Горад-спадарожнік

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Горад-спадарожнік — горад ці пасёлак гарадскога тыпу, радзей сяло, якія змешчаныя і развіваюцца зблізку буйнейшага горада ці буйнага прадпрыемства (фабрыка, завод, АЭС), што складаюць з ім адзіную эканамічную і дэмаграфічную сістэму. Скупнасць гарадоў-спадарожнікаў вакол вызначанага цэнтра прыводзіць да ўтварэння агламерацыі. Роля саміх спадарожнікаў і іх геаграфічнае размяшчэнне шмат у чым залежыць ад тыпу агламерацыі (монацэнтрычная ці поліцэнтрычная), колькасці насельніцтва, эканамічнай і дэмаграфічнай сітуацыі ў мінулым, сучасным і будучым. Важную ролю пры фармаванні гарадоў-спадарожнікаў гуляюць урадавыя органы, прыватныя і дзяржаўныя прадпрыемствы. З часам, гарады-спадарожнікі могуць злівацца з цэнтрам агламерацыі і больш не вылучацца на яе фоне (такое адбываецца ў Маскоўскай агламерацыі, агламерацыі Сан-Антоніа).

Гарады-спадарожнікі ў Беларусі[правіць | правіць зыходнік]

29 чэрвеня 2010 года пастановай №976 Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь была зацверджана Дзяржаўная праграма па будаўніцтве буйных жылых раёнаў для жыхароў Мінска ў гарадах-спадарожніках і вынасу (пераносу) са сталіцы ў населеныя пункты рэспублікі вытворчых аб'ектаў[1].

Заяўленая мэта праграмы — аптымізацыя колькасці насельніцтва сталіцы і вынас у населеныя пункты рэспублікі вытворчых аб'ектаў, не адпаведных рэгламентам генеральнага плану Мінска. Да 2020 года пераносу на іншыя вытворчыя пляцоўкі Мінска ці за яго межы падлягаюць 18 такіх аб'ектаў [2].

У якасці гарадоў-спадарожнікаў Мінска ў дзяржпраграму былі ўключаны: прамысловыя — Койданава, Жодзіна, Фаніпаль; аграпрамысловыя — Смалявічы, Стоўбцы, Узда, Рудзенск; турысцка-рэкрэацыйныя — Заслаўе, Лагойск.

7 мая 2014 г. Презідэнтам Рэспублікі Беларусь падпісаны Указ №214 «Аб развіцці гарадоў-спадарожнікаў»[3]. Гэтым Указам вызначана, что гарадам абластнога ці раённага падпарадкавання, пасёлкам гарадскога тыпу, размешчаным на адлегласці не больш чым 60 кіламетраў ад г. Мінска ці абластнога центра, па рашэнню Презідэнта Рэспублікі Беларусь можа быць наданы статус горада-спадарожніка. Прапановы аб наданні статуса горада-спадарожніка такім населеным пунктам уносятся на разгляд Презідэнтам Рэспублікі Беларусь Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь на падставе хадайніцтв Мінскага гарвыканкама, аблвыканкамаў і з улікам дзяржайнай схемы комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі Рэспублікі Беларусь.

Указам прадугледжана, что ў выпадку надання населенаму пункту статуса горада-спадарожніка ў гэтым населенным пункце Мінскім гарвыканкамам і аблвыканкамамі забяспечваеца:

  • будаўніцтва жіллья для грамадзян, якія маюць патрэбу ў паляпшенні жіллёвых умоў в г. Мінске, абластным центры;
  • фарміраванне адзінай з г. Мінскам, абластным центрам сацыяльнай, вытворчай і транспартнай інфраструктуры;
  • рэгулярные транспартные зносіны гарадским транспартам г. Мінска, абластнога центра ў адпаведнасці з графікам яго работы.

Акрамя таго, у адпаведнасці з Указам нададзены статус горада-спадарожніка наступным населенным пунктам:

Зноскі