Законы Ньютана

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Класічная механіка

Другі закон Ньютана
Гісторыя…
Гл. таксама «Фізічны партал»

Зако́ны Нью́тана — фундаментальныя законы руху, сфармуляваныя Ісакам Ньютанам, якія вызначаюць сувязь між уздзеяннем на цела і характарам яго руху. Яны дазваляюць атрымаць ураўненні руху любой механічнай сістэмы пры ўмове, што вядомыя масы ўсіх частак, што яе складаюць, а таксама ўздзеянні, што аказваюцца на гэтую сістэму.

Першы закон Ньютана (закон інерцыі) вызначае ўмовы, пры якіх цела захоўвае хуткасць свайго руху.

Другі закон Ньютана (закон паскарэння) вызначае залежнасць між уздзеяннем на цела і яго паскарэннем.

Трэці закон Ньютана (закон узаемадзеяння) вызначае, як суадносяцца сілы, з якімі два целы ўздзейнічаюць адно на аднаго.

Першы закон Ньютана. Усякае цела захоўвае стан спакою або раўнамернага руху па прамой лініі, пакуль сілы звонку не выведуць яго з гэтага стану.

Другі закон Ньютана. Змяненне руху прапарцыянальна дзеючай сіле і адбываецца па тым напрамку, па якім дзейнічае гэта сіла.

Трэці закон Ньютона. Усякае дзеянне выклікае роўнае сабе і процілегла накіраванае процідзеянне.

Уласцівасць цел захоўваць стан адноснага спакою або раўнамернага руху па прамой лініі называецца інерцыяй. Маса цела – гэта мера інерцыі цела. Змяненне скорасці за 1 сек. называецца паскарэннем. Рух, скорасць якога ўвесь час мяняецца, называецца пераменным рухам. Паскарэнне прама прапарцыянальна сіле і адваротна прапарцыянальна масе цела.[1]

Законы Ньютана.png

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

  1. Зборнік задач па фізіцы для сярэдняй школы: 5-7 г. навучання: Пер. з рус. мовы / Г.І.Фалееў, А.В.Пёрышкін. - 2-е выд.. - Мн. : Дзяржвыд Беларусі. Вучпедсектар, 1934. Автор: Фалееў, Г. І.