Ацтэкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Ацтэкі
Jaguar warrior.jpg
воін-ягуар з ацтэкскага кодэксу 16 ст.
Агульная колькасць 1,2 мільёна чалавек
Рэгіёны пражывання Мексіка
Мова ацтэкская (науатль)
Рэлігія каталіцтва, захоўваюцца старажытныя вераванні
Блізкія этнічныя групы

Ацтэкі (астэкі, науа; ісп. aztecas) — індзейскі народ. Іншыя назвы — тэночкі і мешыка. Сучасныя ацтэкі жывуць у Мексіцы. 1,2 млн. чалавек (1992). Мова ацтэкская (науатль). Вернікі — каталікі.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Гісторыя ацтэкаў, як і іншых народаў цэнтральнай Мексікі, да прыходу еўрапейцаў вядомая па іх паданнях, запісаных іспанскімі і індзейскімі храністамі (Б. Саагун, Д. Дуран, Ф. Альварада Тесасамок, Ф. дэ Альва Іштлільшачытль, А. Д. Чымальпаін, Х. Баутіста Помар, Д. Муньяс Камарга і інш.) ужо пасля канкісты. Ацтэкі прыйшлі на Мексіканскае сугор'е з поўначы, з легендарнай краіны Астлан. Пасля доўгіх падарожжаў у 1325 заснавалі горад Ценачтытлан. Спачатку знаходзіліся ў залежнасці ад суседніх дзяржаў. Былі на службе ў кіраўніка г. Аскапацалька, заваёўваючы для таго суседнія землі. У 1428 разам з ваярамі гарадоў Тескока і Уэшацінка разграмілі г. Аскапацалька. Утварылі кааліцыю з суседнімі народамі акольхуа (г. Тэскока) і тепанекамі (г. Тлакапан). Вялі войны з іншымі народамі науа, а таксама з атомі на поўначы, уастэкамі і татанакамі на ўсходзе, сапатэкамі і міштэкамі на поўдні і тараскамі на захадзе. Асабліва паспяховым было кіраванне Мантэсумы I. Роля Ценачтытлана ў звязе трох гарадоў узрастала. Іншыя кіраўнікі працягвалі пашыраць межы ацтэкскіх валадарстваў. У некаторых выпадках на землях пераможаных народаў размяшчаліся калоніі ацтэкаў. Было створана палітычнае аб'яднанне, якое распрасціралася да берагоў Мексіканскага заліва на ўсходзе і Ціхага акіяна на захадзе. З 1503 г. ацтэкамі кіраваў Мантэсума II; ён быў запалонены іспанцамі і забіты падчас бітвы ў 1520.

Асновы гаспадаркі, віды рамёстваў[правіць | правіць зыходнік]

Аснову існавання ацтэкаў складала прадуктыўнае паліўнае земляробства на чынампах, палосах зямлі даўжынёй некалькі дзясяткаў метраў і шырынёй да 10 м, якія ўваходзілі ў ваду канала. Яны ўкладваліся пластом травы, трыснёга і глею; пры неабходнасці ажыццяўляўся паліў. Чынампа доўга захоўвала ўрадлівасць, на ёй можна было атрымліваць ураджай некалькі разоў у год. Галоўнай культурай была кукуруза, выгадоўвалі таксама шмат выглядаў фасолі, перцы і інш., з тэхнічных культур — бавоўна. Разводзілі пчол, а таксама кашэніль на адным з відаў кактуса. Ацтэкі разводзілі індыкоў, гусакоў і качак, трымалі сабак.

Нягледзячы на вырашальную ролю ў гаспадарцы ацтэкаў прадуктыўнага земляробства, яны атрымалі ў спадчыну ад сваіх продкаў навыкі збіральнікаў. Аб гэтым сведчыць, у прыватнасці, выкарыстанне магуэя (выгляд агавы). Ствол служыў будаўнічым матэрыялам, калючкі — іголкамі, карані еліся, з лісця рабілі дах, з вычышчаных валокнаў — тканіны і паперу, з соку выраблялі ласункі і хмельны напой. Іспанскі храніст Б. дэ Лас Касас, адзін з першых гісторыкаў заваёвы Амерыкі, пералічыў у сваёй «Апалагетычнай гісторыі» больш за два дзясяткі спосабаў ужыванняў магуэя. Падчас штогадовых пералётаў птушак ацтэкі білі шмат качак, гусакоў і інш. птушынай дзічыны. У азёрах і пратоках лавілі рыбу.

Ацтэкскія рамеснікі па-майстроўску апрацоўвалі камень, ткалі, шылі адзежу, рабілі ўпрыгожванні, узводзілі будынкі, апрацоўвалі медзь, золата і срэбра — як лядоўні каваннем, так і плаўленнем (яны ўмелі сплаўляць золата з меддзю). Вельмі шанаваліся складаныя галаўныя ўборы і плашчы з рознакаляровых пёраў. Ацтэкі таксама ўславіліся вырабам мазаічных вырабаў, як ва ўпрыгожванні драўляных або каменных скульптур, так і ў архітэктуры. Пры вырабе керамічнага посуду ацтэкі, як і большасць іншых народаў Амерыкі, не карысталіся ганчарным вакол. Свае пасудзіны яны ўпрыгожвалі малюнкамі раслін, птушак і рыб. Добра быў арганізаваны гандаль, караваны ў складзе гандляроў, ношчыкаў і вартавыя адпраўляліся далёка за межы ацтэкскіх валадарстваў. Гандаль была як менавы, так і пасродкам агульных эквівалентаў (зерняў какавы, кавалачкаў баваўняных тканін, медных сякерак або нажоў серпападобнай формы, люлечак з пёраў птушак з залатым пяском).

У жыцці ацтэкаў вялікае месца займала вайна, галоўнай мэтай якой быў захоп палонных для ахвярапрынашэнняў; таму палонных не абменьвалі і не вызвалялі. Асноўнай зброяй быў лук са стрэламі з наканечнікамі з каменя, косці або краменя і абсідыяну. Ацтэкі выкарысталі таксама дзідакідалкі і драўляныя мячы з рэжучымі абсідыянавымі ўкладышамі. Ахоўнай зброяй служыў плецены шчыт і — у шляхты — панцыр з бавоўны і драўляны шалом. У прадстаўнікоў вышэйшай шляхты панцыр мог быць зроблены з залатых пласцін.

Дзяржава[правіць | правіць зыходнік]

Ацтэкская імперыя, падобна большасці еўрапейскіх імперый, была вельмі разнастайная этнічна; гэта была хутчэй адзіная сістэма збору даніны, чым адзіная сістэма кіравання. У гэтым кантэксце Арнольд Тойнбі праводзіць аналогію з Асірыйскай імперыяй.

Хоць гарады пад уладай ацтэкаў абкладаліся вялікай данінай, раскопкі паказваюць ўстойлівы рост дабрабыту простых людзей пасля падпарадкавання гэтых гарадоў. Гандаль вёўся нават з варожымі гарадамі. Адзіны народ, які атрымаў перамогу над ацтэкамі, — пурэпеча — быў галоўным вытворцам медных сякер.

Асноўным кіраўніцкіх укладам ацтэкаў стала сістэма камунікацый паміж заваяваная гарадамі. У Месаамерыцы не было цяглавых жывёл і колавых транспартных сродкаў, і дарогі будаваліся для перамяшчэння пешшу. Звычайна будаўніцтва дарог было часткай даніны. За дарогамі пастаянна сачылі, так што нават жанчыны маглі падарожнічаць у адзіночку; вандроўцы маглі адпачыць, паесці і нават акрыяць ў асаблівых добраўпарадкаваных для гэтага месцах, размешчаных кожныя 10-15 кіламетраў. Таксама па гэтых шляхах пастаянна курсіравалі ганцы (пайнані), якія трымалі ацтэкаў у курсе апошніх падзей.

Стварэнне імперыі ацтэкаў прывяло да аднаго з найбуйнейшых дэмаграфічных выбухаў: насельніцтва Месаамерыкі павялічылася з 10 да 15 мільёнаў чалавек.

Самага важнага чыноўніка ўрада Ценачтытлана еўрапейцы звычайна называюць ацтэкскіх імператарам. З мовы наўатль тытул імператара Уэй Тлатаанм перакладаецца прыкладна як «Вялікі Аратар»: тлатоке з'яўляліся арыстакратыяй, вышэйшым класам грамадства. Улада тлатоани расла з узвышэннем Ценачтытлана. Да часу праўлення Ауицотля тытул «тлатоани» ужо можна лічыць аналагам імператарскага, але, як і ў Святой Рымскай імперыі, ён не перадаваўся па спадчыне.

У сярэдзіне XV стагоддзя важную ролю ў імперыі гуляў Тлакаелель. Ён мог стаць тлатаані, але палічыў за лепшае застацца ў ценю цыноўкі ягуара. Тлакаелель быў пляменнікам тлатаані Іцкаатля і братам Чымальпапокі і Матэкусомы Ільуікаміныі насіў тытул «Сіуакаатль» (Чыуакаатль), у гонар багіні Чыуакаатль, эквівалент дарадцы); як напісана ў рукапісы Рамірэса, «што загадваў Тлакаэлель, ажыццяўлялася як мага хутчэй». Гэта быў жорсткі рэфарматар; ён стварыў новую структуру кіравання краінай, загадаў спаліць большасць ацтэкскіх кніг, сцвярджаючы, што ўсе яны хлуслівыя, і перапісаў гісторыю ацтэкаў. Акрамя таго, Тлакаэлель рэфарміраваў рэлігію, паставіўшы племяннога бога Уіцылапочтлі на адзін узровень са старажытнымі багамі Тлалокам, Тэскатліпокай і Кетцалькаатль. Да яго ж подзвігаў адносяць (магчыма, перабольшваючы) ўвядзенне звычаю «кветкавых войнаў» і ўсталяванне пастаянных чалавечых ахвярапрынашэнняў для таго, каб Сонца працягвала рухацца па небе. Гэтыя ўстанаўленні паслужылі хутчэйшага падзення ацтэкскай імперыі ў часы Канкісты і паходу Картэса.

Да моманту Конкисты дзяржава ацтэкаў займала тэрыторыю ад Мексіканскага заліва да Ціхага акіяна, ад вусцяў рэк Бальсас і Панукода да зямель майя. З іншага боку, горад-дзяржава Тласкала на поўначы даліны Пуэбла не падпарадкавалася ацтэкам.

Грамадскія структуры[правіць | правіць зыходнік]

Ацтэкі практычна насялялі ў адным горадзе і яго наваколлях, утворачы горад-дзяржава. Ніжняй адзінкай ацтэкскага грамадства звычайна лічаць «кальпуллі», суседскія абшчыны. Яны валодалі зямлёй, якую падавалі ў карыстанне мужчынам — раздзелам сем'яў. Зямля пераходзіла па спадчыне сыну, малодшаму брату або пляменніку па мужчынскай лініі. Зямля магла перадавацца ў арэнду іншаму чалавеку з кальпуллі, але не прадавалася і вярталася ў кальпуллі, калі яе не апрацоўвалі два года або выраджалася мужчынская лінія яе ўладальнікаў. У кальпуллі былі вольныя землі, якія падаваліся па меры патрэбы. Частка супольных земляў апрацоўвалася разам. Ураджай з іх ішоў на выплату падаткаў і ўтрыманне раздзела кальпуллі і больш высокіх службовых асоб.

Былі прыкметы падрыву супольнага земляробства. Шляхетных людзей за службу сталі надзяляць землямі. Гэтыя землі падаваліся ў пажыццёвае карыстанне і павінны былі пераходзіць пераемніку па пасадзе. Але такімі пераемнікамі часта станавіліся сыны, і землі ператвараліся ў спадчынныя. Якія праславіліся ваяры атрымлівалі землі на тэрыторыі карэнных народаў, яны таксама пераходзілі ад бацькі да сына.

Раздзелы сем'яў складалі раду старэйшын абшчыны, узначальваў яго кальпуллек. Ён абіраўся радай, але, як правіла, з сыноў папярэдняга правадыра. Ён размяркоўваў землі, дазваляў спрэчкі, кіраваў грамадскімі сховішчамі. Кальпуллі меў і вайскоўца правадыра, які навучаў моладзь і выконваў паліцэйскія функцыі. Ён жа правадырнічаў ваярамі кальпуллі пры баявых дзеяннях. У кожнага кальпуллі былі свае храмы і некаторыя грамадскія пабудовы. Яны размяшчаліся вакол пляцы, якая станавілася цэнтрам абшчыны. У ацтэкаў было 20 кальпуллі. На племянной радзе кальпуллі быў прадстаўлены чалавекам, які зваўся аратарам. Паспяховыя войны і павелічэнне багаццяў прывялі да прыкметнага расслаення грамадства.

Ніжнюю прыступку ў ім займалі рабы. Імі станавіліся: даўжнікі; злачынцы; людзі, якія паступілі ў якасці даніны ад заваяваных народаў; тыя, хто прадаў або заклаў сябе ў рабства; дзеці, прададзеныя бацькамі. Гаспадар раба не меў правы забіць яго і мог прадаць яго іншаму чалавеку толькі па ім (рабыня) згодзе. Раб мог заводзіць сям'ю і мець маёмасць. Ён мог атрымаць волю, вярнуўшы абавязак або кошт, якая была калісьці за яго выплачаная, і некаторымі іншымі спосабамі. Рабства не было спадчынным — дзеці рабоў станавіліся майекамі

Майекі — вольныя ацтэкі, якія апынуліся па нейкіх чыннікам па-за кальпуллі. Яны працавалі ношчыкамі або апрацоўвалі атрыманую ад храмаў або спадароў зямлю, за якую аддавалі частку ўраджая (вялікую). Яны не маглі пакідаць зямлю, на якую іх саджалі. Падчас вайны былі чальцамі апалчэння.

Вялікую частку вольных ацтэкаў складалі земляробы. Яны плацілі падаткі, выконвалі ўсякага роду павіннасці. Сярод іх вылучаўся пласт старэйшын, вызваленых ад падаткаў і не якія ўдзельнічалі ў прадукцыйнай працы. У яго ўваходзілі і якія праславіліся ваяры, атрымоўвалыя зямлю ў пажыццёвае карыстанне. Адмысловыя праслойкі сярод вольных складалі рамеснікі і гандляры.

Ніжні пласт знаці ўтваралі людзі, якія праславіліся ў войнах, пры выкананні службовых абавязкаў або адмысловай рэлігійнай стараннасцю. Яны вызваляліся ад некаторых падаткаў, мелі права насіць адзежу з тонкай бавоўны, упрыгожванні з золата і каштоўных камянёў, адмысловыя знакі, якія паказвалі на іх статут. Звычайна іх абіралі на адказныя пасады. Іх становішча не было спадчынным. Саслоўе жрацоў фарміравалася з малодшых дзяцей знаці. Сярод іх вылучалася некалькі прыступак. Вышэйшымі іерархамі былі жрацы багоў Уітцылапочтлі і Тлалака. Яны былі дараднікамі вярхоўнага кіраўніка і сябрамі племянной рады.

Рада з 20 членаў вырашала звычайныя дзяржаўныя справы, аб'яўляў вайну і складаў мір, вырашаў спрэчкі кальпуллі і паміж асобнымі асобамі з розных кальпуллі. Найважнейшыя пытанні, уключаючы выбары вярхоўнага кіраўніка, вырашаліся на вялікай радзе, куды ўваходзілі таксама грамадзянскія і ваенныя правадыры кальпуллі, ваенныя правадыры фратрый і некаторыя іншыя служачыя, а таксама самыя высокія святары.

20 кальпуллі складалі 4 фратрыі. Кожная фратрыя мела свае храмы, арсеналы з зброяй. На чале іх стаялі ваенныя правадыры, якія з'яўляліся дараднікамі вярхоўнага кіраўніка. Вярхоўны кіраўнік ацтэкаў зваўся «тлакатекутлі» (правадыр мужчын). Яго становішча падкрэслівалася адмысловай адзежай і пышнасцю ўпрыгожванняў, формай зносін з ім навакольных, спосабам руху (яго пераносілі на насілках) і некаторымі іншымі спосабамі. У яго вядзенні было збіранне падаткаў, прыём паслоў, прылада прыёмаў у гонар паслоў і шляхты. Ён з'яўляўся вайскоўцам правадыром канфедэрацыі. Асабліва ўзрасло ўплыў вярхоўных кіраўнікоў у гады, якія папярэднічалі з'яўленню іспанцаў. У тлакатекутлі быў суправіцель; ён прымаў і размяркоўваў даніну, старшыняваў на племянной радзе, падчас войн кіраваў ацтэкскімі войскамі.

Заканадаўства, адукацыя, сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Адносіны паміж людзьмі рэгуляваліся сістэмай загадаў і забарон і пакаранняў за іх парушэнне. Крэўнай помсты не існавала. Пакаранні былі рознага роду: целавыя, канфіскацыя маёмасці, зварот у рабства, кароткае турэмнае зняволенне, грамадскае абсмейванне. Але ў большасці выпадкаў вінаватыя караліся смерцю — ад злачынства супраць дзяржавы да парушэння тэрмінаў уборкі ўраджая. Вінаватага маглі павесіць, пазбавіць галовы, дадушыць, засекчы або чвартаваць. Пралюбадзейства каралася спальваннем на слупе, збіваннем камянямі.

У ацтэкаў меліся грамадскія школы, у якіх хлопчыкаў вучылі вайскоўцу мастацтву, спеву, танцам і прамоўніцтву. Дзеці шляхты наведвалі школу святароў, дзе вучыліся лісту, складанню вершаў, астранамічным спазнанням і гісторыі і прылучаліся да рэлігійных канонаў. У шлюб уступалі ў веку 16-18 гадоў дзяўчыны і 20-22 гады юнака. Галоўную ролю ў зняволенні шлюбаў гулялі бацькі. Існавалі некаторыя абмежаванні ў выбары партнёра — нельга было ўступаць у шлюб з блізкімі сваякамі як па мужчынскай, так і па жаночай лініям, а таксама ўсярэдзіне кальпуллі. Вясельны абрад уключаў сумесную трапезу, танцы, кровапусканне і інш. Вядома было шматжонства, асабліва ў вышэйшых колах. Пры разводзе сыны заставаліся з бацькам, дочкі — з маці. Разведзеная жанчына вярталася ў свой кальпуллі і магла зноў уступіць у шлюб. Па смерці мужа яго ўдава заставалася ў кальпуллі мужа і ўступала ў шлюб з адным з яго членаў.

Рэлігія[правіць | правіць зыходнік]

Ацтэкі пачыталі мноства богаў рознага ўзроўня і значнасці — асабістых, сямейнікаў, супольных, а таксама агульнаацтекскіх. Сярод апошніх адмысловае месца займалі бог вайны Уітцылапчтлі, бог ночы і лёсы Тескатліпока, бог дажджу, воды, грома і гор Тлалак, бог ветру і заступнік жрацоў Кетцалькаатль («Птушыны змей»). Богам земляробства быў Шыпе. Пачыталі таксама бога і багіню маісу

Ацтэкі лічылі, што, у залежнасці ад роду смерці, душы памерлых адпраўляліся альбо ў падземнае царства, альбо ў краіну бога Тлалака, якая лічылася зямным раем, альбо ў нябеснае жыллё бога-сонцы. Гэтага вышэйшага гонару ганараваліся адважныя ваяры, людзі, прынесеныя ў ахвяру, і жанчыны, памерлыя пры родах. У ацтэкаў была складаная сістэма рытуалаў, якая складалася з цыклу свят, прывязаных, галоўнай выявай, да земляробчага каляндара. Часткай гэтых рытуалаў былі разнастайныя танцы і гульні ў мяч.

Важным рытуалам было прынясенне багам крыві чалавека. Ацтэкі лічылі, што толькі сталы прыток крыві падтрымліваў богаў маладымі і моцнымі. Вельмі шырока практыкаваліся кровапусканні, для чаго пратыкаліся мова, мочкі вушэй, канечнасці і нават палавыя органы. Святары звярталіся да такіх аперацый некалькі разоў у дзень. Больш жа ўсяго багам патрабаваліся чалавечыя ахвярапрынашэнні. Яны мелі месца на вяршыні пірамід у храма таго або іншага бажаства. Былі вядомыя розныя спосабы забойства ахвяры. Часам у рытуале ўдзельнічала да шасці жрацоў. Пяцёра ўтрымлівалі ахвяру спіной на рытуальным камені — чацвёра трымалі за канечнасці, адзін — за галаву. Шосты выкрываў нажом грудзі, вырываў сэрца, паказваў яго сонцу і змяшчаў у пасудзіну, стаялы перад малюнкам бажаства. Абезгалоўленае цела скідалася ўніз. Яго падбіраў чалавек, што падарыў ахвяру або паланіў яе. Ён выносіў цела дадому, дзе адлучаў канечнасці і рыхтаваў з іх рытуальную ежу, якую дзяліў з сваякамі і сябрамі. Лічылася, што з'ядзенне ахвяры, якая ўвасабляла, па ўяўленнях ацтэкаў, бога, прылучала да самога богу. Лічаць, што ў год лік людзей, прынесеных у ахвяру, магло дасягаць 2,5 тыс. чалавек.

Побыт[правіць | правіць зыходнік]

Адзенне[правіць | правіць зыходнік]

Мужчынскае адзенне і жаночая вопратка ўпрыгожвалася арнаментамі, сярод якіх найбольш распаўсюджанымі былі: — сонца; — Геаметрычныя фігуры; — Каштоўныя камяні, ракавіны; — Жывёлы матывы (трусы, пёры, змеі, матылі, рыбы); — Расліны (кактусы); — падаючы снег. Калі разгледзець вопратку ацтэкаў па палавой адрознення, то выглядала гэта так: — мужчынскае адзенне: галоўны атрыбут — маштлатль (насцегнавая павязка, якую не здымалі нават ноччу; нагадвае сучасныя памперсы). Маштлатль апраналі хлопчыкі з трынаццацігадовага ўзросту. Галоўнае верхняе адзенне — тыльматлі (плашч). Прамавугольны кавалак тканіны завязвалі вузлом на грудзях або плячы такім чынам, каб спераду зачынялася цела і ногі. Бедныя класы апраналі практычна аднатонныя белыя плашчы і павязкі, а заможныя мужчыны — расшытыя, маляўнічыя ўборы. Воіну, які ўзяў у палон першага ворага, вышывалі на плашчы кветкі альбо скарпіёна; пасля двух палонных накідку абшывалі чырвонай аблямоўкай; трэці подзвіг ўзнагароджваецца раскошна вышываных плашчом. Свядомыя воіны насілі чырвоныя накідкі з белай палоскай. Жрацы апраналі тильматли цёмна-зялёнага або чорнага колеру з выявай костак, чэрапаў, а зялёна-блакітны плашч «шыутыльматлі» насіў толькі «імператар» — тлатаані. Таксама было ва ўжытку мужчынскае адзенне ацтэкаў: шиколли (туніцы з кароткімі рукавамі, якая замяняе плашч), ицкаупилли (абліпальная баваўняная кашуля, якая замяняла браню). Калі мужчына адважваўся надзець касцюм, які не адпавядае яму па класе, то мог наклікаць на сябе строгае пакаранне, часам нават смерць; — жаночае адзенне: абавязковы атрыбут — доўгая спадніца. Жыхаркі вёскі хадзілі з непрыхаванымі грудзьмі, а ўжо прадстаўніцы вышэйшых слаёў па-над спадніцы насілі уіпіль (доўгая блуза з вышыўкай у гарлавіны). Выходзячы на вуліцы, жанчыны кідалі на плечы кечкемітль (прыгожа упрыгожаная ромбападобная пелерына). У простых людзей абутку не было, а воіны і багацеі мелі кактли (сандалі са скуры альбо валокнаў агавы). Адзенне ацтэкаў прадугледжвала галаўныя ўборы, але іх апраналі толькі воіны асабістай аховы імператара (павязкі з пёраў) і сам імператар (вянок). Ацтэкі даволі адказна падбіралі стрыжкі, паколькі прычоска сведчыла аб класавым становішчы і іншых дасягненнях. Упрыгажэнні, як супрацьлегласць стрыманасці з касметыкай, былі залішне багатымі, шматлікімі, вытанчанымі.

Харчаванне[правіць | правіць зыходнік]

Ацтэкі стварылі штучныя астравы, або чынампы, на возеры Тэскока; на гэтых астравах вырошчвалі збожжавыя і садовыя культуры. Асноўнымі прадуктамі харчавання ацтэкаў былі маіс (кукуруза), бабы і гарбузовыя. чынампы былі вельмі эфектыўныя і давалі да сямі ураджаяў у год, на аснове бягучых ураджаяў чынампы было падлічана, што 1 гектар чынампы можа пракарміць 20 чалавек, а з 9000 гектараў чынампы збіралі харчаванне на 180 000 чалавек.

Ацтэкі вырошчвалі мноства разнастайных гатункаў кукурузы з шырокім побач амінакіслот; акрамя таго, яны вырошчвалі амарант, у зернях якога змяшчаецца шмат бялку. Больш за тое, у ацтэкаў было вялікае разнастайнасць іншай ежы: яны лавілі акоцилов, маленькіх крэветак, збытных ў возеры Тескока, збіралі водарасць спіруліны, багатую флавопротеинами, якая выкарыстоўвалася ў розных відах выпечкі; таксама яны ўжывалі ў ежу насякомых: цвыркуноў, чарвякоў, мурашак і лічынак. У насякомых змяшчаецца больш бялкоў, чым у мясе, і па гэты дзень яны з'яўляюцца дэлікатэсамі ў некаторых раёнах Мексікі. Ацтэкі ўтрымлівалі хатніх жывёл накшталт індычкі і іцкуінтлі, хоць звычайна мяса гэтых жывёл прызначалася для асаблівых выпадкаў — сітуацый выразы падзякі і павагі. Яшчэ адной крыніцай мяса было паляванне — лані, кабаны, качкі.

Даследаванні Мантеналы паказалі, што сярэдняя працягласць жыцця месоамериканцев складала 37 гадоў (± 3 гады).

Ацтэкі шырока выкарыстоўвалі агаву (магей); з яе атрымлівалі ежу, цукар, напоі (пульке) і валакна для вяровак і адзення. Бавоўна і каштоўнасці былі даступныя толькі для эліты. Збожжа какава[1] выкарыстоўвалі ў якасці грошай. Падначаленыя гарады выплачвалі штогадовую даніну ў выглядзе прадметаў раскошы (напрыклад, пёраў і багата ўпрыгожаных касцюмаў).

Пасля іспанскага заваявання некаторыя харчовыя культуры, — напрыклад, амарант, — апынуліся пад забаронай, што прывяло да скарачэння харчовага рацыёну і хранічнага недаядання жыхароў

Веды, пісьменнасць[правіць | правіць зыходнік]

Лячэнне ўключала ў сябе як магічныя сродкі, так і практычныя навыкі. Яны ўмелі кіраваць зламаныя косці, спыняць кроў, сшываць раны. Ведалі разнастайныя лячэбныя ўласцівасці раслін.

Для злічэння часу ацтэкі карысталіся двума каляндарамі, рытуальным з 260 дзён і сонечным, які меў 18 двадцатідзённых месяцаў і 5 нешчаслівых дзён. Назовы месяцаў у ім адпавядалі назвай сельскагаспадарчых раслін.

Спалучэнне двух тыпаў адліку часу давала ацтэкам, як і майя, паўтаральны 52-летні цыкл.

Для запісу гістарычных падзей, каляндарных і астранамічных з'яў і звязаных з імі рытуалаў, а таксама для ўліку зямельных дарэнняў і падаткаў, ацтэкі карысталіся пісьменнасцю, спалучалай іерагліфічныя і піктаграфічныя прынцыпы. Пісьмёны наносіліся пёравым пэндзлікам на скуру аленя, тканіна або на паперу з магуэя. Да нашых дзён захавалася некалькі ацтэкскіх дакументаў, складзеных, відавочна, ужо пасля прыходу іспанцаў. Гісторыя захавала імёны некалькіх дзясяткаў паэтаў з народаў, гаварылых на мовах науа. Самым услаўленым з іх быў Несауалькайотль (1402-1472), кіраўнік Тескока.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]


  1. * Р. Кинжалов. Какао в культуре индейцев Месоамерики