з найбольш вядомых карцін Еўропы.

Выяўленчае мастацтва — спецыфічны від мастацкай творчасці, стварэнне візуальна ўспрыманых фіксаваных рукатворных мастацкіх формаў; шэраговае паняцце, якое аб’ядноўвае розныя віды жывапісу, графікі і скульптуры. Выяўленчае мастацтва — мастацтва адлюстроўваць, прайграваць і ствараць візуальна ўспрымаемую рэальнасць з дапамогай выяўленчых сродкаў і з рознай ступенню ўмоўнасці.

Залежна ад спецыфікі розныя віды выяўленчых мастацтваў прайграюць візуальна ўспрыманыя, аб’ектыўна існуючыя якасці рэальнага свету: аб’ём, колер, прастору, матэрыяльную форму прадметаў і святлопаветранае асяроддзе. Выяўленчым мастацтвам даступная не толькі фіксацыя глядзельнай выявы, але і часовае развіццё падзей, больш-менш разгорнутае апавяданне, дынамічнае дзеянне, а таксама выраз суб’ектыўных перажыванняў, фантазій і абстрактных ідэй.

Змест выяўленчых мастацтваў можа выступаць не толькі візуальны, але і духоўны вобраз пэўнага часу: палітычныя, філасофскія, эстэтычныя і этычныя ідэі. Выяўленчыя мастацтвы могуць раскрываць духоўны свет чалавека, перадаваць псіхалагічны і эмацыйны змест малюнка, стаўленне мастака да той ці іншай з’явы жыцця[1][2].

Некаторыя якасці выяўленчасці ўласцівы таксама такім невыяўленчым відам мастацтва, як архітэктура, дэкаратыўна-прыкладное і тэатральна-дэкаратыўнае мастацтва, дызайн.

Зноскі

  1. Папулярная мастацкая энцыклапедыя, 1986
  2. БРЭ, 2017

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]