Месаамерыканская храналогія

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Месаамерыканская храналогія — прынятая методыка апісання гісторыі дакалумбавых цывілізацый Месаамерыкі ў тэрмінах іменаваных эр і перыядаў, пачынаючы з самых ранніх сведчанняў наяўнасці чалавечых паселішчаў і да ранняга каланіяльнага перыяду, які паследаваў за іспанскай каланізацыяй Амерыкі.

Гісторыкі і археолагі падзяляюць гісторыю Месаамерыкі на тры ўмоўныя перыяды: дакласічны, класічны і посткласічны. Важна адзначыць, што названыя даты з'яўляюцца толькі ацэнкамі, і пераходы ад аднаго перыяду да другога не адбываліся адначасова і пры аднолькавых абставінах у розных народаў. Некаторыя даследчыкі нават аспрэчваюць гэты еўрацэнтрычны пункт гледжання, які вельмі падобны на храналогію Старажытнай Грэцыі.

Цывілізацыя Месаамерыкі з'яўляецца складанай камбінацыяй розных культур, якія ўзнікалі ў розны час. Працэсы, якія прыводзяць да стварэння кожнай з культурных сістэм Месаамерыкі, вызначаліся не толькі ўнутранай дынамікай адпаведнага грамадства, але і знешнімі і эндагеннымі фактарамі — напрыклад, міграцыямі насельніцтва або прыроднымі катаклізмамі.

Дакласічная эра[правіць | правіць зыходнік]

Найбольш значныя пасяленні дакласічнай эры ў цэнтральнай Мексіцы

Дакласічная або фармацыйная эра працягвалася з 2500 да н.э. да 200 н.э. Пачатак перыяду суадносяць са з'яўленнем керамічных прадметаў на захадзе рэгіёна. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што на ранняе развіццё ганчарнага справы ў гэтай вобласці паўплывалі сувязі паміж Паўднёвай Амерыкай і народамі, якія жывуць на ціхаакіянскім узбярэжжы сучаснай Мексікі. З'яўленне керамікі сведчыць аб аселым ладзе жыцця, які адрознівае месаамерыканскія народы ад суполак збіральнікаў і паляўнічых у пустэльных раёнах на поўначы.

У пачатку дакласічнай эры рухаючай сілай цывілізацыі Месаамерыкі выступала культура Капача — яе керамічныя вырабы былі шырока распаўсюджаныя ў рэгіёне.

Каля 1500 да н.э. заходнія культуры прыйшлі ў заняпад і асіміляваліся з іншымі народамі. У выніку такіх аб'яднанняў у даліне Мехіка паўстала культура Тлатылька, а на беразе Мексіканскага заліва — культура альмекаў.

Пачынаецца распрацоўка першых сістэм пісьменнасці і дваццацічнай сістэмы лічэння. Паскараецца стратыфікацыя грамадства, выкліканая з'яўленнем пэўных ведаў, такіх як астраномія, пісьменнасць, асновы камерцыі, недаступныя шырокім колам насельніцтва. Зачынаецца ўрбанізацыя.

Пад канец дакласічнай эры палітычнае і эканамічнае панаванне над рэгіёнам перамясцілася ў паселішчы даліны Мехіка. Вакол возера Тэскока некалькі вёсак, такія як Тлатылька і Куікуілька, выраслі ў сапраўдныя гарады. Прыкладна ў 0 годзе Куікуілька быў закінуты і панаванне над Мексіканскім басейнам перайшло да Тэатыўакана. У наступныя два стагоддзі так званы «Горад багоў» кансалідаваў уладу, стаўшы галоўным месаамерыканскім горадам першага тысячагоддзя і вядучым палітычным, эканамічным і культурным цэнтрам на наступныя сем стагоддзяў.

Класічная эра[правіць | правіць зыходнік]

Важныя пасяленні класічнай эры (каля 600 н.э.)

Класічная эра ў Месаамерыцы працягвалася з 250 па 900 н. э. Перыяд адзначаецца дамінаваннем Тэатыуакана, які прытрымліваўся экспансіянісцкай палітыкі, што прывяла да кантрою над асноўнымі гандлёвымі шляхамі паўночнай Месаамерыкі.

У цэлым, гэты перыяд месаамерыканскай гісторыі характарызуецца найвышэйшым узроўнем развіцця мастацтваў, навукі, гарадоў, архітэктуры і сацыяльнай арганізацыі. Мая давялі каляндар, пісьменнасць і сваё веданне матэматыкі да іх вышэйшага пункту развіцця.

На поўначы Месаамерыкі класічная эра завяршылася заняпадам Театыуакана прыкладна ў 700 г. Гэта дазволіла развіцца рэгіянальным цэнтрам, якія пачалі змагацца за кантроль над гандлёвымі шляхамі і прыроднымі рэсурсамі. Палітычны лад рэгіёна набыў раздробленасць, і ні адзін горад не меў вядучых пазіцый. У гэты перыяд адбылося некалькі перасяленняў народаў, выкліканых уварваннем груп плямён з Арыдаамерыкі і іншых паўночных рэгіёнаў, прымушаючы насельніцтва Месаамерыкі перамяшчацца на поўдзень. Сярод прыбылых народаў былі наўа, якія пасля пабудуюць два найбольш важных горада посткласічнай эры - Тулу і Тэначтытлан.

Развал класічнай цывілізацыі Мая ў паўночных нізінах пачаўся прыкладна ў 810. Пад канец класічнай эры мая перасталі весці каляндар доўгага ліку, многія іх гарады згарэлі, былі закінутыя і зараслі джунглямі.

Посткласічная эра[правіць | правіць зыходнік]

Посткласічная эра займае часавы прамежак ад 900 да заваявання Месаамерыкі іспанцамі паміж 1521 і 1697. Гэтая эра характарызуецца вялікай колькасцю войн. Палітычныя эліты, звязаныя са жрэчаскім класам, страцілі ўладу на карысць воінаў, а тыя паступова (прынамсі, за паўстагоддзя да прыхода іспанцаў) пачалі страчваць свае пазіцыі, адступаючы перад новым моцным класам гандляроў.

Сярод народаў першапачаткова дамініруюць тальтэкі, пасля — чычымекі. Апошнімі ўзвысіліся мешыкі (ацтэкі).

У гэты перыяд рэгіён атрымлівае з Паўднёвай Амерыкі тэхналогію металургіі.

Імперыя ацтэкаў была заваяваная ў 1521 іспанскімі войскамі пад камандаваннем Эрнана Картэса і іх індзейскімі саюзнікамі (татанакамі). Захоп Месаамерыкі завяршыўся ў 1697, калі іспанцы захапілі і спалілі Таясал.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]