Дынаміка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Дына́міка (гр. «дынаміс» δύναμις — сіла) — раздел механікі, які вывучае прычыны руху цел. Законы дынамікі дазваляюць, ведаючы характарыстыкі узаемадзеяння цел, атрымаць іх кінематычныя характарыстыкі.

Таксама дынамікай нярэдка называюць, у дачыненні да іншых абласцей фізікі (напрыклад, да тэорыі поля), тую частку разгляданай тэорыі, якая больш ці менш прама аналагічная дынаміцы ў механіцы.

Часам слова дынаміка ўжываецца ў фізіцы не ў апісаным сэнсе, а ў больш агульналітараурным: для абазначэння працэсаў, якія развіваюцца ў часе, залежнасці ад часу якіх-небудзь велічынь, не абавязкова маючы на ўвазе канкрэтны механізм або прычыну гэтай залежнасці.

Аснову дынамікі ў класічнай механіцы складаюць законы Ньютана.

Дынаміка якая базуецца на законах Ньютана называецца класічнай дынамікай. Класічная дынаміка апісвае рух аб'ектаў з хуткасцямі ад далей міліметраў за секунду, да кіламетрау за секунду.

Аднак гэтыя метады перастаюць  быць справядлівымі для руху абъектаў вельмі малых памераў (элеметарныя часціцы) і пры руху з хуткасцямі, блізкімі да хуткасці святла. Такія віды руху падпарадкоўваюцца іншым законам.

Асноўная задача дынамікі[правіць | правіць зыходнік]

Гістарычна падзел на прамую і зваротную задачу дынамікі склался наступным чынам[1].

  • Прамая задача дынамікі: па зададзеным характары руху вызначыць раўнадзейную сіл, якія дзейнічаюць на цела.
  • Зваротная задача дынамікі: па зададзеным сілам вызначыць характар руху цела.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Тарг С. М. Краткий курс теоретической механики. — М.: Высшая школа, 1995. — С. 183. — 416 с. — ISBN 5-06-003117-9.