Дзмітрый Андрэевіч Караткевіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Дзмітрый Андрэевіч Караткевіч (16 кастрычніка 1904, в. Драздова, Сенненскі павет, Магілёўская губерня — 26 снежня 1942, Мінск, БССР) — беларускі падпольшчык ў гады ВАВ, начальнік разведкі Мінскага падпольнага гаркама КП(б)Б у 1941—1942 гадах.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў 1904 годзе ў вёсцы Драздова Сенненскага павета (цяпер Талачынскі раён, Віцебская вобласць). У 1926—1931 гадах працаваў на партыйнай рабоце ў Талачынскім раёне. У 1931—1935 гадах працаваў міліцыянерам у Мінску і Мінскай вобласці. Быў на добрым рахунку ў начальства, атрымліваў заахвочванні за выдатную службу.

У 1935—1937 гадах праходзіў навучанне ў Рэспубліканскай вышэйшай школе прапагандыстаў ЦК КП(б)Б. У 1937—1938 гадах першы сакратар Заслаўскага райкама КП(б)Б. У 1938—1940 гадах член ЦК КП (б) і начальнік Галоўгандлю БССР. У 1940 −1941 гадах дырэктар Мінскага прамгандлю.

У жніўні 1941 года ўступіў у Мінскае падполле. У маі 1941 года ўвайшоў у кіраўніцтва Мінскага падпольнага гаркама КП(б)Б на пасадзе начальніка разведкі. У кастрычніку 1942 года арыштаваны акупацыйнымі нямецкімі войскамі. Пасля працяглых катаванняў, пакараны праз павешанне на стадыёне «Дынама».

Пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені.

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

Імя Дз. А. Караткевіча носіць адна з вуліц у Мінску.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]